Μια λιόλουστη μέρα του χειμώνα η Παναγιά, στενεμένη από τους πόνους, αφήνει το σπιτικό της και βγαίνει στον κάμπο τρεκλίζοντας κι αγκομαχώντας.
Κάθεται χάμου στο πράσινο χορτάρι, που το φωτίζουνε δω κι εκεί άγριες βιολέτες, κυκλάμινα, κρόκοι· και σφίγγοντας την κοιλιά της με τα δυο της χέρια κλαίει και δέρνεται, κουνώντας τ’ άμαθο κορμί της δεξιά κι αριστερά, όπως οι μοιρολογίστρες της Ανατολής.
“Που να σε κρύψω γιόκα μου,
να μη σε φτάνουν οι κακοί,
σε ποιο νησί του ωκεανού σε ποια κορφή ερημική…”
Κ. Βάρναλη: “Οι πόνοι της Παναγιάς”
“Θεριά οι άνθρωποι δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν. Χίλιες φορές να γεννηθείς τόσες θα σε σταυρώσουν”
“Κώστας Βάρναλης”
Η μεγάλη εβδομάδα στην Παλαιστίνη κρατάει 77 χρόνια… Καταπατούν τη γη της, σταυρώνουν και δολοφονούν τον Λαό της, τον υποχρέωσαν να βαδίζει σε ένα μόνιμο Γολγοθά. Στο κονγκλάβιο οι Πόντιοι Πιλάτοι -ανάμεσα στους και οι εκπρόσωπο της ηγετικής τάξης της χώρας μας- νίπτουν τας χείρας των, συμμέτοχοι εκουσίως στο μέγα Δράμα… Χωρίς ανάσταση.
Υ.Γ: Εμείς, σε πείσμα των καιρών, θα ελπίζουμε και θα αγωνιζόμαστε….
Για την Ανάσταση των αδικημένων, των πονεμένων, των κατατρεγμένων…
Για την Ανάταση, των αδρανοποιημένων συνειδήσεων, των σε κωματώδη κατάσταση μυαλών, των αποτελματωμένων ψυχών…
Για την επ-Ανάσταση όσων την ονειρεύονται και την ποθούν…
Αφήστε μια απάντηση