Κουρδικό τραγούδι

Πριν από κάποια χρόνια, τα μέλη μιας παιδικής χορωδίας Κούρδων κατηγορήθηκαν για προπαγάνδα υπέρ του εκτός νόμου Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (ΡΚΚ). Η δίκη έγινε στο Ντιγιάρμπακιρ στη νοτιοανατολική Τουρκία και τα παιδιά αντιμετώπιζαν ενδεχόμενη καταδίκη πενταετούς φυλάκισης. Η δίωξη ασκήθηκε έπειτα από εμφάνιση της χορωδίας στο Σαν Φρανσίσκο, όπου τραγούδησε μεταξύ άλλων και ένα εμβατήριο στα κουρδικά.

Ο Τούρκος εισαγγελέας υποστήριξε ότι το τραγούδι είναι ύμνος για το ΡΚΚ. Ενα από τα μέλη της χορωδίας, ένα παιδί, δήλωσε ότι οι στίχοι ήταν σε παλαιότερη μορφή της κουρδικής γλώσσας την οποία ο ίδιος και οι φίλοι του δεν κατανοούσαν καν. Τα παιδιά δεν κατανοούσαν τι τραγουδούσαν. Ενιωθαν όμως το «Qerin» που στην κουρδική γλώσσα είναι η λέξη κραυγή, φωνή αγωνίας, ουρλιαχτό και θρήνος μαζί.

Είναι η φωνή της αρχηγού του κόμματος «Μελλοντική Συρία», Χερβίν Χαλάφ, που σκοτώθηκε από μισθοφόρους της Τουρκίας, είναι η φωνή χιλιάδων Κούρδων που διεκδικούν ένα κομμάτι γης, δικής τους γης για να ζήσουν. Για να μην αφανιστούν από τον χάρτη η παράδοση και ο πολιτισμός τους.

«Η κραυγή από την Κομπάνι ζητά βοήθεια

Εγώ φωνάζω βοήθεια/Τι σημασία έχει αν είσαι Αλεβίτης/Σουνίτης ή Γιαζίντι/

Δεν καταλαβαίνεις ότι σκοπός τους είναι να καταστρέψουν τους Κούρδους και το Κουρδιστάν/Η κραυγή από την Κομπάνι ζητά βοήθεια

Εγώ φωνάζω βοήθεια/Είμαι από το Σιντζιάρ (Γιαζίντι)

Ζητώ βοήθεια/Είμαι αρχαίος, σοφός και δυνατός/Είμαι Κούρδος, Φωνάζω βοήθεια…».

Πώς μπορεί κανείς να αγνοήσει αυτό το τραγούδι, αυτή την κραυγή; Πώς μπορεί να μη σκύψει το κεφάλι μπροστά «στα παιδιά του Αραράτ»; Ενας σκληρός πόλεμος διεξάγεται δίπλα μας, μέσα μας. Ανήμποροι παρακολουθούμε την εκκαθάριση, την εξόντωση ενός λαού, ενός αρχαίου πολιτισμού. Στο χαρτί που έδωσαν Κούρδοι στην πλατεία Συντάγματος διαβάζω τα λόγια του Κούρδου συγγραφέα Τζεμίλ Τουράν:

«Το μαύρο είναι το πένθος μας. Το κόκκινο είναι το αίμα μας.

Από το πρώτο του φάσκιωμα έμαθε ποιος είναι. Προτού προλάβει ν’ αγαπήσει τη ζωή, αγάπησε την πατρίδα του. Με τ’ όνομά της τον νανούριζε η μάνα του. Και όλα, μα όλα τα βράδια, οι ιστορίες του τόπου του βρίσκονταν μια ανάσα πριν απ’ το “καληνύχτα”.

Ηξερε ότι δεν έπρεπε να λέει δυνατά πως είναι Κούρδος κι έβγαλε τον θυμό του, παιδί ακόμα, χαστουκίζοντας το άγαλμα του Κεμάλ…». Το Qerin αυτόν τον Οκτώβρη του 2019 ακούγεται σε όλη τη Μεσόγειο. Ακούει κανείς;

Πηγή: Κυριακή Μπεϊόγλου – “Εφημερίδα των Συντακτών”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *