Ο έρωτας του Μενέλαου Λουντέμη για τη ζωή καταγράφεται μέσα στους στίχους των πρώτων του ποιημάτων, στο “σ’ αγαπώ”, αφιερωμένο στην συμμαθήτριά του, την Αγράμπελη. Και ύστερα, έπειτα από τόσες και τόσες περιπέτειες έρχεται η “Ράντνικα” και άλλα διηγήματα όπως: “Μια νύχτα με πολλά φώτα κάτω από μια πόλη με πολλά αστέρια” και το “Κοιμήσου, Ανέζα μου, γλυκά”.

Καθοριστική είναι για αυτόν η συνάντηση του με τον Γιάννη Σκαρίμπα στη Χαλκίδα, καθώς και η περίοδος όπου ο μεγάλος συγγραφέας τριγύριζε με τα θεατρικά μπουλούκια, για τις ανάγκες του βιοπορισμού. Ακολουθούν, η πρώτη έκδοση βιβλίου του στο Βόλο, η αγαπημένη του Έδεσσα, οι Σαρακατσάνοι και τόσα πολλά ακόμα.

Καθοριστικότερη από κάθε άλλη στιγμή στη ζωή του είναι οι αγώνες του μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ. Η αγωνιστική του στάση και ο δημιουργικός του οίστρος στην Ικαρία, στη Μακρόνησο, στον Άη-Στράτη. Το διεισδυτικό του βλέμμα, που έγκαιρα διέγνωσε και μίλησε για τα παιχνίδια όλων των μεγάλων δυνάμεων στην Ελλάδα. Το ανυπότακτο πνεύμα του ενάντια στην αυθαιρεσία της εξουσίας, όποια μορφή κι αν έχει αυτή. Η πορεία του στις χώρες του “υπαρκτού σοσιαλισμού”, στο Βιετνάμ που φλέγεται από την επέμβαση των ΗΠΑ, και οι επιθέσεις που δέχθηκε από εχθρούς και “φίλους”.

“Δεν μπορώ να σωπάσω”, γράφει ο Μενέλαος Λουντέμης σε μία επιστολή του προς τα στελέχη και τα μέλη του ΚΚΕ, τον Φλεβάρη του 1968. “Αφήστε με να αρχίσω από τη φράση του Τολστόι. Ναι, φίλοι μου, δεν μπορώ. Γιατί αν σωπάσω τώρα, δεν θα έχω το δικαίωμα να μιλήσω ποτέ”. Ο συγγραφέας που έμεινε για χρόνια στις φυλακές και στην εξορία καταγγέλθηκε από το Ριζοσπάστη ως “Κομμουνιστής Πολυτελείας”.Μετά ο χαρακτηρισμός αναιρέθηκε.

Βίωσε την πορεία της ματαίωσης αλλά και της δικαίωσης του έως και την επιστροφή του στην Ελλάδα. Και λίγο αργότερα ήρθε η παλλαϊκή συμμετοχή στην κηδεία του. Ο Μενέλαος όμως είναι εδώ. Είδα πριν ένα αφιέρωμα ενός φίλου εδώ, πολύ ωραίο αλλά με μια σημαντική παράλειψη-παραβλέψη. Αυτή της στάσης του ΚΚΕ. Θεωρώ χρέος μου να το αναφέρω αν και καθυστερημένα.

Της Π. Μ