Για την γνωστή φράση και τον πολιτικό (κι όχι μόνο) καθωσπρεπισμό

Πολλή κουβέντα γίνεται και στο FB για τη φράση που με διάφορους τρόπους και με πολλούς συνδυασμούς παρακινεί τον πρωθυπουργό της χώρας να “υποστεί” (λόγω της παθητικής φωνής) σεξουαλική πράξη. Αποφεύγω να τη χρησιμοποιήσω για πολλούς λόγους που δεν είναι της ώρας και που σχετίζονται όχι με προσωπική ευγένεια αλλά με το ότι η χρήση της πολλές φορές εμποδίζει πολιτικούς συλλογισμούς. Όχι πάντα βέβαια. Θα ήθελα απλώς να υπενθυμίσω μερικά πράγματα για να καταλάβουμε πως φτάσαμε στο να γίνει διάσημη αυτή η φράση.

Έχουμε έναν πρωθυπουργό:

α. κλασικό εκπρόσωπο του εγχώριου νεποτισμού και μάλιστα γόνο πολιτικής οικογένειας με δωρεά από γερμανική εταιρεία,

β. με απολύσεις-διαθεσιμότητες υπαλλήλων επί υπουργίας του

γ. με ένα μιντιακό (κι όχι μόνο) κατεστημένο που αφού τον επέβαλε ως αρχηγό στη ΝΔ τον κουβάλησε, φτιάχνοντάς του την εικόνα, μέχρι την πρωθυπουργία.

δ. που εκμεταλλεύτηκε κυνικά κάθε συγκυρία καταστροφής (από την πλημμύρα στην Δ. Αττική ως την πυρκαγιά στο Μάτι) η πολιτική (Μακεδονικό)

ε. Που η στήριξη που του παρέχουν κέντρα εξουσίας, μέσα ενημέρωσης και ο έλεγχος ακόμη και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης είναι πρωτόγνωρη. (Χωρίς ανταλλάγματα λέτε;)

στ. Που το ίδιο επιτελείο έχει αναλάβει τη βρώμικη δουλειά της δυσφήμησης και διαπόμπευσης πολιτικών αντιπάλων και κινημάτων

ζ. που διαχειρίστηκε την πανδημία (εκτός του πρώτου κύματος) λοιδορώντας κάθε έκκληση για ενίσχυση δημοσίων δομών καταλήγοντας σε έναν από τους υψηλότερους δείκτες θνησιμότητας (και τρέχουν ακόμη οι αριθμοί)

η. που τη χρησιμοποίησε για να περάσει μέτρα που από την πρώτη περίοδο των μνημονίων τα ζητούσαν οι φτωχοί θιασώτες της ελεύθερης αγοράς και παρά τους εκβιασμούς και την παράδοση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είχαν σκαλώσει.

θ. που ποινικοποίησε και κατέστειλε κάθε διαμαρτυρία με πρόσχημα τα μέτρα προστασίας από τον κορωνοϊό.

Που που η εικόνα του είναι προϊόν επικοινωνιολόγων οι οποίοι υποβιβάζουν την πολιτική αντιπαράθεση σε στημένο τηλεοπτικό reality και που η ίδια η ζωή με τραγικές, για κάποιους (πολλούς), συνέπειες αρχίζει να ξεθωριάζει …

Με λόγια έχουμε μια ατσαλάκωτη εικόνα με λευκά πουκάμισα, γυμνασμένο σώμα, οικογενειακή επανασυγκόλληση και νότες life style. Παλιά το λέγαμε κι αμερικανιά. Αν βάλεις τώρα στο μείγμα και την Χρυσοχοϊδική και μιντιακή περιστολή της ελευθερίας την οποία ζούμε τότε έχουμε ένα αποτέλεσμα που οδηγεί σε αντιδράσεις των “από κάτω” που αναλογούν σε παιδιά που απέναντι στον ισχυρό νταή πχ του σχολείου του βγάζουν γλώσσα ή που θυμίζουν τα χειροκροτήματα των μαθητών στο Παναθηναϊκό Στάδιο που “χειροκροτώντας” τον δικτάτορα δεν τον άφησαν να μιλήσει.

Δεν ξέρω λοιπόν πραγματικά τι θα έκανα αν μου καιγόταν το σπίτι, ο τόπος μου και η δουλειά μου χανόταν. Δεν ξέρω αν μέσα στην οργή μου ξεστόμιζα κακές κουβέντες ανάρμοστες του επαγγέλματός μου ή της πολιτικής μου διαδρομής. Δεν ξέρω αν θα ήμουν κόσμιος.

Εδώ από την πλημμύρα στην Καρδίτσα η προσωπική μου ζημιά ήταν καμιά χιλιαριά ευρώ (κι ακόμα περιμένω αποζημίωση, χώρια η ψυχική οδύνη) και μόλις που συγκρατιόμουν για να μην απευθυνθώ αναλόγως στους εδώ ανευθυνο-υπεύθυνους.

Στο κάτω κάτω της γραφής αυτή η ψευτοατσαλάκωτη, με τις σωστές δόσεις απλότητας και αστικής ευγένειας, εικόνα το νιώθουν όλοι πως είναι ψευτιά κι υποκρισία. Κι όταν κάτι σε πνίγει και νιώθεις το αδιέξοδο ή την απελπισία της ατιμωρησίας αυτού που σου κλέβει τη ζωή, τότε μια από τις ενστικτώδεις αντιδράσεις είναι κι αυτή για την οποία συζητούμε. Για την ώρα μπορεί να μην χρησιμοποιώ κι εγώ αυτή την φράση αλλά δεν θα την ποινικοποιήσω κιόλας …

Αυτό το συγκαταβατικό και οικείο προσωπείο μιας ανάλγητης, απόμακρης και άτεγκτης πολιτικής όπως του κ. Μητσοτάκη θερίζει αυτά που τόσο καιρό έχει σπείρει.

ΥΓ Ας θυμηθούμε την καλύτερη στιγμή του Καντονά, όπως ο ίδιος έχει πει. “Η καλύτερη στιγμή μου; Έχω αρκετές καλές στιγμές, όμως αυτή που προτιμώ είναι όταν έριξα την κλωτσιά στον χούλιγκαν”. Ο Ερίκ Καντονά θα μπορούσε ίσως να αγνοήσει τις βρισιές του χούλιγκαν ή να αρθεί πάνω απ’ αυτές. Αυτός όμως ο Γάλλος που θα μπορούσε να ζει ως Άγγλος (προς θεού όχι κανένας Τόρυ) με ισπανο-ιταλικές ρίζες “από μια οικογένεια μεταναστών, επαναστατών, στρατιωτών και εργατών” όπως λέει ο ίδιος αντέδρασε όπως ένα παιδί οικοδόμου στη Μασσαλία, απάντησε με τον δικό του λαϊκό, και τι να κάνουμε bulgar, κώδικα στον φασίστα οπαδό της Κρύσταλ Πάλας. Αν δεν απαντούσε με την καρατιά δεν θα ήταν ο Ερίκ, θα ήταν κάποιος άλλος (χωρίς, στην άλλη περίπτωση, να σημαίνει πως η αυτοσυγκράτηση θα μείωνε την αξία του). Έτσι είναι ο κόσμος … κι ο λαός… κι οι ήρωές του

…Καλή ακρόαση …

Πηγή: Τάσος Γκαραγκάνης – f/b

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *