Οι περούκες της αναξιοπρέπειας και τα φέσια της δουλικότητας

b03d7caf54953118a57dead61f6dbf7e-696x464Δύο επιπόλαιοι, μεταμφιεσμένοι σε δημοσιογράφους, συνελήφθησαν με περούκες στη Νέα Υόρκη. Αυτή είναι η αλήθεια και όχι πως συνελήφθησαν δύο δημοσιογράφοι. Αλήθεια δεν είναι ούτε πως, παρότι δημοσιογράφοι, παρέκκλιναν από τους δρόμους που ακολουθεί η δημοσιογραφία και ακολούθησαν αθέμιτους δρόμους.

Συμβαίνει συχνά και δεν αφορά παρεκκλίνουσες συμπεριφορές, αλλά παγιωμένη αντίληψη, που προσπαθεί να καθιερωθεί ως δημοσιογραφία. Δεν είναι Τριανταφυλλοπουλισμός, που κρύβεται πίσω από κρυφές κάμερες και καραδοκεί αναστεναγμούς με αφηγήσεις πλούσιες σε υπονοούμενα. Είναι η φιλοδοξία να θέλουν να είναι αρεστοί στα αφεντικά, να τους αποκαλούν με το μικρό τους όνομα, να τους γνέφουν με ικανοποίηση και να μπορούν να πουν στην παρέα τους πως το αφεντικό (με το μικρό του όνομα πάντα) είναι πολύ ξηγημένο άτομο.

Δεν κρύβονται πίσω από γωνίες για να κατασκοπεύσουν, μπερδεύοντας έστω τον δημοσιογράφο με τον Πουαρώ, αλλά για να μπορούν να πουν (στο αφεντικό πάντα) πως για χάρη του κρύφτηκαν, ήταν εφευρετικοί, κινδύνευσαν για να κάνουν το επιθυμητό. Και συνήθως το επιθυμητό δεν είναι και το επιθυμητό για την κοινωνία.

Δεν πρόκειται ούτε για καραγκιόζηδες και καραγκιοζιλίκια, αλλά για κωπηλάτες σε μια γαλέρα με δούλους, στην οποία αυτοί θέλουν να είναι και να αναγνωρίζονται ως πρώτο κουπί, που είναι μάλιστα έτοιμοι να στρέψουν εναντίον όποιου αποφασιστεί (από το αφεντικό, μην τα ξαναλέμε).

Είναι έτοιμοι να φορέσουν περούκες, να κατεβάσουν τα παντελόνια, να κάνουν πολλά ακόμη, από τα οποία το λιγότερο είναι να αντιληφθούν λάθος τη δημοσιογραφία.
Από αυτή την αντίληψη πηγάζει και η πίστη με την οποία αντιμετωπίζουν το κοινό τους ως ένα τσούρμο ηλίθιων, που είναι υποχρεωμένο να πιστέψει τις δικαιολογίες τους και ακόμη περισσότερο πως ό,τι έκαναν ήταν ένα είδος δημοσιογραφικού ηρωισμού, καθήκοντος και αυτοθυσίας. Γιατί η λογική τους έχει άλλο σύστημα αναφοράς από το τηλεοπτικό ή αναγνωστικό κοινό. Συνδέεται με την πεποίθηση πως ανήκουν στο αφεντικό και αυτό τους παρέχει τα εύσημα. Έτσι το θέμα μετατρέπεται – από το να καταγράφεται η πραγματικότητα, στο να δημιουργούν την επιθυμητή πραγματικότητα.

Η περούκα, λοιπόν, δεν είναι ένας τρόπος έστω να πετύχουν την αποστολή τους αλλά ένα ικανοποιητικό στοιχείο της προσωπικής αφήγησης, που εύχονται κάποια στιγμή να γίνει δημόσια (του αφεντικού παρόντος) όταν θα καυχηθούν «φορέσαμε περούκα και γόβες και καταφέραμε να τον παγιδεύσουμε». Είναι αυτό το «εσωτερικό ρεπορτάζ», η θυσία, που θεωρούν πως δημιουργεί τις συνθήκες οικειότητας και συνεύρεσης με τον εντολέα και την αυταπάτη πως τα συμφέροντά τους είναι ταυτόσημα και οι ίδιοι ανάλογα σπουδαίοι.

Γι’ αυτό δεν είναι ανόητοι, δεν είναι παρεκτροπές της ορθής δημοσιογραφίας, αλλά είναι επικίνδυνοι, που θέλουν έτσι δουλική τη δημοσιογραφία. Η περούκα είναι απλώς τρίχες.

Πηγή: Κώστας Βαξεβάνης – Hot Doc

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *