Συλλογική ντροπή

Σήμερα, μπαγκλαντεσιανός εργάτης γης που δούλευε τα ματωμένα φραουλοχώραφα της Νέας Μανωλάδας, βρέθηκε απαγχονισμένος σε εγκαταλελειμμένο σπίτι, γιατί δεν άντεξε το ζωτικό του αδιέξοδο.

Εχθές, ινδός εργάτης γης στον Μαραθώνα πυροβολήθηκε από το αφεντικό του επειδή ζήτησε τα δεδουλευμένα του χρήματα και τώρα απομένει να ξυπνήσει από το κρεβάτι του νοσοκομείου για να απελαθεί, καθώς δεν είχε χαρτιά παραμονής στην χώρα.

Θα έρθει εκείνη η αναπόφευκτη ημέρα όπου τα ιστορικά βιβλία, θα απαριθμούν και θα μνημονεύουν αυτά τα γεγονότα:

Θα αναφέρουν στρατόπεδα συγκέντρωσης, ανθρώπους που ζούσαν στην λάσπη και την κακουχία με κλεμμένη την αξιοπρέπεια τους. Και άλλους που έστηναν επιδεικτικά εθνικά τσιμπούσια για να περιπαίξουν με την πείνα τους.

Θα αναφέρουν ανθρώπους που δούλευαν σαν σκλάβοι στα χωράφια των προνομιούχων και προνομιούχους που πλούτισαν απο αυτή την βρώμικη μπίζνα.

Θα αναφέρουν τις τελευταίες ανάσες των πνιγμένων παιδιών, αντρών και γυναικών του Αιγαίου. Και εκείνους που έστησαν υδάτινα φράγματα αρνούμενοι να απλώσουν το χέρι στον πνιγμένο.

Θα αναφέρουν την σκοτεινή Πέτρου Ράλλη, τις κραυγές που σπάνε κιγκλιδώματα και καρδιές. Και εκείνους που δοκίμαζαν τα καινούργια τους τέιζερ σε ανθρώπινα κορμιά.

Θα αναφέρουν τα καθημερινά δικαστήρια για οτιδήποτε βάπτιστηκε ξένο. Και εκείνους που δίκαζαν με ηθικά ανενδοίαστη ευκολία.

Παράλληλα όμως, θα αναφέρουν μια κοινωνία που τα επέτρεψε. Μια κοινωνία που σίγησε. Μια κοινωνία που αδιαφόρησε μπροστά στον φασισμό. Αβουλη, άφωνη ασυγκίνητη. Μια κοινωνία που επέτρεψε στην φρίκη να γίνει τελετουργία. Μια συντηρητική κοινωνία που αρνήθηκε την αλληλεγγύη, την συμπερίληψη, την εξωστρέφεια, τον πραγματικό πολιτισμό.

Και όταν θα μνημονεύουν, θα επικαλούνται την συλλογική ντροπή. Η τέλος πάντων, όποιο ίχνος της επιβίωσε από το κοινωνικό κουφάρι που κληροδοτήσανε. Και θα έχουν απόλυτο δίκιο. Αυτό που χτίσαμε, οφείλει να εξιστορηθεί με αποστροφή.

Όσοι και όσες δεν έχουμε καμία διάθεση να γίνουμε ντροπή σε μελλοντικές ψυχές. Να φροντίσουμε με όποιον τρόπο μπορούμε, να γίνουμε αστερίσκος και υποσημείωση. Ποτέ δεν είναι αργά να αφήσουμε κάτι που αξίζει να κληρονομηθεί.

Πηγή: Άρης Παπαϊτσέτρα – f/b

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *