Μαζική συμμετοχή στο Κ*ΒΟΞ στην εκδήλωση για τις άδειες των πολιτικών κρατουμένων.

Τελικά αποδείχτηκε πολύ μικρός ο χώρος του Κ*ΒΟΞ για την εκδήλωση – συζήτηση που έγινε χτες για τις άδειες των πολιτικών κρατουμένων.

Με αμείωτο ενδιαφέρον ο κόσμος –κύρια νεολαία- που κατέκλυσε την αίθουσα και έξω απ’ αυτή, παρακολούθησε τις τηλεφωνικές παρεμβάσεις πολιτικών κρατούμενων, τις τοποθετήσεις πρώην πολιτικών κρατουμένων καθώς και την συνόψιση του όλου θέματος που έκαναν οι δικηγόροι Γιάννα Κούρτοβικ και Αννα Παπαρρούσου.

Μεστή και περιεκτική ήταν η εισήγηση στην συζήτηση που έκανε μια συντρόφισσα από το Κ*ΒΟΞ.

Χαρακτηριστικά αποσπάσματά της:

Το ζήτημα της χορήγησης άδεια για τους πολιτικούς κρατούμενους είναι κατά βάση ένα απλό ζήτημα. Και είναι απλό με την έννοια ότι δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία ούτε και πολύπλευρη πολιτική ανάλυση για να αντιληφθεί κάποιος τί συμβαίνει. Το καθεστώς εξαίρεσης που έχει επιβληθεί εδώ και πολλά χρόνια στους πολιτικούς κρατούμενους είναι εμφανές, από την στιγμή που συλλαμβάνονται από τον τρόπο αντιμετώπισης τους από τα καθεστωτικά ΜΜΕ, διατρέχοντας στην συνέχεια όλο το σκέλος της δικαστικής και ποινικής τους αντιμετώπισης και καταλήγοντας μετά από πολυετείς εγκλεισμούς στην στέρηση στοιχειωδών κεκτημένων μετά από πολύχρονους αγώνες, δικαιωμάτων, όπως εκπαιδευτικές και κανονικές άδειες.

Η ανάγκη από την πλευρά της εξουσίας για μια, έστω και συμβολικού τύπου δήλωση μετάνοιας είναι εμφανής.
Ο κρατούμενος δεν έχει συμμορφωθεί, δεν έχει σωφρονιστεί, αν δεν έχει αποκηρύξει το παρελθόν, τις ιδέες και την δράση του, εξ ου και η άρνηση χορήγησης άδειας. Δεν είναι τόσο ο φόβος συνέχισης της δράσης του. Κάλλιστα θα μπορούσε κάποιος να προσποιηθεί τον μετανοημένο και να βγαίνει έξω και να δράσει τρεις φορές χειρότερα απ’ αυτά τα οποία βρέθηκε εξ αρχής μέσα. Είναι περισσότερο η δίψα για την ολοκληρωτική επιβολή την ιδεολογική και προσωπική συντριβή του αγωνιστή.

Μια φράση του τύπου, “έκανα λάθος έχετε δίκιο”, από τα χείλη ενός επαναστάτη, θα άξιζε πολύ περισσότερο από όλα τα ισόβια του κόσμου. Εξάλλου ο καλύτερος τρόπος για να εξουδετερώσεις τον εχθρό σου είναι να τον κάνεις φίλο σου.

Υπάρχουν και ιδιαίτερες περιπτώσεις όπως αυτή του Δημήτρη Κουφοντίνα. Πέρα όλων των όσων ισχύουν για τους πολιτικούς κρατούμενους μπορεί εύκολα να φανταστούμε την έξτρα πίεση που ασκείται από πλευράς της αμερικανικής πρεσβείας και της οικογένειας Μητσοτάκη, έτσι ώστε να εξασφαλιστεί η όσο δυνατόν μεγαλύτερη παραμονή του στα καλιά της ελληνικής “δημοκρατίας”. Μια πίεση που ασφαλώς πιάνει τόπο.

Δεν είναι ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ. Κυβέρνηση είναι θα κάνει την δουλειά της. Ας κάνουμε κι εμείς την δική μας, ήταν η κατακλείδα της εισήγησης.

Ακολούθησαν οι τηλεφωνικές τοποθετήσεις αρκετών πολιτικών κρατούμενων, που όλες εστιάστηκαν σ’ αυτό που είναι κατά βάση γνωστό. Οτι δηλαδή βρίσκονται αντιμέτωποι με έναν ατέλειωτο μαραθώνιο σωφρονιστικής και δικαστικής καταστολής. Στις πιέσεις που τους ασκούνται και στο πόσο απαραίτητο είναι να υπάρξει ένα κίνημα μέσα και έξω απ’ τις φυλακές για να εκβιαστεί το κράτος και να τους παραχωρήσει δικαιώματα που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα.

Αλλωστε όπως τόνισε ο πρώην πολιτικός κρατούμενος Γιάννης Δημητράκης το δικαίωμα στις άδειες των φυλακισμένων δεν είναι μια παραχώρηση του αστικού κράτους, αλλά μια κατάκτηση των κρατουμένων που αποκτήθηκε μετά από κινητοποιήσεις και εξεγέρσεις στις φυλακές, που ξεκίνησαν απ’ την δεκαετία του ‘80 ακόμα. Ο ίδιος περιέγραψε το ζοφερό κλίμα που επικρατεί στα κατ’ ευφημισμό σωφρονιστικά ιδρύματα. Τις απειλές που δέχονται οι κρατούμενοι για μεταθέσεις σε απομακρυσμένες απ’ τα οικία τους πρόσωπα φυλακές, τις πειθαρχικές ποινές κ.α

Ο Δ. Κουφοντίνας, ο άνθρωπος που έχει αναλάβει την πολιτική ευθύνη για την δράση της Ε.Ο 17 Νοέμβρη ήταν καίριος στην τοποθέτησή του. Αναφερόμενος στις εμπειρίες όσο αφορά την άρνηση να του χορηγηθεί άδεια είπε:

Εισαγγελείς, επόπτες των φυλακών, δικαστικοί γραμματείς, και φαρισαίοι, όλοι αυτοί μεταβιβάζουν την ευθύνη ο ένας στον άλλον. Διαχέεται αυτή η ευθύνη μέσα σε δαιδαλώδης νομικές διαδρομές, χάνεται αποπροσωποποιείται. Αυτός ο μηχανισμός και όσοι των συγκροτούν δεν έχει πρόσωπο. Κρύβονται όλοι τους πίσω από νόμους και κανονισμούς, με τον ίδιο τρόπο που κρυβόταν τον μεσαίωνα ο δήμιος.

Και συμπλήρωσε: Σήμερα όμως αυτό το νομικό προσωπείο υποχωρεί για να αποκαλυφθεί το πραγματικό αποκρουστικό πρόσωπο που ξαναφέρνει στο σήμερα την μετεμφυλιακή συμπεριφορά του κράτους. Τώρα μας ζητούν, απροκάλυπτα να κάνουμε δηλώσεις μετανοίας και αποκήρυξης, όπως ζητούσαν παλιά από τους κομμουνιστές. Αυτό γίνεται με καθαρή ευθύνη της κυβέρνησης γιατί διατηρεί την διάταξη Δένδια που καθιερώνει την δικτατορική εξουσία του εισαγγελέα. Και ο ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποιεί αυτή την φασιστική διάταξη ενάντια στους πολιτικούς κρατούμενους.

Συνεχίζοντας την τοποθέτησή του ο Δ. Κουφοντίνας, λέει τα πράγματα με το όνομα τους χωρίς να διστάζει να αποδώσει χαρακτηρισμούς:

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έχει επιπλέον την ευθύνη γιατί δεν αντιδρά στην απαίτηση του βαθέως κράτους για υποβολή δηλώσεων μετανοίας. Γνωρίζει επίσης η κυβέρνηση ότι οι πολιτικοί κρατούμενοι δεν πρόκειται να κάνουν κάτι τέτοιο, γιατί γνωρίζει πολύ καλά ότι τέτοια κατάπτυστη συμπεριφορά δεν ταιριάζει σε μας. Η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τον δικαστικό μηχανισμό απλά για να παρατείνει το πρόβλημα. Δειλή, έντρομη μπροστά στις πιέσεις των ισχυρών. Αυτών που λέγαμε παλιά ντόπιων και ξένων κέντρων. Υπουργοί, αεροπαγίτες, εισαγγελείς, όλοι αυτοί χρησιμοποιούνται απλά ως εκτελεστές εντολών αυτών των κέντρων.

Και ο καταιγιστικός καταγγελτικός λόγος του μέλους της 17 Ν συνεχίζεται κάνοντας μια γενικότερη πολιτική τοποθέτηση:

Η κυβέρνηση αυτή, η παρέα των πολιτικών απατεώνων, θέλει μ’ αυτή την συμπεριφορά της και στο πρόσωπο των πολιτικών κρατούμενων να καταστείλει κάθε κοινωνική αντίσταση και ανυπακοή. Να στείλει το μήνυμα ότι το σύστημα πρέπει να είναι δομημένο, συγκροτημένο, και δεν θα ανεχθεί την παραμικρή απόκλιση, αντίδραση, αντίσταση. Η κυβέρνηση έχει τεράστια ιστορική ευθύνη. Εχει αναλάβει να διεκπεραιώσει την κοινωνική καταστροφή και την αποικιοποίηση της χώρας, με πρωτοφανή τρόπο ξεπερνώντας κάθε προηγούμενη μνημονιακή κυβέρνηση.

Προχώρησε σε δυο μνημόνια στην σειρά, ενώ ξεπουλάει την ΔΕΗ, το νερό τις υποδομές όλης της δημόσιας περιουσίας. Ξεφτιλίζει το όνομα της αριστεράς και μονιμοποιεί την πείνα. Μια κυβέρνηση που καπηλεύεται το όνομα της αριστεράς, εξαθλιώνει την κοινωνία και νομιμοποιεί πράγματα που η αριστερά πάντοτε βρισκόταν απέναντι τους. Οπως την νομιμοποίηση του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, την παραχώρηση και καινούργιων βάσεων, την εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς στην περιοχή και πολλά άλλα όπως ο νομιμοποίηση των εγκλημάτων του σιωνισμού ενάντια στους Παλαιστίνιους.

Τώρα αυτή η κυβέρνηση αναλαμβάνει να νομιμοποιήσει και την απαίτηση για την υποβολή δηλώσεων μετανοίας, τόνισε ο Σ. Κουφοντίνας επισημαίνοντας παράλληλα: Να της πούμε όμως για μια ακόμα φορά, μήπως το καταλάβει. Λάθος πόρτα χτυπάει. Τις ανάσες ελευθερίας θα της πάρουμε μόνο μέσα από τον αγώνα. Εναν αγώνα που δεν πρέπει να λογαριάσει κόστος, δεν θα έχει όρια και θα χρησιμοποιήσουμε όλα τα μέσα που έχει στην διάθεση του ένας πολιτικός κρατούμενος.

Στην τηλεφωνική του παρέμβαση ο Κώστας Γουρνάς που ακολούθησε, μας έκανε να θυμηθούμε ιστορικά αναγνώσματα της μετεμφυλιακής περιόδου. Διάβασε επί λέξη την αιτιολογία που επικαλέστηκαν οι «αρμόδιοι» για να μην του χορηγήσουν άδεια:

…Δεν παρέχει εχέγγυα ότι θα κάνει καλή χρήση της χορηγούμενης άδειας. Ειδικότερα: Ο εν λόγω κρατούμενος δεν τηρεί τις προϋποθέσεις χορήγησης της άδειας αν και δεδομένου κατά όλη την διάρκεια της κράτησης του, ουδέποτε τιμωρήθηκε πειθαρχικά, επιδεικνύει μόνον κατ’ επίφαση καλή συμπεριφορά αφού ουδέποτε αποκήρυξε την προηγούμενη εγκληματική του δράση, ούτε εκδήλωσε μεταστροφή και μεταμέλεια!

Μέχρι τώρα υπονοούσαν ότι μας ζητούσαν δηλώσεις μετανοίας, τώρα μας το λένε απροκάλυπτα, ολοκλήρωσε την τοποθέτησή του ο ίδιος.

Παίρνοντας τον λόγο η Γιάννα Κούρτοβικ σε μια συναισθηματικά φορτισμένη ομιλία τόνισε:

Αν δεν πιστέψουμε ότι μπορούμε να κερδίσουμε, δεν χρειάζεται να κάνουμε αυτόν τον αγώνα. Ξέρουμε ότι ο αντίπαλος είναι σκληρός, ξέρουμε ότι ο αγώνας είναι άνισος, έχουμε κερδίσει όμως κάποια πράγματα μέχρι τώρα.

Ξέρουμε ότι ο μηχανισμός της ποινικής δικαιοσύνης είναι ένας μηχανισμός καταστολής φρονήματος, ξέρουμε ότι το σωφρονιστικό σύστημα είναι ένα σύστημα τιμωρητικό, είναι ένα σύστημα εκδικητικό.

Ξέρουμε όμως ότι οι δικοί μας κρατούμενοι μπήκαν στην φυλακή με ψηλά το κεφάλι, στάθηκαν μέσα στην φυλακή με ψηλά το κεφάλι, και θέλουμε όλοι να πιστεύουμε, να βοηθήσουμε να στηρίξουμε αυτό που κι αυτοί θέλουν και διεκδικούν, να βγουν από την φυλακή με ψηλά το κεφάλι.

Το ότι σήμερα οι δικοί μας κρατούμενοι έστω και μ αυτό τον τρόπο ήταν σήμερα εδώ είναι μια σημαντική κατάκτηση.

Είναι επίσης πολύ σημαντικό να ακούς συντρόφους και φίλους που βρίσκονται στην φυλακή να σου λένε ότι δεν αισθάνονται πια μόνοι. Γιατί ένα χρόνο πριν είμαστε λίγοι. Και ένα χρόνο ποιο πριν, ήτανε μόνοι. Σήμερα πια δεν είναι μόνοι. Σήμερα μπορούμε να νιώθουμε και μεις ότι δεν τους αφήσαμε και δεν θα τους αφήσουμε να αισθάνονται μόνοι.

Σήμερα νιώθουμε κι εμείς, όλο το αγωνιστικό κίνημα, ότι μπορεί να διεκδικεί τα δικαιώματα των πολιτικών κρατούμενων. Αυτό που είναι σήμερα επίδικο, η χορήγηση αδειών, κατόρθωσε το κίνημα μαζί φυσικά με τους κρατούμενους να το φέρει στο προσκήνιο. Κατόρθωσε να σπάσει στεγανά. Να σπάσει το τοίχος σιωπής που είχε χτιστεί, να δημιουργήσει μια ρωγμή και επιτέλους να ακουστεί η φωνή των κρατούμενων. Ακόμα και το σταμάτημα της εκδήλωσης στην Νομική με παρέμβαση του Αμερικανού πρέσβη, ακόμα και οι δηλώσεις της κ. Μπακογιάννη, ότι κανένας νόμος Παρασκευόπουλου δεν θα βγάλει έξω τον Κουφοντίνα, και αυτά είναι συν στην υπόθεση που παλεύουμε.

Αναγκάσαμε τον αντίπαλο να μιλήσει. Υπήρξαν δημοσιεύματα και στον αστικό τύπο που έφεραν το θέμα στην επιφάνεια. Υπήρξε η δημόσια παρέμβαση της Ελληνικής Ενωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου η οποία πήρε θετική θέση πάνω στο θέμα. Εχουν λοιπόν γίνει πολλά. Κατορθώσαμε να τους κάνουμε το άγχος τους μεγαλύτερο. Κατορθώνουμε να κάνουμε και την ντροπή τους μεγαλύτερη. Πιστεύω ότι μπορεί να κερδίσουμε ακόμα πολύ περισσότερα φτάνει να μην σταματήσουμε τον αγώνα

Αναφέρθηκε αναλυτικά όλες τις νομικές ενέργειες που έχει κάνει για την χορήγηση άδειας στον Δ. Κουφοντίνα στεκόμενη ιδιαίτερα στον φρονιματικό εκβιασμό που ασκεί το κράτος για να μην βγουν οι πολιτικοί κρατούμενοι από την φυλακή με ψηλά το κεφάλι.

Πιστεύουν εισαγγελείς και δικαστές ότι υπάρχει περίπτωση ποτέ να γυρίσουν Κουφοντίνας και Γουρνας και να τους πουν “συγνώμη λάθος κάναμε”; Αναρωτήθηκε ρητορικά η ίδια. Οχι βέβαια, απάντησε. Και συνέχισε τον συλλογισμό της: Υπάρχει λοιπόν κάποιο νόημα σ’ αυτόν τον εκβιασμό; Οχι. Το μήνυμα έχει νόημα.

Θα στείλουμε λοιπόν κι εμείς το δικό μας μήνυμα: Ας πιστέψουμε ότι με τον αγώνα μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα, ας πιστέψουμε ότι μπορεί να τους κάνουμε να αναδιπλωθούνε, ας συνεχίσουμε να παλεύουμε, ας μην σταματήσουμε να παλεύουμε ακόμα και αν αύριο βγει η απόφαση για τον Δ. Κουφοντίνα. Ας μην σταματήσουμε, όταν ακολουθήσει η απόφαση για τον Γουρνά, ας συνεχίσουμε να παλεύουμε. Είναι σημαντικό γι’ αυτούς είναι σημαντικό για όλους μας.

Την χαρά που βγάζουν μιλώντας τώρα τηλεφωνικά, να την δούμε να την βγάζουν, έχοντας τους ανάμεσα μας, ολοκλήρωσε την τοποθέτησή της η Κούρτοβικ εμφανώς συγκινημένη.

Ισως γιατί έχει δώσει μεγάλους και μακροχρόνιους αγώνες για να διεκδικήσει άδεια ο Κουφοντίνας, κάποια εποχή, σχεδόν μόνη της. Τώρα πιθανόν να βρέθηκε στην μαζικότερη συγκέντρωση που υπήρξε ομιλήτρια γι’ αυτό το θέμα και να ένιωσε ότι στον αγώνα που δίνει έχει πολλούς/ες συμπαραστάτες/ιες.

Η εκδήλωση, που η μαζικότητά της ξεπέρασε τις προσδοκίες των διοργανωτών, έκλεισε με την ομιλία της δικηγόρου Αννας Παπαρρούσου. Με συγκροτημένη σκέψη, και στέρεο πολιτικό λόγο, επικεντρώθηκε στην ταξική φύση της δίωξης που ασκεί το καθεστώς σε αυτούς που θεωρεί πολιτικούς αντιπάλους.

Παίρνοντας ερέθισμα το κείμενο που είχε διαβάσει προηγουμένως ο Κώστας Γουρνάς και το οποίο περιείχε την «αιτιολόγηση», γιατί του στερούν την άδεια την οποία δικαιούται σύμφωνα και με τους δικούς τους νόμους , έκανε μια πολύ ενδιαφέρουσα τοποθέτηση την οποία παραθέτουμε ολόκληρη:

Το κράτος σήμερα αισθάνεται τόσο δυνατό μας, είπε η δικηγόρος, που τολμάει και επίσημα να ζητάει δηλώσεις αποκήρυξης, δηλώσεις μετανοίας. Αυτό είναι ένα κρίσιμο σημείο το οποίο θα πρέπει να μας απασχολήσει.

Η διατύπωση της απορριπτικής απόφασης περιλαμβάνει φράσεις όπως: “επέδειξε κατ’ επίφαση καλή συμπεριφορά”, κρίσεις δηλαδή ανεξέλεγκτες. Από που κρίνεται δηλαδή αν κάπως έχει καλή ή κακή συμπεριφορά, αν ο ίδιος δεν έχει πειθαρχικά παραπτώματα;

“Οτι ουδέποτε αποκήρυξε”, αυτό είναι το σημαντικό, το ότι “ουδέποτε αποκήρυξε”.

Ο Γουρνάς όπως και όλοι οι πολιτικοί κρατούμενοι εκτίουν ποινή. Μέσα στους σκοπούς της ποινής, έτσι λέει ο σωφρονιστικός κώδικας, δεν εμπεριέχεται η εκδίκηση. Εκτίουν ποινή. Τέλος. Το κράτος κανονικά δεν απαιτεί τίποτε άλλο από τον κρατούμενους.

Βέβαια εδώ βρισκόμαστε μπροστά σε μια περίπτωση όπου το κράτος που έχει κατ’ εξοχήν ιστορική μνήμη στις πρακτικές της δίωξης και της τιμώρησης και της καταστροφής των πολιτικών του αντιπάλων, επαναφέρει σήμερα και χωρίς καμία αιδώ, αυτό το ζήτημα της αποκήρυξης και της μετάνοιας.

Ξέρετε, αυτές οι δηλώσεις μετανοίας στην δεκαετία του ’50 είχαν και μια ορισμένη μορφή. Ελεγαν συγκεκριμένα πράγματα. Θα δούμε να εισάγεται και συγκεκριμένο κείμενο. Ετσι να υπογράφουν οι άνθρωποι και να δικαιούνται να λαμβάνουν αυτή την άδεια.

Το πλαίσιο των αδειών είναι έτσι κι αλλιώς αρκετά ευρύ. Δηλαδή δίνονται άδεις και σε ανθρώπους που είναι ανέστιοι, σε αλλοδαπούς κλπ, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις. Και έγινε χρήση των αδειών από πολλούς κρατουμένους και με μεγάλη επιτυχία.

Το να εισάγεις σήμερα έναν αναχρονιστικό περιορισμό που αφορά μονάχα τους συγκεκριμένους κρατουμένους, σαν μια επιπλέον δομική προϋπόθεση, είναι ένα ζήτημα που δείχνει μια μεταστροφή. Κάτι έχει γίνει στον μηχανισμό. Το οποίο θα πρέπει να μας απασχολήσει.

Νομικά αυτά δεν υφίστανται. Ο νόμος έχει μια λογική όταν εφαρμόζεται. Οταν έχεις μεθοδεύσει την δυνατότητα να έχει ο εισαγγελέας βέτο, στην πραγματικότητα ανατρέπεις την νομική δομή των δικαστικών οργάνων των συμβουλίων κτλ. Ο εισαγγελέας γνωμοδοτεί. Τον έχει αναγορεύσει αυτός ο νόμος Δένδια σε ένα επιπλέον δικαιοδοτικό όργανο μονοπρόσωπο, το οποίο απορρίπτει σε πρώτη φάση την αίτηση του κρατουμένου και στην ουσία εισηγείται αρνητικά στο συμβούλιο που θα κρίνει, υποτίθεται, στον δεύτερο βαθμό. Είναι δηλαδή επιβαρυμένη η αίτηση που εξετάζεται από το δικαστικό συμβούλιο αυτή την φορά.

Εγώ λέω ότι πρέπει να δώσουμε ιδιαίτερη προσοχή σ’ αυτό το ζήτημα της μεταστροφής της ποιοτικής αλλαγής. Εμένα με ενδιαφέρει πάρα πολύ όταν οι δικαστές τηρούν τα προσχήματα. Με ενδιαφέρει και πάρα πολύ και με ανησυχεί ιδιαίτερα όταν αισθάνονται αρκετά ελεύθεροι, ώστε να χρησιμοποιήσουν τέτοιες εκφράσεις. Και ιστορικά επιβεβαρυμμένες εκφράσεις όπως αποκήρυξη, δηλαδή δήλωση μετανοίας. Είμαστε λοιπόν σε μια στροφή η οποία πρέπει να μας ανησυχήσει. Το αρχικό νομοθετικό πλαίσιο δίνει κάθε δυνατότητα χωρίς κανένα πρόβλημα σε όποιον κρατούμενο τηρεί τις προϋποθέσεις να λάβει άδεια.

Η εισαγωγή επιπλέον προϋπόθεσης για τους πολιτικούς κρατουμένους είναι ένα ζήτημα που δεν πρέπει να μείνει χωρίς την αντίδραση μας.

Εχω μπροστά μου τυποποιημένη δήλωση μετανοίας που κυκλοφορούσε την δεκαετία του ’50

“Ο κάτωθι υπογεγραμμένος” κλπ. “δηλώ υπευθύνως και εν γνώσει των συνεπειών του νόμου περί ψευδούς δηλώσεως και χωρίς να μου ασκηθή βία τα κάτωθι: Ουδέποτε υπήρξα κομμουνιστής και ουδεμία σχέση έχω με το συνωμοτικόν ΚΚΕ. Προσεχώρησα εις το ΕΑΜ, με σκοπό να απελευθερώσω την πατρίδα μου από τους κατακτητάς. Μετ’ ολίγον αντελήφθην ότι πίσω από το ΕΑΜ ήτο το ΚΚΕ. Επειδή είμαι γνήσιο Ελληνόπουλο καταδικάζω και αποκηρύσσω μετά βδελυγμίας όλας τας αναρχοβουλγαροκομμουνιστικάς οργανώσεις ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΠΟΝ, ΕΑ, αίτινες αποτελούν τα εγκληματικά σλαυόδουλα και αντεθνικά συγκροτήματα… “.
Αυτό που έχει σημασία και αναδεικνύει την συμβολική σημασία της δήλωσης αποκήρυξης είναι ότι αυτό που υπέγραφαν τότε οι άνθρωποι δημοσιευόταν στον τύπο και διαβαζόταν και στην εκκλησία της ενορίας τους. Αυτή ήταν η συμβολική σημασία της δήλωσης.

Σ’ αυτές τις εποχές θέλουν να γυρίσουμε;

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Current ye@r *