«Η γυναίκα μου και εγώ πάμε σχολείο»

Σε ένα μικρό σπίτι ανάμεσα στα όμορφα σοκάκια του Κάστρου της Χίου, μια εξαμελής οικογένεια από το Ιράκ χτίζει καθημερινά της δική της ελληνική πραγματικότητα, μακριά από τις προβεβλημένες εικόνες της επικαιρότητας.

Ο Jalal με τη σύζυγο του Alyaa, γονείς τεσσάρων παιδιών, καθισμένοι στο τραπέζι του σπιτιού τους, μελετούν. Γλώσσα, μαθηματικά, πληροφορική. Και όλα αυτά στα ελληνικά καθώς φοιτούν στο 1ο ΕΠΑΛ Χίου. Ανάμεσα στους συμμαθητές τους είναι η κόρη τους Zahraa και ο γιος τους Dheyaa. Η μικρότερη κόρη τους, η 11χρονη Sirin, απολαμβάνει το ρόλο της διερμηνέα καθώς φοιτά στην ΣΤ’ τάξη του Δημοτικού Σχολείου και τα ελληνικά της βελτιώνονται μέρα με τη μέρα. Oι γονείς γίνονται παιδιά, που μόλις κάθισαν για πρώτη φορά στα θρανία, με πάθος και δημιουργική περιέργεια μπρος σε έναν άγνωστο μα γοητευτικό κόσμο. Βρίσκονται στη Χίο εδώ και δυόμισι χρόνια και διακαής τους πόθος είναι να μάθουν τη γλώσσα της χώρας που τους φιλοξενεί, αφού όπως λένε: «Τούτος ο τόπος είναι σαν μάνα και πατέρας. Εδώ έχουμε γνωρίσει πολύ καλούς ανθρώπους. Μας βοήθησαν να νιώσουμε ασφαλείς και δυνατοί να προχωρήσουμε. Τώρα αρχίζουμε κυριολεκτικά…. και μιλάμε την ίδια γλώσσα».

Η Sirin φέρνει τα βιβλία της και τον έλεγχο προόδου της προηγούμενης χρονιάς. Δίπλα τους η η μητέρα της χαμογελά και βουρκώνει. Προσπαθούν πολύ να ενταχθούν στην τοπική κοινωνία και γνωρίζουν ότι η εκμάθηση της γλώσσας είναι το πρώτο βήμα. «Η γυναίκα μου και εγώ πάμε σχολείο», γράφει σε έναν πίνακα ο Jalal, ενώ η Alyaa τον βοηθά να βάλει τα γράμματα στη σωστή σειρά. Το χαμόγελο τους τεράστιο, όπως και η θέλησή τους πέρα από κάθε δυσκολία.

Πηγή: UNHCR GREECE

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *