Δυόσμος, πράσινο λεμόνι, και λοιπά δροσάτα μυστήρια

Οι σκλάβοι από την Αφρική που δούλευαν στις φυτείες του ζαχαροκάλαμου στην Κούβα το 19ο αιώνα, εξουθενωμένοι από τη δουλειά στον ημιτροπικό ήλιο, τις ατιμώσεις της σκλαβιάς αλλά και τα πάθη των ανθρώπων, που φουντώνουν ακόμα και με την αλυσίδα στο πόδι, τις νύχτες στις καλύβες τους ξεφλούδιζαν ζαχαροκάλαμα, τα έστυβαν κι έβγαζαν το γλυκό, δροσιστικό ανοιχτοπράσινο χυμό τους, το guarapo.

Έτριψαν τυχαία κάποτε φύλλα του δυόσμου, που λέγεται πως τον έφεραν οι Ισπανοί κατακτητές και πως είχε πατρίδα του τη Μέση Ανατολή, έτριψαν λοιπόν τα φυλλαράκια να τους δροσίσει το παγωμένο άρωμα, ήπιαν τυχαία μια γουλιά guarapo, οσφράνθηκαν το μαγικό ανακάτεμα, και όπως συμβαίνει με τις μεγάλες εφευρέσεις, εγένετο mojito.

Για το επόμενο ποτήρι, κοπάνησαν φύλλα του δυόσμου που έχει πιπεράτα, δροσιστικά αιθέρια, γι αυτό οι Eγγλέζοι τον λένε peppermint, και τ’ ανακάτεψαν με σταγόνες άγουρου λεμονιού. Τα δυο δροσάτα πράσινα, έβγαλαν τα εκχυλίσματα τους, γέμισαν τα δάχτυλα και την όσφρηση με ξεδιψαστικά αρώματα και, όταν προστέθηκαν στο guarapo, έφτιαξαν ένα θεϊκό μίγμα, ένα νέκταρ που δεν χρειαζόταν οινόπνευμα για να ζαλίσει με ελαφριά μέθη τους κουρασμένους εργάτες γης. Το είπαν mojito, μάλλον απ’ το μπαχαρικό mojo, που φτιάχνεται από ξεραμένο πράσινο λεμόνι.

Το δροσιστικό ποτό δε χρειάστηκε πολύ χρόνο για να συναντήσει την αψάδα του οινοπνεύματος. Ανακατεύτηκε με το «φλεγόμενο νερό» των Iνδιάνων της Λατινικής Αμερικής, το αγουαρδιέντε, που το χρησιμοποιούσαν για τις εντριβές και τον πονόλαιμο, όπως εμείς το τσίπουρο και κατέληξε σ’ ένα μαγικό κοκταίηλ.

Γρήγορα σάρωσε τα μπαρ της Αβάνας κι έκανε πολλούς να χορεύουν μόνοι τους, να παραμιλούν για βάσανα, να εξομολογούνται έρωτες. Ξετρέλανε και τον Ernest Hemingway και πριν γράψει το Για Ποιον Χτυπά η Καμπάνα, άφησε εγγράφως την αγάπη του για το mojito, με μιαν ιδιόχειρη επιγραφή, στον τοίχο του μπαρ της Αβάνας, La Floredita, που λέγεται πως προσφέρει το καλύτερο mojito και το πιο νόστιμο daiquiri, συνοδευμένα από πράσινες, τηγανητές μπανάνες και ρουφηξιές χοντρού πούρου.

Ζέστη σήμερα κι έρχεται καύσωνας και λαύρα. Οι αυλές έχουν δυόσμους σε τενεκέ ή στη ρίζα της λεμονιάς, που κάνει τώρα τη νέα γέννα μικρών, σφιχτών πράσινων λεμονιών. Το σπιτικό mojito δεν έχει αγουαρδιέντε, έχει εκχυλίσματα δυόσμου σε λιασμένο τσίπουρο, λίγες σταγόνες και μια φέτα πράσινο λεμόνι για τη δροσάτη όψη σ’ ένα ιδρωμένο ποτήρι παγωμένης σπιτικής λεμονάδας, παρέα με δυο καμπανιστά παγάκια και δυο φυλλαράκια, φρέσκου δυόσμου, για να ξεκινά η δροσιά απ’ τη μύτη και να κατεβάινει στο λαιμό. Είναι το ίδιο δροσάτο στην πρώτη ρουφηξιά και το ίδιο μπαμπέσικα μεθυστικό στην τελευταία, αφού έφυγαν οι φίλοι και πλύθηκαν τα πιάτα, την ώρα που το τέταρτο του φεγγαριού έχει γίνει κόκκινο της φωτιάς και δύει βουτώντας πίσω απ’ την Αμοργό.

Πηγή: Νίνα Γεωργιάδου – f/b

Μία απάντηση στο “Δυόσμος, πράσινο λεμόνι, και λοιπά δροσάτα μυστήρια”

  1. Δίοσμος, πράσινο λεμόνι (λάιμ το λένε οι Εγγλέζοι) και αλλα θεϊκά οινοπνευματοδει μίγματα είναι μια καλοδεχούμενη επιμόρφωση, κυριως για τους μπαρόβιους, που σοβαρό μέλημα τους είναι και η ιστορική προέλευση του m o j I t o. Αρκετά κατατοπιστικό το άρθρο για τις καλές και θαυματουργές ιδιότητες του mojito. Ακόμα και πηγή δημιουργικής έμπνευσης μπορεί να είναι, αφού κατα την γνώμη
    της συντάκτριας ο οίστρος του ήταν το αίτιο να συγγράψει ο Ernst Heminway το αριστούργημα του,
    Για ποιον χτυπάει η καμπάνα. Ολα καλα λοιπον τα της ευωδιαστούς.χυμους και τα ποτά τους.
    Όμως καθίσταται αξιόλογο και βεβαίως αξιέπαινο το Βαθυ Κοκκινο να διαθέτει γ ε ν α ι α μέρος απο τον πολιτικό χωρο του για τέτοιου είδους αναγνώσματα. Ίσως ” ίνα πληρωθεί το ρηθεν της λαϊκής ρήσης, εδώ ο κόσμος καίγεται και το βαθυ!!!!!χτενιζεται” Με τόσα δραματικα γεγονότα που συμβαίνουν στη δύσμοιρη Χώρα μας αναγκαία και επιβεβλημένη θα ήταν μια ιεράρχηση των προτεραιοτήτων αυτού του site όσον αφορά τα δημοσιεύματα του.
    Με την ευκαιρία , σαν τακτικός αναγνώστης, τολμώ να θέσω υπόψη σας, και συνακόλουθα Θ Ε Ρ Μ Α
    να σας παρακαλέσω να δημοσιεύσετε το άρθρο της καταξιωμένης και μαχόμενης Ιατρου της κυρίας
    Ολγας Κοσμοπούλου, Παθολόγου-λοιμοξιολογου στο νοσοκομείο της Νίκαιας που με θάρρος και.παρησια απηύθυνε ανοικτή επιστολή στην κ. Μαρεβα Γκραμποφσκη και της επισημαίνει την οντως
    αβυσσαλέα υποκρισία την δίκη της καθώς και του μέγιστου πολιτικού απατεώνα του συζύγου της που
    Απαξίωσε και διέλυσε το δημόσιο σύστημα υγείας τώρα δήθεν καλεί τους πολίτες να χειροκροτήσουν
    τους Ήρωες Υγειονομεικους αυτού του άχρηστου κατ αυτούς δημοσίου τομέα.
    Κάντε λοιπον, έστω και καθυστερημένα, έστω και κατόπιν προτροπης αυτο που επιτάσσει ο τίτλος της
    ιστοσελίδας σας.

Γράψτε απάντηση στο Κωνσταντινου Α. Ακύρωση απάντησης

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *