Η Ακροδεξιά και ο μέσα [μας] κόσμος

Να τελειώνει πια αυτό το φιάσκο της Κεντροαριστεράς, που βασίζεται σε ουτιδανούς και ξετσίπωτους. Καμιά φορά οι «φτωχοί» μπορεί και να αρχίσουν να καταλαβαίνουν.

Ο κάθε μικρός ή μεγάλος πολιτικός έχει έτοιμες τις δικαιολογίες για τα ολισθήματα στα οποία υποπίπτει και ας είναι αυτές αντιφατικές και αεροκοπανήματα. Να δούμε π.χ. τι λέει ο, εκ του ΠΑΣΟΚ προερχόμενος, νέος υφυπουργός Μεταφορών Θάνος Μωραΐτης, ο οποίος ώς πρόσφατα καθύβριζε την κυβέρνηση [και λοιπά -μη στενοχωριόμαστε περισσότερο]· να τι λέει το μεγαθήριο αυτό της ελληνικής πολιτικής σκέψης: «Στρατηγικός αντίπαλος είναι η Ακροδεξιά και ο βαλκανικός νεοφιλελευθερισμός της Νέας Δημοκρατίας. Να διαμορφώσουμε όρους μιας προοδευτικής διακυβέρνησης μακράς πνοής, που έχει ανάγκη η κοινωνία» [σ.σ.: Από την Πόλη έρχομαι -και τα υπόλοιπα… Δηλαδή ό,τι κατεβαίνει στην κούτρα του καθενός το αμολάει, νομίζοντας πιθανώς ότι πλασάρει νέους όρους στην πολιτική σκέψη].

Για να χαρούμε τους νέους όρους: Βαλκανικός νεοφιλελευθερισμός! Προοδευτική διακυβέρνηση μακράς πνοής! Στρατηγικός αντίπαλος η Ακροδεξιά! Δεν θέλει ο άνθρωπος να κατανοήσει ότι αντίπαλος της κοινωνίας [στρατηγικός ή όχι] είναι το αντιπροσωπευτικό πολιτικό σύστημα, το οποίο ουδόλως «αντιπροσωπεύει» την κοινωνία παρά διάκειται εχθρικά προς αυτήν. Αρνούνται οι πολιτικοί μας ότι με τη στάση τους έχουν απαξιώσει την πολιτική τέχνη, έχουν ευτελίσει τη ροπή των ανθρώπων προς την πολιτική, έχουν σκορπίσει τον φόβο και την ανασφάλεια στους πολίτες, με αποτέλεσμα να αναζητούν οι τελευταίοι στήριγμα σε νεφελώδη μορφώματα ακροδεξιάς δομής, που απλώς τους ικανοποιούν τα χαμηλά ένστικτα και απορροφούν τους κραδασμούς της κοινωνικής αγανάκτησης.

Στρατηγικός αντίπαλος της κοινωνίας είναι ο ίδιος και οι όμοιοί του, που έχουν διατρήσει την κρούστα της αξιοπρέπειας, αδιαφορώντας για τις πληγές που προκαλούν στις πολιτικές συνειδήσεις και στην πίστη τη δημοκρατική των πολιτών. Τι να μας πει ο κ. Μωραΐτης και ο κάθε μαγεμένος από τη «μεγαλοπρέπεια» της εξουσίας; Ανθρωποι που δεν ντρέπονται για τον εαυτό τους θα ντραπούν για το τι λέει ο κόσμος ή τι σημαίνει ηθική, άμα τε και πολιτική ακεραιότητα; Δεν νομίζω. Θα πει κανείς ότι με τέτοιους όρους ασκείται σήμερα η πολιτική, ναι, αλλά να μας το πουν και να πάψουν να προκαλούν αιφνιδιασμό σε ανθρώπους που άλλα κόμματα ψηφίζουν και αλλού πάνε και προσκυνάνε όσοι εκλέγονται με αυτά τα κόμματα.

Ας βγει τουλάχιστον ο εν λόγω κύριος και ας μας εξηγήσει τι τέλος πάντων είναι αυτός ο βαλκανικός νεοφιλελευθερισμός, πού τον έχει δει να εφαρμόζεται, σε τι διαφέρει από τον ευρωπαϊκό ή τον αμερικανικό νεοφιλελευθερισμό, τι σημαίνει Ακροδεξιά. Η Ακροδεξιά, τα συχαρίκια, είναι παντού γύρω μας όσο επικρατούν τέτοιες συναλλαγές και ας ψάξει και ο ίδιος μέσα του για πιθανά τέτοια ψήγματα [και όλοι μας, δεν το αρνούμαι]. Το να κατακρίνεις με λόγια την Ακροδεξιά δεν αρκεί, απαιτείται και έμπρακτη απόδειξη. Οι ταμπέλες και οι ιδεολογίες δεν έχουν πια πέραση, αλλού ας στρέψουν την προσοχή τους, εννοώ μέσα τους. Μέσα τους ας κοιτάξουν και μετά ας τολμήσουν να λιθοβολούν την πραγματικότητα και να την αντιστρέφουν με άγριο και ανήθικο τρόπο.

Να τελειώνει πια αυτό το φιάσκο της Κεντροαριστεράς, που βασίζεται σε ουτιδανούς και ξετσίπωτους. Καμιά φορά οι «φτωχοί» μπορεί και να αρχίσουν να καταλαβαίνουν.

Πηγή: Γ. Σταματόπουλος – «Εφημερίδα των Συντακτών»

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *