4 Απριλίου 1949: Ετσι γεννήθηκε το ΝΑΤΟ

 Στις 4 του Απρί­λη 1949 υπο­γρά­φτη­κε στην Ουά­σιγ­κτον η Συν­θή­κη δη­μιουρ­γί­ας του Βο­ρειο­α­τλα­ντι­κού Συμ­φώ­νου, του ΝΑΤΟ. Τα αρ­χι­κά κρά­τη-μέ­λη του ΝΑΤΟ ήταν: ΗΠΑ, Βέλ­γιο, Γαλ­λία, Δανία, Λου­ξεμ­βούρ­γο, Ιτα­λία, Κα­να­δάς, Νορ­βη­γία, Ολ­λαν­δία, Πορ­το­γα­λία, Με­γά­λη Βρε­τα­νία, Ιρ­λαν­δία. Αρ­γό­τε­ρα, το 1952, προ­σχώ­ρη­σαν στο Βορειοατλαντικό Σύμ­φω­νο η Ελ­λά­δα και η Τουρ­κία, το 1955 η Δυ­τι­κήΓερ­μα­νία και το 1982 η Ισπα­νία. Η Συν­θή­κη απο­τε­λεί­ται από 14 άρθρα.Η δη­μιουρ­γία του ΝΑΤΟ ήταν η πρώτη επι­θε­τι­κή ενέρ­γεια των ιμπε­ρια­λι­στι­κών δυ­νά­με­ων κατά της Σο­βιε­τι­κής Ενω­σης και των σο­σια­λι­στι­κών χωρών, μετά το τέλος του Β΄ Πα­γκο­σμί­ου Πο­λέ­μου. Ηταν ένα απο­φα­σι­στι­κό βήμα αυτών των δυ­νά­με­ων στην πρό­κλη­ση του «Ψυ­χρού Πο­λέ­μου».

Ενας πρό­χει­ρος απο­λο­γι­σμός του ΝΑΤΟ στα πε­νή­ντα χρό­νια που με­σο­λά­βη­σαν:

Οι κα­τά­φω­ρες πα­ρα­βιά­σεις των αρχών του Διε­θνούς Δι­καί­ου, όπως στις πε­ρι­πτώ­σεις της Κύ­πρου, της Κού­βας, της Χιλής, της Πα­λαι­στί­νης, της Γρα­νά­δας, του Πα­να­μά, της Λι­βύ­ης, της Δο­μι­νι­κα­νής Δη­μο­κρα­τί­ας, της Νι­κα­ρά­γουας, του Σαλ­βα­ντόρ, της Βοσ­νί­ας, της Νέας Γιου­γκο­σλα­βί­ας, των Βαλ­κα­νί­ων γε­νι­κό­τε­ρα κλπ., δί­νουν απά­ντη­ση όσον αφορά στο «πού πι­στεύ­ει» το ΝΑΤΟ.

Οι χού­ντες στην Ελ­λά­δα, στη Χιλή και την Τουρ­κία φα­νε­ρώ­νουν από μόνες τους την αξία των δια­κη­ρύ­ξε­ων του ΝΑΤΟ περί δη­μο­κρα­τί­ας, ελευ­θε­ρί­ας και κρά­τους του νόμου.

Για την προ­σή­λω­ση των κρα­τών-με­λών του ΝΑΤΟ στα «ει­ρη­νι­κά μέσα» η ιστο­ρία λέει: Πό­λε­μος στην Κορέα και στο Βιετ­νάμ, επέμ­βα­ση στην Ιν­δο­κί­να, στη Γρα­νά­δα και στον Πα­να­μά, επι­δρο­μή στη Λιβύη, στο Λί­βα­νο και τον Περ­σι­κό Κόλπο, στρα­τιω­τι­κές επεμ­βά­σεις στις Φι­λιπ­πί­νες, στην Ελ­λά­δα και τη Σο­μα­λία. Ας προ­σθέ­σου­με τις επι­δό­σεις των συμ­μά­χων των Αμε­ρι­κα­νών, της Με­γά­λης Βρε­τα­νί­ας και της Γαλ­λί­ας, στα Φόλ­κλαντ, στην Αλ­γε­ρία, και όχι μόνο. Και μαζί με όλα αυτά την άμεση εμπλο­κή των «ει­ρη­νο­ποιών» στα εσω­τε­ρι­κά χωρών, με στόχο την ανα­τρο­πή των δημοκρα­τι­κών κα­τα­κτή­σε­ων των λαών τους και τη στή­ρι­ξη της αντί­δρα­σης, όπως στο Σαλ­βα­δόρ, στη Νι­κα­ρά­γουα και αλλού.

Ακρι­βώς πε­νή­ντα χρό­νια μετά, στις 23 του Απρί­λη 1999, οι ηγέ­τες των κρα­τών-με­λών, στην Ουά­σιγ­κτον και πάλι, την ώρα που βομ­βάρ­δι­ζαν τη Γιου­γκο­σλα­βία, υπέ­γρα­φαν τη Συμ­φω­νία για το νέο δόγμα του ΝΑΤΟ.

Πηγή: Ρι­ζο­σπά­στης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *