Για τους γυρολόγους βουλευτές

Μπορεί να ζαλιστήκαμε από τις συνεχείς μετατοπίσεις, μετεγγραφές βουλευτών από το ένα κόμμα στο άλλο, πιθανώς να βληθήκαμε από ηχητικές ρουκέτες και ανηλεείς χαρακτηρισμούς για όλους αυτούς τους μετακινούμενους, από συναδέλφους τους [και πώς δεν αποκλήθηκαν: αποστάτες, γυρολόγοι, τσαρλατάνοι, εξωνημένοι, αγύρτες…], οπωσδήποτε όμως «αναβαπτιστήκαμε» πολιτικά, κυρίως μετά την κυκλοφορία αφισών με οιονεί προγραφές όσων έχουν δηλώσει ότι θα ψηφίσουν, όπως έχουν κάθε δικαίωμα, τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Υποσχέσεις, συναλλαγές, αξιώματα, ίντριγκες, συνωμοσίες… Αυτό δεν είναι χώρα, είναι ζούγκλα –όλα που συμβαίνουν οδηγούν σε εμφύλιους σπαραγμούς και αυτό δεν περιποιεί τιμή στο πολιτικό σύστημα [σαθρό μεν, ειρηνικό -έως τούδε- δε]. Πάντα υπήρχαν οι διαχωριστικές γραμμές στην πολιτική ζωή τούτου του τόπου, αλλά στο βάθος υπήρχε μια συνοχή, μια συνεννόηση. Σήμερα, έχει χαθεί το μέτρο και έχουν σκληρύνει οι σχέσεις των αντίπαλων πολιτικών στρατοπέδων -και ας μην παρηγορούμαστε και επαναπαυόμαστε ότι όλα αυτά αποτελούν μέρος μόνο της θεατρικής παράστασης στην οποία επιδίδονται όλοι σχεδόν οι πολιτικοί.

Εχει εκπέσει τόσο πολύ ο πολιτικός λόγος, ο λόγος εν γένει, ώστε δυσκολεύεται κανείς να πάρει στα σοβαρά ακόμη και μερικούς σοβαρούς που ευτυχώς υπάρχουν -παραδόξως;- στο Κοινοβούλιο· απορροφώνται όμως και αυτοί από την εξαπλωνόμενη χυδαιολογία και την υποβάθμιση της ίδιας της σκέψης και, βεβαίως, συμπεριφοράς. Τι να πεις.

Απλώς θα ήταν ενδιαφέρον αν μας έλεγαν κάποτε οι μετατοπιζόμενοι καθυβριζόμενοι πώς ακριβώς νιώθουν όταν ακούν τους πολιτικούς αρχηγούς να τους απαξιώνουν και να τους ευτελίζουν κατ’ αυτόν τον σκαιό τρόπο. Πιθανώς να θεωρούν ότι η γενική καθύβριση δεν αφορά το πρόσωπο του καθενός τους, αλλά απευθύνεται στους… άλλους, των άλλων κομμάτων. Ποιος ξέρει τι κουβαλά ο νους του καθενός, τι διεργασίες γίνονται εντός του, αν υπάρχει νους ή μόνο δίψα να μιλάνε οι άλλοι γι’ αυτούς.

Ευτυχώς να λέμε που οι περισσότεροι νέοι αρνούνται συνειδητά να παρακολουθούν τηλεόραση και δεν μολύνονται έτσι από τα λεκτικά σκουπίδια, που αφειδώς εκτοξεύονται μέσα στο σχολείο [σιγά…] της δημοκρατίας και δεν βλέπουν τα χάλια της ωριμότητας του πολιτικού ανθρώπου. Ελα όμως που οι άνθρωποι της «ωριμότητας» κατευθύνουν τις τύχες τους, αποφασίζουν και νομοθετούν για το μέλλον τους. Κάτι πρέπει να κάνουν και οι ίδιοι οι νέοι, που χωρίς τη θέλησή τους, χωρίς να τους ρωτήσει κανείς βρέθηκαν αντιμέτωποι με αυτό το ακραίο φαινόμενο· εάν αγαπάνε αυτή τη χώρα και εάν θέλουν να ζήσουν και να δημιουργήσουν μέσα στο σώμα της.

Οπως και να είναι, γυρολόγοι και μη γυρολόγοι, αξίζουν την ήπια κριτική -και τη σκληρή. Δεν λησμονούμε ότι μπορεί και να μας διασκεδάζουν με όλες αυτές τις κωμικότητες και την ιλαρή ατμόσφαιρα που καλλιεργούν και διαχέουν στην επικοινωνία.

Δεν αξίζουν όμως να δέχονται απειλές για τη ζωή τους, αυτό ξεπερνά τα όρια της αντιπαράθεσης και η κοινωνία εισέρχεται σε σκοτεινά μονοπάτια συνύπαρξης. Ασφαλώς πρέπει να σταματήσει προτού εξαπλωθεί και χαθεί ο έλεγχος από τους εχέφρονες, πασών των αποχρώσεων. Οι εμφύλιοι, έλεγε ο Δημόκριτος, κάνουν το ίδιο κακό και στους νικητές και στους ηττημένους. Δεν είναι καιρός για τέτοια διχόνοια.

Πηγή: Γιώργος Σταματόπουλος – “Εφημερίδα των Συντακτών”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *