Όλα πήγαιναν καλά, οι απεργίες και η ΕΑΑΚ μας έφταιξαν

Το μήνυμα που μας ήρθε στο ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο μας γράφει: ως απάντηση σε κείμενο της Καθημερινής κατά των εργολαβικών, του ΑΠΘ και της ΕΑΑΚ έχουν δημοσιευτεί τα δύο παρακάτω κείμενα. Θα το εκτιμούσαμε πολύ αν τα δημοσιεύατε, διότι προφανώς δεν πρόκειται να δημοσιευτούν στην Καθημερινή.

Τα αναπαράγουμε:

Όλα πήγαιναν καλά, οι απεργίες και η ΕΑΑΚ μας έφταιξαν

(κείμενο-απάντηση του Χρήστου Αβραμίδη στον καθηγητή Μαρτινίδη [1] )

Αν όπως θα μας έλεγε ο Αλέν Μπαντιού μία από τις λειτουργίες της τέχνης είναι να παρουσιάζει την ουσία και την αλήθεια με αφαιρετικό τρόπο, τότε το κείμενο του Πέτρου Μαρτινίδη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, πραγματικό αριστούργημα. Καλλιτέχνης άλλωστε και ο ίδιος κατάφερε μέσα σε 440 λέξεις να απεικονίσει τα κομβικά σημεία μέσα από τα οποία συγκροτείται η κυρίαρχη ιδεολογία έτσι ώστε να συνενώνει διαφορετικά στρώματα για να διατηρείται το κατεστημένο . Θύμισε με λίγα λόγια, άρθρο του κ. Πρετεντέρη και συγκεκριμένα εκείνο το αλησμόνητο, που λέει ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια αντί για επιστήμονες, παράγουν οπαδούς της ΑΝΤΑΡΣΥΑ [2]. Μεταξύ των γνωστών πλέον χαρακτηριστικών παρατηρούμε, ταύτιση των άκρων, καταδίκη της οποιασδήποτε «βίαιης» αντίδρασης του κόσμου της εργασίας , ενάντια στην βία που ήδη δέχεται και φυσικά η αναγκαία πολιτική προετοιμασία καταστολής των εν ενεργεία αγώνων. Μεταξύ άλλων, ο κύριος Μαρτινίδης πιάνει το ζήτημα της αξιολόγησης, του Νόμου Πλαίσιο, του ασύλου και φυσικά της δημοκρατίας που χάθηκε. και επομένως θα προσπαθήσουμε να ανιχνεύσουμε απαντήσεις επί των συγκεκριμένων ζητημάτων.

Εργολαβίες και ΕΑΑΚ

Ο κύριος Μαρτινίδης, βέβαια, μετά από τόσους μήνες, δεν είδε τους απλήρωτους εργαζόμενους που όπου σταθούν και όπου βρεθούν, μιλούν για το πρόβλημά τους, το πεζό ζήτημα του ότι δεν έχουν να ταΐσουν τα παιδιά τους . Όλοι αυτοί οι εργαζόμενοι για τους οποίους εμείς οι «μαφιόζοι» έχουμε μάθει να νοιαζόμαστε, να συζητούμε και να αγωνιζόμαστε και καμιά φορά να κλαίμε κιόλας είναι για τον κύριο Μαρτινίδη, μερικά αόρατα ανθρωπάκια. Δεν τον πρόσβαλε ότι τόσα χρόνια κάποιοι μεταχειρίζονται τους εργαζόμενους σαν σκουπίδια, αντίθετα είναι τα σκουπίδια, που προσβάλουν τον αφηρημένο άνθρωπο.

Στην συνέχεια, πάντα, μέσα από το άρθρο στην Καθημερινή, προσωποποίησε το πρόβλημα σε μία από τις συνιστώσες του φοιτητικού κινήματος και την ταύτισε με τον ΣΥΡΙΖΑ παρότι ασφαλώς θα γνωρίζει ότι οι δυνάμεις της ΕΑΑΚ έχουν ως πυρήνα τους, τους αγωνιστές της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Το κυριότερο όμως είναι ότι ο κύριος Μαρτινίδης, ταύτισε την ΕΑΑΚ με μαφιόζικη ομάδα.

Βέβαια ο καθηγητής του ΑΠΘ επίσης, γνωρίζει ότι τα σχήματα της ΕΑΑΚ, οργανώνουν κάθε χρόνο δεκάδες, ακαδημαϊκές συζητήσεις για επίκαιρα πολιτικά θέματα. Έχουν χιλιάδες μέλη-υποψήφιους, και τα στηρίζουν δεκάδες χιλιάδες φοιτητές κάθε χρόνο σε συνελεύσεις και εκλογικές διαδικασίες, στους οποίους φοιτητές άλλωστε, η ΕΑΑΚ καλείται διαρκώς να λογοδοτεί . Μάλιστα, στα είκοσι και πλέον χρόνια ιστορίας της, έχουν περάσει εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι από τις τάξεις της.. Είναι μία από τις συλλογικότητες που υπερασπίστηκε στο συνταγματικό δικαίωμα στο άσυλο και στην δημόσια δωρεάν παιδεία, ενώ η σημερινή «νόμιμη» κυβέρνηση προσπαθούσε με κάθε τρόπο, και κατάφερε στα χαρτιά να τα καταργήσει. Το θέμα μας όμως δεν είναι η ΕΑΑΚ, ούτε ο κύριος Μαρτινίδης, αλλά το ότι στο παρόν άρθρο, στο πρόσωπο της ΕΑΑΚ, στοχοποιείται ολόκληρο το φοιτητικό κίνημα και η αλληλεγγύη του προς τους εργάτες του ΑΠΘ. Εάν όμως η ΕΑΑΚ είναι μία γιγάντια συμμορία, τότε τι είναι οι εργολαβικές εταιρίες που βρίσκονται στον αντίποδα. Τι είναι κάποιες επιχειρήσεις που χωρίς να έχουν παραγωγικό έργο, το αντικείμενό τους είναι να επενοικιάζουν εργαζόμενους, σαν σκλάβους, με την διαμεσολάβηση του καυστικού υγρού, βιτριόλι, και τις απειλές. όταν οι εργαζόμενοι διαμαρτύρονται για την απλήρωτη εργασία και την δουλειά.

Μάλλον εδώ μιλάμε για μία τεραστίων διαστάσεων σύγκρουση μαφιών. Παραδόξως όμως η κυβέρνηση και το κράτος έχει ήδη αποφασίσει ποια μαφία θα υποστηρίξει από τις δύο… Μας συγχωρείτε για την βαριά κατηγορία και δεσμευόμαστε να την ανακαλέσουμε συλληφθεί ο επίδοξος δολοφόνος της Κωνσταντίνα Κούνεβα, και ο υπουργός εργασίας για το περυσινό εργατικό ατύχημα-δολοφονία στο υπουργείο εργασίας [3]

Ασφαλώς, αν κάποιους βαρύνει η ευθύνη για την χρόνια κατάσταση στο ΑΠΘ, αυτοί εκτός από τους εργολάβους είναι και οι μεγαλοκαθηγητές που όχι μόνο στήριζαν και στηρίζουν τις πολιτικές επιλογές επί των συγκεκριμένων ελαστικών εργασιακών σχέσεων, αλλά ενέκριναν ,επίσης, τους εκάστοτε προϋπολογισμούς …

Αξιολόγηση

Ας μιλήσουμε όμως για την αξιολόγηση, που τόσο κόπτεται ο κύριος Μαρτινίδης να εφαρμοσθεί. Πολλά έχουν γραφτεί για αυτήν, επομένως ξεφεύγει από τα όρια του άρθρου μία εκτενής αναφορά. Καταρχήν θα έπρεπε να δούμε με ποια κριτήρια μπορεί αυτή να πραγματοποιηθεί και ποιοι θα την εφαρμόσουν. Όπως έχει αναλυθεί και αποτελεί κτήμα και απόφαση σχεδόν όλων των φοιτητικών και καθηγητικών συλλόγων της Ελλάδας, τα κριτήρια με τα οποία πάει να εφαρμοσθεί η αξιολόγηση είναι βασικά, ποια έρευνα θα μπορεί να αυξήσει τα κέρδη των εταιριών. Υπό αυτή την σκοπιά, η πολεμική έρευνα που (έχουν γίνει καταγγελίες ότι) διεξάγεται στα ΤΕΙ Λάρισας ή το Πολυτεχνείο Κρήτης είναι ένα θετικό παράδειγμα ερευνητικής διαδικασίας, αντίθετα με την έρευνα που αφορά τις κριτικές κοινωνικές επιστήμες και το πώς θα ξεπεράσουμε εν τέλει αυτή την κρίση προς όφελος του ανθρώπου. Τα κέρδη πάνω από τον άνθρωπο, ακόμα και αν για να γίνει αυτό, όπως στην συγκεκριμένη περίπτωση, θα πρέπει να περιβάλλουμε την βία και τις βόμβες των ισχυρών με το επιστημονικό μας στάτους. Τελικά είναι κάπως επιλεκτική η καταδίκη της βίας, δεν βρίσκετε;

Το ποιοι θα εφαρμόσουν την αξιολόγηση, μπορούμε να το δούμε πολύ εύστοχα στο ΑΠΘ. Ο πρύτανης του σκανδάλου των 50 εκατομμυρίων ευρώ κλεμμένου πετρελαίου Μάνθος, πρωταγωνιστεί στην εκλογή των εσωτερικών μελών που θα διοικούν. Και λέμε εσωτερικών, διότι τα εξωτερικά μέλη θα είναι διορισμένοι, τεχνοκράτες, τραπεζίτες, επιχειρηματίες . Να λοιπόν πως, από την εκμετάλλευση της επιστήμης περάσαμε και επίσημα στην επιστήμη της εκμετάλλευσης. Και όποιο ακραίο τμήμα, δεν αποδεχτεί ή δεν πληρεί τις προϋποθέσεις για μια τέτοια αξιολόγηση, αποφασίζομεν και διατάζομεν να μην έχει κονδύλια για να συνεχίσει την λειτουργία του.

Τι προτείνουμε εμείς

Όσο για την ταύτιση των ΕΑΑΚ με τον ΣΥΡΙΖΑ, να πούμε ότι κύριε Μαρτινίδη, μάταιος είναι ο κόπος σας. Εμάς με άρθρα απειλές και στηλίτευσης της ριζοσπαστικής πολιτικής δεν μας φέρνετε στα μέτρα σας όπως προσπαθείτε να κάνετε με τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν παραξενευόμαστε, βέβαια, διότι τον τελευταίο καιρό, παρατηρούμε όλες οι ανατρεπτικές ενέργειες έχουν μπει στο τσουβάλι με όνομα ΣΥΡΙΖΑ. Εμείς όμως δεν είμαστε ένα τσουβάλι, που τα χωράει όλα αλλά για εμάς οι ανατρεπτικές ενέργειες, οι ενέργειες που ανατρέπουν και αρνούνται κάθε στιγμή την υπάρχουσα άθλια κατάσταση πραγμάτων, είναι το ιστορικό μας καθήκον. Είναι τα δικά μας στεφάνια, στους νεκρούς του Πολυτεχνείου, είναι τα σπέρματα μιας Μεταπολίτευσης που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ…

Αν κάποιος με βάση τα παραπάνω, δεν κατάλαβε σε τι διαφέρουν η ΕΑΑΚ και η αντικαπιταλιστική αριστερά με την Χρυσή Αυγή, τότε ας διακηρύξουμε, για ακόμα μια φορά τον στόχο μας. Όταν οι φασίστες παλεύουν ενάντια σε φτωχούς μετανάστες εργάτες, μικροπωλητές , πάγκους και πλαστικά παιχνίδια για να αρνηθούν στην μεταπολίτευση και να εγκαθιδρύσουν μια νέα στυγνή δικτατορία, εμείς παλεύουμε ενάντια στις εργολαβίες, Τις τρόικες εσωτερικού-εξωτερικού και την πάνοπλη αστυνομία που τους προστατεύει . Εμείς αγωνιζόμαστε για την άρνηση της μεταπολίτευσης όπως την κατάντησαν και την κατάφαση μιας άλλης μεταπολίτευσης. Αρνούμαστε την μεταπολίτευση της Δαμανάκη για να αποδεχτούμε την μεταπολίτευση του Κώστα Κάππου. Μια μεταπολίτευση που δεν έγινε, την μεταπολίτευση του λαού. Την μεταπολίτευση που αυτή την φορά δεν θα αποτύχει να εγκαθιδρύσει μία πραγματική δημοκρατία του εργαζόμενου λαού.. Για εμάς αυτό δεν είναι ένα ενδεχόμενο, ένα «plan b» .

Είναι ο μόνος στόχος μας. Αυτό βέβαια στον πολύ κόσμο δεν είναι πολύ συγκεκριμένο, λόγω και της απόκρυψης από μέρους των ισχυρών οποιασδήποτε δραστηριότητας της επαναστατικής αριστεράς, κάτι που αντίθετα δεν φαίνεται συμβαίνει με την Χρυσή Αυγή που έχει πιάσει μόνιμα στασίδι σε πολλές εφημερίδες και ραδιοτηλεοπτικά κανάλια μεγάλης δημοτικότητας. Έτσι, θα προσπαθήσουμε να εκμεταλλευτούμε αυτή την αφορμή για να προβάλουμε κάτι, φαινομενικά άσχετο με το παρόν κείμενο και την «μαφιόζικη ομάδα» , κάτι που δεν το έχει προβάλει ούτε ένα κανάλι. Δηλαδή το πρόγραμμά μας για έξοδο από την κρίση. Ασφαλώς, για να λυθεί η σημερινή κατάσταση αθλιότητας, και να πραγματοποιήσουμε μία ολοκληρωμένη μεταπολίτευση χρειάζονται επαναστατικές λύσεις. Τι σημαίνει όμως αυτό;

Αυτό σημαίνει ότι η επανάστασή μας δεν θα είναι απλά μια επανάσταση ψυχής όπως λένε οι φασίστες. Θα είναι σίγουρα επανάσταση πολιτική και πολιτιστική όπως ήταν σίγουρα εκείνη του 1973. Θα είναι και η συνένωση πολλών διαφορετικών προσωπικών επαναστάσεων ψυχής, δηλαδή του ανθρώπινου ψυχισμού. Θεμέλιο όμως για να πραγματοποιηθούν τα παραπάνω θα είναι η οικονομική επανάσταση.

Όπως, είπαμε η μεταπολίτευση που διακήρυξε την πραγματική δημοκρατία έμεινε στα μισά του δρόμου. Η πραγματική δημοκρατία είναι μέχρι στιγμής μία ουτοπία. Δεν είναι ουτοπία διότι όπως λένε δεν μπορείς ποτέ να την πετύχεις, αλλά διότι δεν είναι δυνατό να επιτευχθεί σε έναν τόπο όπου ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων έχει τον πλούτο και όλο τον ελεύθερο χρόνο να ασχοληθεί με τα κοινά και από την άλλη η συντριπτική πλειοψηφία είναι αναγκασμένη να εργάζεται δεκάωρα για να μπορέσει να επιβιώσει. Η δημοκρατία της μεταπολίτευσης ήταν ουτοπία γιατί πήγε να εφαρμοσθεί σε έναν τόπο όπου η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, σκότωνε την δημοκρατία, στους χώρους εργασίας και στα σχολεία, διότι το σημερινό και αυριανό εργατικό δυναμικό έπρεπε να μάθει και να υπακούει σε εντολές χωρίς να αντιδρά. Η δημοκρατία της μεταπολίτευσης ήταν ,τέλος, ουτοπία, γιατί πουθενά δεν μπορείς να εφαρμόσεις δημοκρατία, όταν η κοινωνία είναι κατακερματισμένη, , όταν για να επιβιώσεις είσαι αναγκασμένος να βλέπεις τον εαυτό σου σαν αυτοσκοπό και τους άλλους σαν μέσο για να επιτύχεις την επιβίωσή σου. Σε μία κοινωνία όπου κατά βάθος έχεις σύγκρουση συμφερόντων με τους πάντες, δημοκρατία σημαίνει ότι καλείσαι να νοιαστείς για τα κοινά ενώ σχεδόν τίποτα δεν είναι κοινό.

Για αυτό, το να μπει ο άνθρωπος πάνω από τα κέρδη, να εξαλειφθούν οι συγκρούσεις και η βία, και να αποκτήσουμε πραγματική δημοκρατία, προϋποθέτει ότι σε όλη αυτή την διαδικασία, το πρώτο που θα κάνουμε, θα είναι να περάσουν οι πόροι και τα μέσα της κοινωνίας στα χέρια της. Να μπορούν οι εργαζόμενοι, να απολαμβάνουν αυτά που παράγουν. Να κοινωνικοποιηθεί δηλαδή ο πλούτος που παράγουμε. Εμείς λέμε ότι βάση για να πραγματοποιηθούν όλα αυτά είναι η έξοδος από την Ευρωπαϊκή Ένωση και η στάση πληρωμών του απεχθούς, δηλαδή ολόκληρου, του χρέους. Αυτό το χρέος δεν το δημιουργήσαμε εμείς ο κόσμος της δουλειάς και για αυτό δεν το αναγνωρίζουμε και προχωρούμε στην διαγραφή του. Στην συνέχεια για να επιβιώσει ο λαός, κρατικοποιούμε άμεσα τις τράπεζες και τους βασικούς τομείς της παραγωγής. Κάπως έτσι θα ξεκινήσει η δικιά μας επανάσταση, όχι επειδή το θέλουμε εμείς αλλά επειδή φαίνεται να αποτελεί την μόνη λύση. Και δυστυχώς ή ευτυχώς το παραπάνω αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα εξόδου από την κρίση, μόνο ο χώρος της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής αριστεράς φαίνεται να το υποστηρίζει.

ΥΓ Στα πανεπιστήμια της χώρας, τα παιδιά που συμμετείχαν ή συμμετέχουν στα ΕΑΑΚ πολλές φορές όταν θέλουν να πουν κάτι το εκφράζουν μέσα από ποιήματα. Ένας αγαπημένος ποιητής είναι ο Τάσος Λειβαδίτης.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δεν θα πάψεις ούτε στιγμή να αγωνίζεσαι για την ειρήνη και το δίκαιο.

Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν απτις φωνές, το πρόσωπό του θα ματώσει από τις σφαίρες-μα ούτε βήμα πίσω.

Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.

Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία

Και πρόσεξε μη ξεχαστείς ούτε στιγμή

Και δυστυχώς, πάμε καμιά φορά να ξεχαστούμε ευτυχώς όμως, είναι η άθλια προπαγάνδα του αστικού μπλοκ και της εφημερίδας τους που μας θυμίζει ποιοι είναι. Οι παραπάνω στίχοι εκτός από τέχνη είναι προϋποθέσεις για να λέγεσαι άνθρωπος μα είναι και στόχοι ζωής, στόχοι προς επίτευξη. Και δυστυχώς ο συγγραφέας του άρθρου που σχολιάσαμε και η τάξη που υποστηρίζει, δεν φαίνεται να πληρούν τις προϋποθέσεις . Για αυτό και δεν αξίζει να ασχοληθούμε άλλο με αυτόν. Ας ασχοληθούμε με την δικιά μας πολιτική ζωή. Δυστυχώς ή ευτυχώς, μόνο το δικό μας Plan a και η συγκρότησή του ,φαίνεται να δίνουν λύση σε αυτή την βάρβαρη κατάσταση.

Ηλεκτρονικές πηγές

[1] http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_25/10/2012_499745

[2]http://www.tanea.gr/empisteytika/?aid=4653343

[3] http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=236714

Πηγή: Η Λέσχη

 

στο καθε κύριο Μαρτινιδη

Στον κάθε κύριο Μαρτινίδη

Αναρωτιόμαστε με βαθύτατη ειλικρίνεια για τις τάσεις που ωθούν την ντόπια διανόηση να συμπεριφέρεται σαν ένα βαρετό εκκρεμές. Ένα εκκρεμές που πότε θα περιφέρει την ύπαρξή του στον κόσμο των σκιών του αφηρημένου και της θεωρητικολογίας και πότε θα επελαύνει ως άλλος μικρός Ναπολέοντας ολοταχώς προς τα νέα Βατερλό του συγκεκριμένου. Στο εν λόγω άρθρο, αφήνοντας πίσω σας τον κόσμο των σκιών, των κοινωνικά ακρωτηριασμένων διαλέξεων, επιλέγετε να ασχοληθείτε με την πραγματική ιστορία του κόσμου. Μιλάτε για το μέλλον της νεολαίας και την προοπτική τοπικών κοινωνιών, έτσι όπως αυτά διαγράφονται από την πολιτική που εφαρμόζουν σε πλήρη σύμπνοια η κυβέρνηση, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η ελληνική αστική τάξη.

Με τέσσερις σύντομες παραγράφους ο κοινωνικός Αρμαγεδδόνας, που μαστίζει την ελληνική κοινωνία τα τελευταία χρόνια, περιγράφεται με κυνισμό ως γεγονός αναπότρεπτο, αλλά και απόλυτα δικαιολογημένο. Η ιδιωματική φράση του Στρος Καν «Grèce est dans la merde» δεν επιβεβαιώνεται από τους υπερχειλισμένους κάδους του Αριστοτελείου, όπως θέλετε να πιστεύετε. Επιβεβαιώνεται όμως από ένα Πανεπιστήμιο υπό κατάρρευση, που συντηρεί μαφιόζους και εργολάβους, που αρνείται να παρέχει αξιοπρεπή μισθό και συνθήκες εργασίας στους εργαζομένους του, που καλείται να αναδείξει τα όργανα διοίκησής του με αδιαφανείς διαδικασίες επιστολικών ψήφων, που παρέχει στους αποφοίτους του «ακριβά» εισιτήρια για το εξωτερικό και την ντόπια ανεργία. Τα τρικ της αστικής σκέψης, που χρησιμοποιούνται στο άρθρο για να αντιστρέψουν την εικόνα της πραγματικότητας, αναδύουν τελικά την αλλοτριωμένη συνείδησης ενός αλλοτριωμένου κόσμου.

Περί σκουπιδιών…

Θα ήταν σίγουρα ενδιαφέρουσα η αντίδραση ενός από τους αγωνιζόμενους εργολαβικούς υπαλλήλους του ΑΠΘ απέναντι στο δημοσιευθέν κείμενό σας ή ακόμα καλύτερα στην προσπάθειά σας συγκομιδής των σκουπιδιών από τους χώρους της σχολής. Σε αυτό το σημείο, θα πρέπει να καταστεί σαφές ότι οποιαδήποτε απόπειρα καθαρισμού των χώρων -έμμισθη ή εθελοντική-, στο βαθμό που υλοποιείται χωρίς τη συγκατάθεση των απεργών, λειτουργεί ενάντια του αγώνα τους και επί της ουσίας τον υποσκάπτει. Παίρνει, λοιπόν, ο αυτόκλητος καθαριστής το μέρος της εργοδοσίας, ηθελημένα ή άθελα του, χωρίς αυτό να έχει αλήθεια κάποια ιδιαίτερη σημασία… Η εποχή των προθέσεων τελείωσε, ο λόγος και η πράξη είναι αυτά που μετράνε.

Αν, κύριε Μαρτινίδη, δηλώνεται αλληλέγγυος του αγώνα που διεξάγεται, αλλά παρόλ’ αυτά θίγεται η αισθητική σας από το θέαμα του “απέραντου σκουπιδότοπου”, μπορείτε να φανείτε χρήσιμος προτείνοντας στους εργαζομένους έναν διαφορετικό, κυρίως όμως αποτελεσματικό τρόπο διεκδίκησης των αιτημάτων τους για μια ζωή με αξιοπρέπεια. Η αλήθεια είναι, όμως, πως δεν περιμένουμε να ακούσουμε κάτι που να συναγωνίζεται έστω τον αφηρημένο, αντιφατικό και σίγουρα αναποτελεσματικό ανθρωπισμό που έθεσε ο Διαφωτισμός και η γαλλική επανάσταση (μάλλον το ευφυολόγημα των θυμάτων τις γκιλοτίνας με το ψωμί και το παντεσπάνι σας αντιπροσωπεύει καλύτερα).

Η απαξίωση από πλευράς σας, κύριε Μαρτινίδη, των κατοίκων της Ευκαρπίας, καθώς προβάλλετε ως ανεξήγητη την αντίρρηση περιφερειακών δήμων σε κάθε σχετική κατασκευή (χωματερής) στην περιοχή τους, δείχνει ότι η καταδίκη μιας ολόκληρης περιοχής σε σκουπιδότοπο φαίνεται να ξεπερνά εύκολα τις ανησυχίες σας, όταν αυτή ξεφεύγει από το επίπεδο του σχεδιαστηρίου ή της διάλεξής σας και γίνεται πραγματικότητα. Γιατί, την ίδια στιγμή που τα σκουπίδια στη Σχολή εμποδίζουν τους φοιτητές να συζητούν για τον χώρο της πόλης και να σχεδιάζουν οικήματα και οικισμούς, οι κάτοικοι της Ευκαρπίας διεκδικούν δικαίωμα στις τελευταίες ανάσες καθαρού αέρα που έχουν ξεφύγει από το εργοστάσιο ΤΙΤΑΝ που στέκει λίγο πιο δίπλα. Απολαύστε, λοιπόν, τα βιβλία σας και τη μπαρόκ μουσική στο σαλόνι σας -που σίγουρα δεν βλέπει σε χωματερή- και αφήστε εμάς τους υπόλοιπους, κάποιοι ιδιωματικά, κάποιοι κυριολεκτικά, σίγουρα πάντως να κυλιστούμε στο βούρκο.

Περί ικανοτήτων…

Οι ικανοί, λέτε, κάπου θα βρουν να βιοποριστούν και να διοχετεύσουν την αγάπη τους για τη γνώση. Μα οι πολλά υποσχόμενοι κατά τους δασκάλους και οι καλοί που δεν χάνονται κατά τους γονείς, σαν να μαζεύονται πολλοί, όπως πολλά μαζεύονται τα τσαλαπατημένα όνειρα. Μήπως δεν ήταν ικανός, ο διαβασμένος σπουδαστής της φιλοσοφικής, της ιστορίας, της κοινωνιολογίας, που το αντικείμενο του ξεγράφεται ολοταχώς; Μα στην αρένα της “ικανότητας” που μας ρίχνετε, εμείς δεν δεχόμαστε πως ο πιο ικανός δάσκαλος είναι εκείνος που κλείνει τα μάτια στο αδιέξοδο μέλλον των περισσότερων σπουδαστών του και ο πιο ικανός φοιτητής είναι αυτός που φουσκώνει το πορτφόλιο του, αδιαφορώντας για ένα σύμπαν που διαλύεται γύρω του και που διαγράφει, την μια μετά την άλλη, οποιαδήποτε αξία έθεσε ποτέ η ανθρωπότητα. Δεν δεχόμαστε ένα πανεπιστήμιο κατ’ εικόνα και ομοίωση της επιχείρησης, ένα πανεπιστήμιο που καλλιεργεί τον ατομικό δρόμο και τον ανταγωνισμό, ένα πανεπιστήμιο που θυσιάζει τον κοινωνικό ρόλο στο βωμό των αναγκών της αγοράς. Όταν σε αυτό το πανεπιστήμιο θα διδάσκεται το μάθημα για τα ιερά και τα όσια του καπιταλισμού, εμείς θα χαζεύουμε τον ήλιο έξω απ’ το παράθυρο.

Όμως εσείς απέναντι σε όλους αυτούς που δεν εγκαταλείπουν την προσπάθεια, που θέλουν να ζήσουν με οδηγό τις ανάγκες και τα όνειρά τους, που τα θέλουν όλα για όλους, έρχεστε να παρατηρήσετε μια αξιολόγηση γραμμένη με γιώτα σε μια αφίσα. Αξιολόγιση λοιπόν. Από το αξιολογίζω. Αυτό έχετε να πείτε. Την ίδια στιγμή, δεν παρατηρείτε, μάλλον σας διαφεύγει, το προφανές ενδεχόμενο μέλλον μιας ολόκληρης γενιάς να βρεθεί στα αζήτητα της ιστορίας. Αντίθετα περιορίζεστε σε διατυπώσεις «επιστημονικά» ουδέτερες: «μειώνεται η πιθανότητα να πάρουν δίπλωμα ώστε να χρηματίζονται ως επιστήμονες».

Περί ταύτισης των άκρων…

Όσον αφορά στη θεωρία της σύγκλισης των άκρων -την οποία μάλιστα συχνά φιλοξενεί στις στήλες της η Καθημερινή- και τους ευφάνταστους νεολογισμούς σας περί συριζαυγιτών (και ας ξεκαθαρίσουμε εδώ πως η ΕΑΑΚ δεν ασπάζεται τις διαχειριστικές λογικές που προβάλλει η αριστερά του Σύριζα, αλλά αποτελεί κομμάτι της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στα πανεπιστήμια), θ’ αναρωτιόταν κανείς μήπως το αφηρημένο φιλοσοφικό σχήμα της μη διαφοράς ανάμεσα σε δύο ακραίους πόλους είναι ο μόνος τρόπος να χάσουν την σημασία τους οι ξεκάθαρες διαφορές μεταξύ των αξιών που φέρουν, στην προκειμένη περίπτωση ο νεοφασισμός και η επαναστατική αριστερά. Σε μια λογική, λοιπόν, μιμητισμού που πυροδοτεί την επαναληψιμότητά της πέρα από λογικά όρια, η βία καταφέρνει, σαν ένας γιγάντιος εξομοιωτής, να αφαιρεί τις διαφορές ανάμεσα στα δύο άκρα και να τα ενώνει με τα δεσμά της. Η θανάσιμη έχθρα λειτουργεί μάλλον σαν εχέγγυο συγγένειας, ομοιότητας, εν τέλει ταύτισης, η σαγήνη της αδελφότητας συνδέει θανάσιμους εχθρούς, όπως Κάιν και Άβελ ή Πολυνείκης και Ετεοκλής.

Θέλετε, λοιπόν, να μας θεωρείτε άκρα; Είμαστε, αφού παλεύουμε για δημοκρατία, ειρήνη και διεθνισμό, ενώ οι φασίστες για δικτατορία, πόλεμο και εθνικισμό. Απέναντι στην βίαιη κατάργηση των αυτονόητων, τα οποία ο δικός σας παραλογισμός κατηγορεί ως ανόητα, ασκούμε την συλλογική αντί-βία του κινήματος κι εκείνη δεν χρειάζεται κανένα άλλοθι. Και να, ανάμεσα στους λυσσαλέους αντιπάλους στέκεστε εσείς, ο “ουδέτερος” πόλος, αυτός που μπορεί και αποδομεί και τους δύο, αυτός που ξεφεύγει από τον κύκλο της μιμητικής βίας, ο δυτικός αστός, ο δάσκαλος συγγραφέας και αρχιτέκτονας. Ο ορθογράφος μέσα στη γενικευμένη ανορθογραφία. Και ταυτόχρονα αυτός που ενοχοποιεί τον μοναδικό ιστορικό αντίπαλο του φασισμού. Και αν υποθέσουμε ότι η εξουσία ανέχεται τον διανοούμενο μόνο στο βαθμό που ο λόγος και το έργο του εξυπηρετεί της ανάγκες της και αναπαράγει τους όρους της ύπαρξης της, τότε με τη δική σας περίπτωση μπορεί να κοιμάται ήσυχη τα βράδια.

Αν, λοιπόν, ψάχνετε μαφιόζους και φασίστες, κύριε Μαρτινίδη, θα πρέπει να τους αναζητήσετε αλλού. Στους σεκιούριτι που φυλάν τις Θερμοπύλες των ιδιωτικών πανεπιστημίων που τόσο αγαπάτε, στην σωματώδη προσωπική φρουρά των υπουργών και των πρυτάνεων που εφαρμόζουν την πολιτική που υποστηρίζετε με τη στάση σας, σ’ εκείνους που διώχνουν τους μετανάστες, τους απείθαρχους, τους ετερόδοξους, τους απεργούς. Να τους αναζητήσετε ανάμεσα σ’ εκείνους που παρουσιάζονται σαν σωτήρες σε ένα λαό, που όπως κι εσείς, παρουσιάζουν ως απαίδευτο, τεμπέλη και διεφθαρμένο. Ζήστε, λοιπόν, σε έναν κόσμο όπου η ελευθερία του ενός σταματά εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου, σε έναν κόσμο που στο βωμό της ατομικής ελευθερίας (και όχι της προσωπικής, καθώς το πρόσωπο γεννιέται από τα σπλάχνα της συλλογικότητας, όπως μας δίδαξε κάποτε ένας δάσκαλος διόλου τενεκές) καίγεται κάθε ελπίδα συλλογικότητας, δημιουργικότητας κι ελευθερίας.

Κάντε μας, λοιπόν, τη χάρη και φύγετε από τώρα στο εξωτερικό, σε ένα από τα αξιοπρεπή πανεπιστήμια με τα καθαρά και υγιή περιβάλλοντα, με τους ικανούς δασκάλους και τους ικανούς φοιτητές, και τους ακόμα ικανότερους εργαζόμενους-καθαριστές. Μπορείτε να κάνετε μια καινούρια αρχή στο Χάρβαρντ, όπου ο ΓΑΠ διδάσκει «διαχείριση κρίσεων». Έχετε όμως τις επιφυλάξεις σας για την εκπλήρωση του μικροαστικού ονείρου σας, γιατί η ρετσινιά του «μπαταξή-Έλληνα» φαίνεται να είναι ανεξίτηλη… Έχετε τις επιφυλάξεις σας, γιατί το τραγούδι της νεολαίας για παιδεία, εργασία, ελευθερία και αξιοπρέπεια που συνθέτουμε στα νεολαιίστικα κινήματα του Ευρωπαϊκού Νότου, στη Χιλή, στον Καναδά, κάποια στιγμή θα φτάσει και στα αυτιά των αναπτυγμένων δυτικών κέντρων και τότε μπορεί και οι φοιτητές εκεί, με λόγιο ύφος και με σεβασμό στη χρήση της γλώσσας να σας απαντήσουν με κάτι από το μακρινό παρελθόν σας…

Κήριε καθιγυτά, γαμειέσται… (σύνθημα του Μάη του ’68)
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ Ε Α Α Κ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *