Δημοσιογράφοι και λυσάρια

της Μαριάννας Τζιαντζή

Τα κείμενα της Μαριάννας Τζιαντζή αποτελούν εδώ και δεκαετίες κοσμήματα στον ελληνικό τύπο. Απορώντας πώς δεν έχουν εκδοθεί -έστω κάποια απ’ αυτά- συγκεντρωμένα σε βιβλίο, αναρτούμε εδώ ένα πρόσφατο τέτοιο “διαμαντάκι”:

Εδώ και δεκαετίες οι «εκθεσάδες» μαθαίνουν τους μαθητές πώς να γράφουν καλές εκθέσεις στις Πανελλήνιες. Αναρωτιέται όμως κανείς ποιο λυσάρι συμβουλεύονται αρκετοί «επώνυμοι» δημοσιογράφοι που σχολιάζουν με έναν τρομερά ομοιόμορφο τρόπο την επικαιρότητα και νουθετούν, πάλι με έναν πληκτικό και μονότονο τρόπο, τους Έλληνες, αφού τα άρθρα ή τα τηλεοπτικά τους σχόλια ακολουθούν το ίδιο αναγνωρίσιμο μοντέλο των τεσσάρων βημάτων.

Πρώτον, παραθέτουν ένα ακραίο αρνητικό παράδειγμα, π.χ., «στη Ζάκυνθο παίρνουν επίδομα αναπηρίας 700 τυφλοί» ή «είδα έναν αξύριστο Αγανακτισμένο να καίει μια εφημερίδα για να ψήσει μια ρέγκα στο Σύνταγμα, σε απόσταση αναπνοής από τη Μεγάλη Βρετανία. Οι πελάτες του ξενοδοχείου κόντεψαν να λιποθυμήσουν από τη μυρωδιά, ενώ μια σουηδέζα έγκυος γέννησε πρόωρα».

Δεύτερον, ο δημοσιογράφος μαστιγώνει τον αιώνιο Έλληνα ή μάλλον τις νοοτροπίες που καλλιεργήθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες: Tο προσωπικό βόλεμα, τον ευδαιμονισμό, τον εξυπναδακισμό, το «δε βαριέσαι», το άρμεγμα του κράτους και της γενναιόδωρης Ευρώπης, την περιφρόνηση στους θεσμούς. Δεν μας φταίει η τρόικα, αλλά το ξερό μας το κεφάλι.

Τρίτο βήμα, οι προειδοποιήσεις: Oι καιροί άλλαξαν, αλίμονο σε όποιον δεν το έχει πάρει χαμπάρι, οι Ευρωπαίοι, το ΔΝΤ, οι επιτηρητές μας κ.λπ. δεν αστειεύονται, τα ψέματα τελειώσανε.

Το τέταρτο μέρος του άρθρου ή της τηλεοπτικής αγόρευσης περιλαμβάνει επικρίσεις, οδηγίες και παραινέσεις προς το λαό, την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση. Συνήθως η κυβέρνηση επικρίνεται για ατολμία, αφού δεν προχωρά με τη δέουσα ταχύτητα και αναλγησία στις αλλαγές «που έχει ανάγκη ο τόπος». Η αντιπολίτευση φταίει γιατί έχει το μυαλό της στις εκλογές, ενώ ο λαός ή μάλλον οι διάφοροι «κλάδοι» ή «συντεχνίες» φταίνε γιατί νοιάζονται μόνο για την πάρτη τους. Να ωριμάσουμε, να σοβαρευτούμε επιτέλους! Χρειάζεται ψυχραιμία, αποφασιστικότητα, συναίνεση, κοινή λογική, δηλαδή ό,τι διαθέτουν οι μεγαλοδημοσιογράφοι αλλά όχι ο απλός λαός.

Η συνταγή αυτή είναι πασπαρτού και, με ελαφρές παραλλαγές, μπορεί να εφαρμοστεί για αγρότες, φαρμακοποιούς, καθηγητές, συνταξιούχους, ναυτεργάτες και γιατρούς, για φυσικές καταστροφές, για κάθε είδους μέτρα και λαϊκές κινητοποιήσεις. Προβλέψιμος και ανέμπνευστος είναι αυτός ο δημοσιογραφικός λόγος που όχι μόνο δεν πείθει, αλλά και πολύ γρήγορα θα παλιώσει.

 

Πηγή: ΠΡΙΝ

 

Μία απάντηση στο “Δημοσιογράφοι και λυσάρια”

  1. Καταπληκτικός σχολιασμός αυτού που τρώμε στη μάπα!!! Χαχα – έτσι ακριβώς γίνεται, βαρεμάρα σκέτη δηλαδή!!! Ευτυχώς που δεν τις πληρώνουμε πια τις εφημερίδες για να τις διαβάζουμε… Και το πιο αστείο είναι όταν μερικοί προσπαθούν να αναμείξουν την προσωπική τους μανιέρα με αυτή τη συνταγή και δεν τους βγαίνει… Σε άλλους βέβαια εξακολουθεί να βγαίνει, αλλά για πόσο ακόμη αν συνεχίσει να στηρίζεται στη γνωστή κατευθυνόμενη συνταγή; Ελάχιστοι διαφοροποιούνται και, είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς με όσα γράφουν, παίρνεις μια ανάσα όταν διαβάζεις αυτά τα άρθρα.

    ΥΓ. Κάτι ήξερε λοιπόν που έκαιγε εφημερίδα για να ψήσει ρέγγα!!! Εγώ σκέφτηκα ότι θα έκαιγα κάτι άλλο, αλλά -φτου κακά!- δε θα το πω. Μάλλον είμαι πολύ θυμωμένη με όλα όσα συμβαίνουν και οι φαντασιώσεις μου περί ψησίματος ρέγγας χτυπάνε μαύρο κατράμι…

Γράψτε απάντηση στο fatamorgana Ακύρωση απάντησης

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *