Βαθιά ψυχή και βαθιά ματιά

Του ΘΑΝΑΣΗ ΤΣΙΡΙΓΩΤΗ*

Το να κλαίει κανείς επί των ερειπίων είναι εξόχως συγκινητικό αλλά ατελέσφορο. Το κλάμα, όπως λέει ένας ποιητής μας, εκτός των άλλων φέρνει και… μύξες. Το να φωτογραφίζει κανείς την κατάσταση είναι καλό για τους κοινωνικούς παπαράτσι, αλλά δεν συγκινεί τους τροϊκανούς, τους τραπεζίτες και τα πολιτικά τρωκτικά που θέλουν αίμα ανθρώπων και νομή χρημάτων.

Το να θυμώνει κανείς είναι μια αρχή, είναι μια «βαλκανική ιδιότητα», είναι ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο, αλλά ο θυμός ποτέ ιστορικά και από μόνος του δεν ανέτρεψε πολιτικά και κοινωνικά δεδομένα. Ακούγεται παλιομοδίτικο, παλαιοκομμουνιστικό, αλλά τα πεισματάρικα γεγονότα εκεί μας οδηγούν και πάλι χρειάζονται γερό κουμάντο, βαθιά ψυχή και βαθιά ματιά. Δηλαδή, στρατηγικό στόχο, τακτική και οργάνωση! Οχι ξεχωριστά το καθένα σαν «από δω ο παπάς, από εκεί τα ράσα του», αλλά δεμένα αρμονικά, τουτέστιν διαλεκτικά, μεταξύ τους όπως το τσιμέντο, ο ασβέστης, η άμμος. Τα μικροαστικά στρώματα, που τόσο καθόρισαν λόγω της έκτασής τους τον τόπο τούτο, οργίζονται, θυμώνουν, μουντζώνουν και εξοργίζονται.

Την επομένη γυρίζουν την πλάτη στον ιδρώτα και το μόχθο του διπλανού τους, ανακαλύπτουν ότι ο γείτονας έχει μια… κατσίκα και παραδέρνουν ανάμεσα στο δίκιο του αφεντικού και το ζαβό ριζικό τους.

Τα στρώματα αυτά είναι μια συμμαχική δύναμη για τους εργάτες και ένα «φίλιο απόσπασμα» για την Αριστερά, αρκεί να μην έχουν τον μπούσουλα και το πηδάλιο στο χέρι. Αν γίνει αυτό, θα πέσουμε σίγουρα σε ξέρα. Πάρτε για παράδειγμα τις πλατείες. Φούσκωσε ο τόπος από το ανάθεμα και τις κατάρες. Και αντί να ψηλώσουν δυο πήχες μπόι και να δουν την κυβέρνηση, την Ευρωπαϊκή Ενωση και τους ιμπεριαλιστές-λύκους, ανακάλυψαν πως τους φταίνε όλα τα συνδικάτα, σύμπασα η Αριστερά, κάθε συλλογικότητα.

Πώς το παγώνι φουσκώνει στο κοτέτσι και θεωρεί πως είναι το κέντρο του θαυμασμού! Εγινε ο εγωισμός της πλατείας ο χειρότερος σύμβουλος των ανθρώπων της. Αντί να βρουν αποκούμπια κι απαντοχές, βγάλανε στη σειρά τα παράσημα που τους έδωσαν ο Αλαφούζος, ο Πρετεντέρης και όλη η δημοσιογραφική συμμορία. Αλλά έτσι είναι ο ανοργάνωτος θυμός. Δεν έχει ρίζες να πιαστεί γερά και μαδιέται στο γερό φύσημα των τροϊκανών ανέμων. Χώρια που φυσάει ξεροβόρι, τραμουντάνα, άσχημος καιρός.

Εμείς, λοιπόν, βάλαμε τις ιδέες μας σε δοκιμασία. Εδώ και καιρό. Μας απασχολεί που οι άνθρωποι της δουλειάς και η νεολαία ανακαλύπτουν τον Μαρξ, αλλά δεν συμπαθούν τους μαρξιστές. Μας απασχολεί που το ποτάμι είναι ακόμα θολό, υπόκωφο, «κατεβασμένο».

Μας απασχολεί που η νεολαία στις σχολές και στα σχολεία δεν συνάντησε στους δρόμους τους «πατεράδες» και τις «μανάδες» τους.

Είναι αρνητικά σημαντικό που ο τόπος δεν φλέγεται ακόμα και που οι εργαζόμενοι δεν πάνε στις συνελεύσεις τους για να φέρουν τα πάνω-κάτω.

Μπορούμε ακόμα να διδασκόμαστε από τα λάθη μας, να μιλάμε τη γλώσσα που καταλαβαίνει ο κόσμος, να μην εκφωνούμε «αλαμπουρνέζικα» και να γινόμαστε ο καταλύτης των γεγονότων.

Αλλά το πολιτικό μας δίκιο δεν θα το χαραμίσουμε. Ακόμα κι αν ορισμένοι τα ονοματίσουν πολιτικό χούι, εμείς θα λέμε το τρίπτυχό μας: Λαϊκή Πάλη, Πραγματική Αριστερά, Κομμουνιστική Οργάνωση.

Δεμένα διαλεχτικά, που θα πει σφυρηλατημένα στην ταξική πάλη.

* Εκπαιδευτικός, μέλος του Γ.Σ. της ΑΔΕΔΥ και στέλεχος του Μ-Λ ΚΚΕ

Πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 17/10/11

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *