18 Οκτωβρίου 1977, βρίσκονται νεκροί στα κελιά τους, ο Αντρέας Μπάαντερ Γκούντρουν Έσλιν και Γιαν-Καρλ Ράσπε

Της Αλέκας Ζορμπαλά

Στο κολαστήριο του Stammheim, γερμανικές φυλακές υψίστης ασφαλείας, ξεκινά στις 21 Μάη 1975 η δίκη των μελών της κομμουνιστικής ένοπλης οργάνωσης ΡΑΦ (Φράξια Κόκκινος Στρατός), με συστηματική παραβίαση όλων των κανόνων δικαίου, του συντάγματος και των δημοκρατικών αρχών, που υποτίθεται, ότι υπερασπίζονταν το γερμανικό κράτος, έναντι των “τρομοκρατών”, που επιχειρούσαν την κατάλυσή τους.

Ακόμα και σε συνηγόρους τους δεν επιτράπηκε η παράσταση προς υπεράσπισή τους, ενώ αργότερα βρέθηκαν και οι ίδιοι οι συνήγοροι κατηγορούμενοι, ως συνεργάτες των τρομοκρατών.
28 Απριλίου 1977 οι Αντρέας Μπάαντερ, Γκούντρουν Έσλιν και Γιαν-Καρλ Ράσπε καταδικάζονται σε ισόβια κάθειρξη.

Ένας νέος κύκλος δράσεων της οργάνωσης είχε ήδη ανοίξει από τις αρχές Απριλίου με στόχο την δίκη και την απελευθέρωσή τους:

Εκτέλεση Γενικού Εισαγγελέα Siegrfied Buback, του διευθύνοντα συμβούλου της DresdnerBank Juergen Ponto, απαγωγή του Sleyer, πρώην ναζιστή.

Ταυτόγχρονα άραβες κατέλαβαν στις 13 Οκτώβρη αεροπλάνο με γερμανούς τουρίστες με αίτημα την απελευθέρωση των Μπάαντερ, Έσλιν, Ράσπε και άλλων 9 κρατουμένων μελών της οργάνωσης. Το αεροπλάνο κατέληξε στο Μογκαντίσου, όπου οι γερμανικές ειδικές δυνάμεις επιτέθηκαν σκοτώνοντας 3 από τους άραβες και απελευθέρωσαν τους επιβάτες.

Με το τέλος της επιχείρησης Μογκαντίσου ήρθε ταυτόγχρονα και το τέλος των 3. Οποία σύμπτωσις!!!

18 Οκτωβρίου βρίσκονται νεκροί στα κελιά τους, ο Αντρέας Μπάαντερ από σφαίρα στον αυχένα, η Έσλιν κρεμασμένη από ηλεκτρικό σύρμα και ο Ράσπε με χτύπημα στο κεφάλι

“Αυτοκτόνησαν” είπαν οι γερμανικές αρχές, ακόμα και μέχρι σήμερα αυτό λένε!

Στα λευκά κελιά του Stamheim, που ούτε πεταλούδα δεν μπορούσε να περάσει, ο Αντρέας Μπάαντερ βρήκε όπλο, το κάρφωσε στον αυχένα του, όχι στον κρόταφο, και αυτοκτόνησε.

Το γερμανικό κράτος ήξερε να ξεμπερδεύει με απλούς και λίαν αποτελεσματικούς τρόπους, τους πολιτικούς του αντιπάλους, πάντα όμως στο όνομα της δημοκρατίας.

Όμως, όπως είπε η Ρόζα και έγραφε η RAF στην προκήρυξη του τέλους της
«Die Revolution sagt: Ich war, Ich bin, Ich werde sein»
“Η Επανάσταση λέει: Ήμουν, Είμαι και θα ξαναγίνω”

Διαβάστε επίσης:  Η Νύχτα του Θανάτου

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *