Αφγανιστάν: GAME OVER για τους αμερικανούς ιμπεριαλιστές και τους λακέδες τους

Ξαφνικά τα βλέμματα της υφηλίου στρέφονται πάνω στο Αφγανιστάν. Οι Ταλιμπάν μπήκαν ξημερώματα δεκαπενταύγουστου στην Καμπούλ. Στις 12 Αυγούστου είχαν καταλάβει την Κανταχάρ στο Νότο, τη δεύτερη πόλη σε πληθυσμό, και την Χεράτ βορειοδυτικά, την τρίτη πόλη σε πληθυσμό, καθώς και άλλες πόλεις του Αφγανιστάν. Η αντίσταση του κυβερνητικού στρατού ήταν ασήμαντη. Οι πολέμαρχοι που τον διοικούσαν είτε συνθηκολόγησαν με τους Ταλιμπάν, παραδίδοντας τα όπλα τους, είτε προσχώρησαν στο στρατό τους. Η προέλαση προς την Καμπούλ ήταν ζήτημα ημερών, τελικά αποδείχτηκε ωρών. Στην πρωτεύουσα δεν έπεσε ούτε τουφεκιά. Είναι ηλίου φαεινότερον, κόντρα στα γκεμπελικά ψεύδη των διεθνών και ντόπιων ΜΜΕ, ότι η μεγάλη πλειοψηφία του λαού του Αφγανιστάν στήριξε τον εθνικοαπελευθερωτικό στρατό των Ταλιμπάν, προσφέροντάς τους με χαρά το δάφνινο στεφάνι της νίκης, αλλιώς οι τελευταίοι δεν θα προήλαυναν με αυτήν την αστραπιαία ταχύτητα από την ύπαιθρο και τα κακοτράχαλα βουνά του Αφγανιστάν προς την Καμπούλ μέσα σε τρεις μόνο μήνες.

Ο δοτός πρόεδρος του Αφγανιστάν Ασραφ Γκάνι, στέλεχος άλλοτε της Παγκόσμιας Τράπεζας, έκανε έκτακτο διάγγελμα στις 14 Αυγούστου, τονίζοντας ότι παλεύει για την αναδιοργάνωση του στρατού. Ηταν ο πρώτος που έφυγε από τη χώρα ξημερώματα 15 Αυγούστου με κατεύθυνση το Τατζικιστάν, δίνοντας το μήνυμα ότι δεν υπάρχει καμία ελπίδα για όσους υψηλόβαθμους συνεργάστηκαν με τους εισβολείς. Σύμφωνα με ρωσικές διπλωματικές πηγές που βρίσκονται στο Αφγανιστάν, οι συνεργάτες του γέμισαν τέσσερα αυτοκίνητα με σκληρό συνάλλαγμα σε μετρητά και κατευθύνθηκαν προς το αεροδρόμιο [1]. Το ελικόπτερο, όμως, που θα τον μετέφερε δεν χωρούσε όλα αυτά τα μετρητά και αρκετά τα παράτησαν επιτόπου. Το φευγιό αυτού του δοσίλογου που έγινε λαγός με τα λεφτά του αφγανικού λαού, είναι ενδεικτικό της ποιότητας των ανθρώπων που διοικούσαν το Αφγανιστάν καθώς και του καθεστώτος του Αφγανιστάν που είχαν επιβάλει οι ιμπεριαλιστές. Στην ουσία ήταν μάνατζερς σε μια χρεοκοπημένη εταιρία-βιτρίνα, διορισμένοι από τους αμερικανούς, προκειμένου να λεηλατούν τον πλούτο της χώρας.

Οι ξενόδουλοι των ΜΚΟ άρχισαν τα κροκοδείλια δάκρυα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, μήπως «συγκινήσουν» τη δυτική κοινή γνώμη. Για 50.000 αφγανούς αμάχους που πέθαναν από τις βόμβες των εισβολέων (το νούμερο αυτό είναι σύμφωνα με τις δυτικές εκτιμήσεις, οι νεκροί είναι πολύ περισσότεροι) τα τελευταία είκοσι χρόνια κι έχασαν ό,τι πολυτιμότερο έχει καταγραφεί στην κάρτα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το ίδιο το δικαίωμα στη ζωή, τσιμουδιά.

Από το βράδυ του δεκαπενταύγουστου πανικόβλητοι συνεργάτες των κατακτητών και ξενόδουλοι «ακτιβιστές» των ΜΚΟ επιχειρούν να λάβουν μια θέση σε κάποιο δυτικό αεροπλάνο στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Καμπούλ (ονομάστηκε σε «Χαμίντ Καρζάϊ» το 2014, από το όνομα του πρώτου δοτού προέδρου του Αφγανιστάν που ακόμη …ζει) που οι Ταλιμπάν έχουν παραχωρήσει προσωρινά στους νατοϊκούς για να ξεκουμπιστούν από τη χώρα. Αμερικανοί πεζοναύτες πυροβολούν για εκφοβισμό. Δεν υπάρχουν θέσεις για μη δυτικούς στις πτήσεις εξόδου από το Αφγανιστάν. Oι εμπορικές πτήσεις σταμάτησαν. Το συνωστισμένο πλήθος πανικοβάλλεται και ο ένας ποδοπατάει τον άλλο με αποτέλεσμα οι νεκροί και οι τραυματίες να σωρεύονται. Ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Καμία αλληλεγγύη, κανένας «ανθρωπισμός» από τους «υπέρμαχους των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Το πλοίο βουλιάζει, ο καπετάνιος ήδη την έκανε με το συνάλλαγμα της χώρας, και τα ποντίκια τρέχουν πανικόβλητα να σωθούν.

Κάποιοι επιχειρούν να μπουν σε κοιλότητες του αεροπλάνου, το αεροπλάνα απογειώνονται και πέφτουν αναπόφευκτα στο κενό. Ετσι συμβαίνει με τους υπηρέτες των ιμπεριαλιστών. Οταν δεν τους χρειάζονται πια, τους εγκαταλείπουν σαν στυμμένες λεμονόκουπες. Οσο για τις νυφίτσες των διεθνών και ντόπιων ΜΜΕ που παίζουν προπαγανδιστικά με τις εικόνες από το αεροδρόμιο, σβήνοντας τις εκατόμβες νεκρών από τις βόμβες των εισβολέων και κατακτητών, καιρός να μιλήσουν για τα ανθρώπινα δικαιώματα που καταπατώνται στις αυλές των συμμάχων των γιάνκηδων: στη Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στο Κατάρ, στο Πακιστάν. Εχει και εκεί σαρία και βασανιστήρια, αλλά δεν ακούμε τίποτα είκοσι χρόνια τώρα.

Η δυτική κοινή γνώμη θα παραμείνει απαθής, δεν πείθεται πια ούτε κι αυτή από την γιάνκικη προπαγάνδα, που πλέον έχει εγκαταλειφθεί. Ο ίδιος άλλωστε ο «πλανητάρχης» Μπάϊντεν φρόντισε να ξεκαθαρίσει πως ο στόχος της εισβολής των αμερικανών το 2001 στο Αφγανιστάν ήταν ο Μπιν Λάντεν και η Αλ Κάιντα καθώς και να σταματήσει να συνιστά το Αφγανιστάν εφαλτήριο τρομοκρατίας στη Δύση και όχι η «εγκαθίδρυση της δημοκρατίας». Αλλα, βέβαια έλεγε τότε ο Μπους και η αμερικανική διοίκηση, αλλά κανείς δεν θέλει να θυμάται τις εξαγγελίες τους το 2001.

Η νίκη των Ταλιμπάν ήταν αναπόφευκτη. Γράφαμε στις 28 Ioύνη του 2021 ([2]):

«Από τον Μάη του 2021 ξεκίνησε μαζική αποχώρηση των Αμερικανών, η οποία εκτός απροόπτου προβλέπεται να ολοκληρωθεί τον επόμενο Σεπτέμβρη. Οι Ταλιμπάν πλέον ελέγχουν πάνω από το 50% του Αφγανιστάν και προωθούν ταχύτερα τις δυνάμεις τους σε νέα εδάφη, περικυκλώνοντας τις πόλεις όπου βρίσκονται στρατοπεδευμένες οι κυβερνητικές δυνάμεις. Αρκετές από τις δυνάμεις της δοτής κυβέρνησης παραδίδονται και εντάσσονται στις γραμμές των Ταλιμπάν χωρίς να δώσουν μάχη, άλλες οπισθοχωρούν στις πόλεις υπό το βάρος της προέλασης […]

Στο Αφγανιστάν οι γιάνκηδες υπέστησαν μια συντριπτική, ταπεινωτική ήττα που τα δυτικά παπαγαλάκια θέλουν να την αποκρύψουν, κρύβοντας την προέλαση των Ταλιμπάν κατά την αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων. Οταν η σημαία των Ταλιμπάν θα κυματίζει στην Καμπούλ, ξαφνικά όλοι θα πέσουν από τα σύννεφα. Μπορεί η μέρα αυτή να αργήσει ακόμη, γιατί οι κυβερνητικές δυνάμεις ίσως αντισταθούν απεγνωσμένα στην Καμπούλ και σε άλλες πόλεις με ισχυρή οχύρωση, πλην όμως, όπως και στην περίπτωση του φιλορώσου πρόεδρου Μοχαμάντ Νατζιμπουλάχ το 1992, τελικά θα καταλήξουν χωρίς στήριξη από τους Αμερικανούς. Αργά ή γρήγορα, το ίδιο θα συμβεί και στο Ιράκ».

Οι αμερικανοί επέσπευσαν την αποχώρηση τον Ιούνη, ανακοινώνοντας στις 5 Ιούλη ότι η αποχώρηση έχει προχωρήσει ως διαδικασία πάνω από το 90%.

Τότε γράφαμε [3]:

«Στο Νότο του Αφγανιστάν η μια επαρχία μετά την άλλη παραδίδονται στους Ταλιμπάν. Χωρίς την αεροπορική κάλυψη των Αμερικανών, ο κυβερνητικός στρατός δεν μπορεί να σταματήσει την προέλαση των Ταλιμπάν στην ύπαιθρο, ούτε να κρατήσει τις κεντρικές αρτηρίες που ενώνουν τις περιφερειακές πόλεις. Οπότε οπισθοχωρεί αναγκαστικά στις πόλεις και προετοιμάζει την άμυνά του. Οι Ταλιμπάν δεν έχουν εξασφαλίσει ακόμη τη νίκη. Οταν αρχίσει η ασφυκτική περικύκλωση των πόλεων, θα φανούν οι πραγματικές αντοχές του κυβερνητικού στρατού. Η συνοχή των Ταλιμπάν είναι αδιαμφισβήτητη, όπως αδιαμφισβήτητο είναι και το έρεισμα που διαθέτουν στα φτωχά στρώματα της υπαίθρου. Αντιθέτως, ο κυβερνητικός στρατός μπορεί να αποδειχτεί μια συνένωση πολεμάρχων που χωρίς την οικονομική και στρατιωτική βοήθεια των αμερικανών κατακτητών θα καταρρεύσει θεαματικά».

Τελικά ο κυβερνητικός στρατός αποδείχτηκε μια συνένωση πολεμάρχων που σιτίζονταν από το πρυτανείο της κεντρικής κυβέρνησης χωρίς ενιαία διοίκηση και δομή που κατέρρευσε θεαματικά εν μια νυκτί, όταν οι βασικές πόλεις στο Νότο και στο Βορρά παραδόθηκαν αμαχητί μετά την περικύκλωσή τους. Τα ιδεώδη τους, βέβαια δεν ήταν τα «ανθρώπινα δικαιώματα» και τα δικαιώματα των γυναικών, που οι ίδιοι παραβίαζαν συστηματικά, ακολουθώντας τους «πατροπαράδοτους» νόμους στην καθυστερημένη αφγανική ύπαιθρο, ήταν τα δολάρια του θείου Σαμ. Οι Ταλιμπάν τόσο καιρό καταλάμβαναν εγκαταλελειμμένες στρατιωτικές βάσεις με αμερικανικά όπλα που ήταν άθικτα. Ο αφγανικός στρατός δεν μπορούσε καν να αξιοποιήσει βαρέα όπλα, τανκς και ελικόπτερα που διέθεταν στο οπλοστάσιό τους. Ολα αυτά τα διαχειρίζονταν ο αμερικανικός στρατός και εργολαβικές στρατιωτικές αμερικανικές εταιρίες, που από τις 5 Ιούλη εγκατέλειψαν το Αφγανιστάν οριστικά.

Σινούκ στην Καμπούλ μεταφέρουν το προσωπικό της αμερικανικής πρεσβείας ξυπνώντας μνήμες της Σαϊγκόν

Δεν είναι τυχαίο ότι αυτήν τη στιγμή οι αμερικανοί ακόμη μεταφέρουν το προσωπικό των πρεσβειών τους από τη χώρα. Δεν περίμεναν ούτε και οι ίδιοι την ταχύτητα κατάρρευσης του στρατού των δοσιλόγων που είχαν εξοπλίσει και εκπαιδεύσει. Ανέμεναν ότι ο αφγανικός στρατός θα αντέξει τουλάχιστον έναν μήνα. Σε καμία περίπτωση δεν ήθελαν να ξυπνήσουν μνήμες Σαϊγκόν. Ηθελαν το χρόνο τους για να απομακρυνθούν αθόρυβα από το Αφγανιστάν. Κι, όμως, κι εκεί την πάτησαν. Τα Σινούκ που μετέφεραν το προσωπικό πάνω από την αμερικανική πρεσβεία, οι εκρήξεις που ακούγονταν από τις φωτιές που έβαζαν στα έγγραφα και σε ευαίσθητο εξοπλισμό για να μην παραδοθούν στα χέρια των Ταλιμπάν, ακόμη και οι φωτογραφίες με τους απελπισμένους δοσίλογους που ποδοπατιούνται για να κερδίσουν μια θέση στα αεροπλάνα της αποχώρησης, ξύπνησαν τις μνήμες της Σαϊγκόν, τον εξευτελισμό του αμερικανικού στρατού και των συνεργατών του από μια δύναμη ανταρτών. Η δήλωση του υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ Αντονι Μπλίνκεν ότι η Καμπούλ δεν είναι Σαϊγκόν δέχτηκε αμέσως τη χλεύη των ίδιων των αμερικανών, που περιπαίζουν τις κυβερνητικές δηλώσεις των τελευταίων ημερών στα κοινωνικά δίκτυα.

Δεν ξεχνιόνται, άλλωστε, οι πρόσφατες δηλώσεις του «πλανητάρχη» Μπάϊντεν, ο οποίος δήλωνε στις 8 Ιούλη:

«Οι Ταλιμπάν είναι εξαιρετικά απίθανο να καταλάβουν όλη τη χώρα».

Αιτιολογούσε τη θέση του με το επιχείρημα ότι ο αφγανικός στρατός των 300.000 που εξόπλισαν και εκπαίδευσαν οι αμερικανοί είναι αξιόμαχος, καλά εξοπλισμένος, όπως όλοι οι τακτικοί στρατού του κόσμου, και διαθέτει και αεροπορία και έτσι σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ηττηθεί κατά κράτος από 75.000 μαχητές των Ταλιμπάν.

Ο Τραμπ έσπευσε κι αυτός να κάνει δήλωση κατηγορώντας τον Μπάϊντεν για την στρατιωτική ήττα που υπέστησαν οι δοσιλογικές δυνάμεις στο Αφγανιστάν, αλλά βέβαια ο Τραμπ είναι ο τελευταίος που δικαιούται να ομιλεί. Η δική του διοίκηση διαπραγματεύτηκε τους όρους της αποχώρησης των αμερικανικών στρατευμάτων το 2020 με τους Ταλιμπάν στη Ντόχα. Εκεί οι αμερικανοί έλαβαν τη δέσμευση των Ταλιμπάν ότι δεν θα δεχτούν επιθέσεις από τους τελευταίους κατά την αποχώρησή τους. Με αυτήν την διαπραγματευτική στάση, οι Ταλιμπάν, είχαν το ελεύθερο να κινηθούν, επιτιθέμενοι στις αφγανικές δοσιλογικές δυνάμεις χωρίς να φοβούνται αντεπιθέσεις των αμερικανών. Υπό αυτούς τους ευνοϊκούς όρους για την προέλασή τους, απελευθέρωσαν το Αφγανιστάν σε τρεις μήνες απ’ όταν ξεκίνησε η αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων.

Η επιστροφή των Ταλιμπάν

Η οριστική ήττα τον Ταλιμπάν είχε προεξοφληθεί από τους περισσότερους δυτικούς δημοσιολόγους και όλες τις δυτικές κυβερνήσεις αμέσως μετά την οπισθοχώρησή τους λόγω της εισβολής των αμερικανικών και συμμαχικών νατοϊκών δυνάμεων το 2001 και την κατάκτηση της Καμπούλ τον Νοέμβρη μήνα από τον στρατό της Βόρειας Συμμαχίας, τους συνεργάτες των ναοτοϊκών εισβολέων.

Στα καθ’ ημάς, οι κατεξοχήν προβοκατορολόγοι, τα στελέχη του Περισσού, έπιαναν στασίδι στους τηλεοπτικούς σταθμούς για να μας πείσουν ότι οι Ταλιμπάν ήταν πιόνια των ΗΠΑ και ενεργούσαν με σχέδιο, προκειμένου να επιβάλουν την ατζέντα της διεθνούς της αντιτρομοκρατίας, ότι δήθεν τους αξιοποίησαν για να χτυπήσουν τους δίδυμους πύργους και αργότερα τους μάζεψαν! Ατολμοι και απρόθυμοι να δικαιολογήσουν ηθικά και να στηρίξουν πολιτικά μια πράξη εκδίκησης για τα λιβανέζικα χωριά που σφυροκοπούνταν ανελέητα από τα ισραηλινά ελικόπτερα, για τους παλαιστίνιους που έχυναν το αίμα τους, πολεμώντας με πέτρες και σφεντόνες τον ισραηλινό κατοχικό ζυγό στη Δεύτερη Ιντιφάντα, μια πράξη που προετοίμαζε τους λαούς της Ανατολής για μια νέα αναμέτρηση με τους ιμπεριαλιστές, προτίμησαν να συνασπιστούν με τους συνωμοσιολόγους, ουφολόγους και να βαπτίσουν την επίθεση στους δίδυμους πύργους έργο σχεδιασμένο από τους αμερικανούς.

Παραθέτουμε από τον «Ριζοσπάστη» του 2004 [4] (σ.σ.: οι επισημάνσεις δικές μας)

«Τι αποκαλύπτεται

Εντούτοις, τα τέσσερα αυτά χρόνια ο ορυμαγδός των αποκαλύψεων αναφορικά με τα πραγματικά ή μη περιστατικά της 11ης Σεπτέμβρη έχει καταστήσει ως κοινή συνείδηση της οικουμένης ότι μάλλον το παιχνίδι ήταν στημένο εξ αρχής – εξάλλου, όλοι γνωρίζουν πια ότι το Πεντάγωνο ποτέ δεν το χτύπησε κάποιο κατειλημμένο από αεροπειρατές αεροσκάφος ή ότι το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους ήταν άσκηση επί χάρτου της Ομοσπονδιακής Εταιρίας για την Αντιμετώπιση Εκτάκτων Αναγκών (FEMA) με ημερομηνία Ιούνης του 2000

Περιττό να πούμε ότι η συντάκτης του άρθρου αναπαρήγαγε χοντρά ψεκασμένα ψεύδη για το Πεντάγωνο. Τα ντοκουμέντα και οι φωτογραφίες της επίθεσης στο Πεντάγωνο έχουν δοθεί στη δημοσιότητα αρκετά χρόνια μετά την επίθεση, και ο καθένας μπορεί να τα τσεκάρει. Για την ιστορία, από την επίθεση στο Πεντάγωνο, αναφέρουμε ότι σκοτώθηκαν 189 άτομα, ανάμεσά τους και οι επιβάτες και το προσωπικό του αεροπλάνου που έκανε την επίθεση. Δεν τα παρέδιδαν νωρίτερα στη δημοσιότητα, για τον απλούστατο λόγο, ότι το Πεντάγωνο είναι το βασικό σημείο διοίκησης ενός τεράστιου στρατού, που οι δυνάμεις του εκτείνονται σε όλο τον πλανήτη. Δεν ήθελαν να αποκαλύψουν σε κανέναν τις αδυναμίες που είχε το κέντρο διοίκησης απέναντι σε επιθέσεις, όπως αυτή της Αλ-Κάιντα.

Πηγή: ΚΟΝΤΡΑ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *