Συνταγή αυτοκτονίας

“Σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω”. Αυτό θα είναι χο σύνθημα των επόμενων δύο μηνών για την Ελλάδα. Με νέο – δίμηνης διάρκειας – μνημόνιο, το οποίο θα υποχρεώνει τη χώρα μας να σαρώσει ό,τι έχει απομείνει από μισθούς, συντάξεις; ασφαλιστικά δικαιώματα και από τις αντοχές των ήδη διαλυμένων μικρομεσαίων και επαγγελματιών, η Ελλάδα υποτίθεται ότι θα επιχειρήσει να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα των δημοσιονομικών δεικτών της.

Με μια ακόμη πιο σαρωτική συνταγή ύφεσης, η οποία θα περιλαμβάνει και απευθείας απολύσεις από το Δημόσιο, η Ελλάδα θα αποπειραθεί, υποτίθεται, να «συμμορφώσει» τους υφεσιακούς δείκτες της προκειμένου να συνεχιστεί η διαδικασία «κουρέματος» των ομολόγων και να συμφωνηθεί το νέο δάνειο.

Θα ήταν για γέλια, αν δεν συνιστούσε μια συνταγή κανονικής αυτοκτονίας, η απαίτηση της τρόικας και των τραπεζών (κατόχων ελληνικού χρέους) γι’ αυτό το δίμηνης διάρκειας μνημόνιο, το οποίο μόνο επιδείνωση της ύφεσης μπορεί να φέρει, μαζί με καταστροφή ακόμη μεγαλύτερου βάθους ολόκληρης της δομής της ελληνικής οικονομίας.

Το Διεθνές Χρηματοοικονομικό Ινστιτούτο (IIF), στο οποίο υπάγονται οι ιδιώτες πιστωτές του Ελλη¬νικού Δημοσίου, είχε υπογράψει τη συμφωνία για το ελληνικό «κούρεμα» βασιζόμενο στην πρόβλεψη ότι η Ελλάδα το 2012 θα εμφανίσει πρωτογενές πλεόνασμα, κάτι που προφανώς ήταν… αδύνατον να συμβεί με βάση τον εκτροχιασμό των ελλειμμάτων και των υπόλοιπων δεικτών της ελληνικής οικονομίας.
Όπως δείχνει μάλιστα η ανάλυση των πραγματικών στοιχείων της ελληνικής οικονομίας, ο ελληνικός προϋπολογισμός για το 2012, όλη η διαπραγμάτευση για το PSI, αλλά και αυτή που θα ακολουθήσει για την επόμενη δανειακή σύμβαση στηρίζονται σε υπεραισιόδοξα και ψευδή στοιχεία.

Υπάρχει λοιπόν μείζον ζήτημα για το είδος και τον σκοπό τόσο της αρχικής συμφωνίας της 26-27 Οκτω-βρίου όσο και της διαπραγμάτευσης που ακολούθησε και η οποία δεν έχει κάποιο ορα¬τό και σαφές τέλος.

Ανοιχτή χρεοκοπία 

Μπορεί η ειδησεογραφία να μιλάει για «λεπτομέρειες» που μένει ακόμη να καθοριστούν προκειμένου να επιτευχθεί η συμφωνία, όμως η αποκάλυψη ότι αυτή διεξάγεται με εξωπραγματικά στοιχεία δημιουργεί μεγάλο ζήτημα.
Επιπλέον πρόβλημα δημιουργείται από τη θέση τόσο της Γερμανίας όσο και του ΔΝΤ ότι δεν είναι αρκετό το «κούρεμα» κατά 50% επί των 200 περίπου δισ. ευρώ εις χείρας ιδιωτών, αλλά και από τη διάχυτη εκτίμηση ότι τελικά θα καταλήξουμε σε αναγκαστική απομείωση της αξίας των ελληνικών ομολόγων για όσους – και είναι αρκετοί μέχρι στιγμής – δεν δεχτούν το «κούρεμα».

Στην πραγματικότητα δηλαδή αυτό που εμμέσως προκύπτει είναι ότι η όποια τυχόν συμφωνία ανακοινωθεί για το PSI θα είναι «κατ’ αρχήν» και ότι στη διαδικασία υλοποίησής της θα ασκηθούν όλες οι πιέσεις προς τους ομολογιούχους.
Αυτό, με λίγα λόγια, σημαίνει ότι, ακόμη και αν ανακοινωθεί η κατ’ αρχήν συμφωνία, θα παραμείνει ανοιχτό στη συνέχεια το ενδεχόμενο να ενεργοποιηθεί η λεγόμενη «ρήτρα συλλογικής δράσης», η οποία θα υποχρεώνει μια μερίδα πιστωτών σε υποχρεωτικό «κούρεμα» της αξίας των ομολόγων τους. Μεταξύ αυτών θεωρείται βέβαιο ότι θα συμπεριληφθούν τα ασφαλιστικά ταμεία, αλλά και οι Έλληνες μικροεπενδυτές, κάτοχοι σχετικά μικρής αξίας ομολόγων σύντομης λήξης.

Κάτι ακόμη που θα παραμένει ανοιχτό είναι η τύχη των ομολόγων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και το αν αυτή θα πιεστεί – αναλόγως της πορείας του εγχειρήματος – να «κουρέψει» και τα ομόλογα που κατέχει ή θα βρεθεί άλλη λύση μέσω των μηχανισμών στήριξης.

Κάθε αξίωση δεκτή

Τι σημαίνουν όλα τα παραπάνω; Ότι οι οίκοι αξιολόγησης – σε περίπτωση αναγκαστικού «κουρέματος», όπως έχουν προειδοποιήσει από το καλοκαίρι για το αρχικό PSI με μείωση μόλις 21% είναι πολύ πιθανό να κατατάξουν τη χώρα μας σε κατηγορία χρεοκοπίας.
Ήδη διάφορες «διαρροές», δημοσιεύματα, αναλύσεις των διεθνών ΜΜΕ, αλλά και οι ανοιχτές απειλές που εκτοξεύονται καθημερινά από το κυβερνητικό στρατόπεδο, αφήνουν ορθάνοιχτο το ενδεχόμενο «πιστωτικού γεγονότος» ως κατάληξη του εγχειρήματος του PSI.

Εξ ου και ο ανοιχτός εκβιασμός περί μη ύπαρξης «κόκκινης γραμμής» και η πλήρης αποδοχή κάθε απαίτησης των δανειστών εκ μέρους του πρωθυπουργού. Εξ ου και η βεβαιότητα ότι τα κόμματα της συγκυβέρνησης, παρά τις ρητορικές ενστάσεις ειδικά της Ν.Δ., θα αποδεχτούν κάθε αξίωση και θα πιουν μέχρι τελευταία σταγόνα το πικρό ποτήρι της κοινωνικής διάλυσης.

Πηγή: “Το Ποντίκι”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *