Κοινωνική σαπίλα – Το ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ δεν χαμπαριάζει στο “Στο όνομα του Νόμου” τους.

Του Γ.Γ.

Είναι κάτι “λεπτομέρειες”, ρε γμτ, που για μένα αποτελούν γροθιά στο στομάχι. Είναι από τα γεγονότα που εμένα μου φαίνονται αδιανόητα και παράλληλα δείχνουν πόσο έχει αποκτηνωθεί μέρος της κοινωνίας μας.

Γράφαμε προηγουμένως για την μαζική λαϊκή συμπαράσταση που υπήρξε στον αγώνα που δίνει ο βιομηχανικός εργάτης Ορέστης Χριστοφής, για να μην καταλήξει η μοναδική του κατοικία στα νύχια των κορακιών των funds και μείνει άστεγος μαζί με την γυναίκα του Ολγα και τα δυο μικρά τους παιδάκια ηλικίας 11 και 13 χρονών.

Αυτό που δεν γνωρίζαμε και το μάθαμε σήμερα από ένα ρεπορτάζ που υπογράφει ο Κώστας Παπαϊωάννου στην “Αυγή” είναι ότι ο μοναδικός πλειοδότης που “χτύπησε” στο σπίτι στον πλειστηριασμό με μόλις για ένα ευρώ πάνω από την τιμή και το πήρε, είναι γείτονας του ανθρώπου που θέλει να αφήσει άστεγο.

“Ο άνθρωπος που θέλει να τους πάρει το σπίτι μένει στον ίδιο δρόμο. Πιθανότατα, όταν περνούσε απ’ έξω, θα μπορούσε να ακούσει τις φωνές από τα κλάματα των μωρών τους. Τις παρατηρήσεις τους πάνω στην ζωή και στα πράγματα που γνώριζαν όσο μεγάλωναν. Ισως τον ήχο από τα μαχαιροπίρουνα από τα οικογενειακά τους τραπέζια και τα μαζέματα με τους γείτονες”, είναι η εισαγωγή από ένα συγκλονιστικό ανθρώπινο ρεπορτάζ που κάνει ο δημοσιογράφος της “Αυγής”.

Δεν είμαι σε θέση τώρα να σχολιάσω το παραπάνω γιατί θα παρεκτραπώ. Μόλις που χτύπησε το κουδούνι ένας τύπος και μου έφερε το παρακάτω ραβασάκι.

Το μόνο που μπορεί να προσθέσω είναι ότι όσο υπάρχω εγώ στο ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ αυτή η γωνιά του Ιντερνετ θα αποτελεί ένα μετερίζι απέναντι σε κάθε κτηνωδία είτε την διαπράττουν κρατικοί μηχανισμοί, είτε κοινωνικά αποβράσματα. Δεν χαμπαριάζω “Στο όνομα του Νόμου” τους. “Την κάπα μου την έχω κρεμάσει στο πλάτανο”, που έλεγε και ένας μακαρίτης φίλος μου, αντάρτης του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ.