«Το βάθος του ουρανού είναι κόκκινο»: Απόψε Δευτέρα το βράδυ στις 10, Πολιτική Αποτίμηση του χώρου της Άκρας Αριστεράς στην Ελλάδα

Ακούστε απόψε Δευτέρα στις 10.00 το βράδυ στο διαδικτυακό ραδιοσταθμό μας, στην εκπομπή «Το βάθος του ουρανού είναι κόκκινο», το τελευταίο και ίσως πιο σημαντικό μέρος της συζήτησης με τον Σωφρόνη Παπαδόπουλο.

Το λέμε αυτό, γιατί ο σ. Σωφρόνης βάζει στο τελευταίο κομμάτι της αποψινής μας συζήτησης κάποια πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία πολιτικής αποτίμησης της συμβολής, της δράσης και της πρακτικής του ιδεολογικού και πολιτικού χώρου της Άκρας Αριστεράς στην Ελλάδα. Μαζί με κάποια προσέγγιση της ερμηνείας ενός παράδοξου εκ πρώτης όψεως φαινομένου: Πώς αυτός ο χώρος, έχοντας τόσο σημαντική συμβολή στους κοινωνικούς αγώνες, με πλούτο συνεισφοράς και αγωνιστικής δράσης, δεν κατόρθωσε να έχει την πολιτική εμβέλεια που του αναλογούσε.

Στην αρχή της εκπομπής αναφέρεται ότι και κατά την περίοδο της δικτατορίας η δράση των οργανώσεων της Άκρας Αριστεράς ήταν σημαντική.

Με την επιβολή της δικτατορίας  τον Απρίλη του ’67 κατά βάση οι τροτσκιστικές οργανώσεις επιδεικνύουν μια σημαντική δράση. Μέλη τους καταδικάζονται και εκτίουν πολύχρονες ποινές. Αναφέρονται μεταξύ άλλων:

Οι Δ.Ε.Α (Δημοκρατικές Επιτροπές Αντίστασης), από τις οποίες περίπου 38 αγωνιστές συλλαμβάνονται, 27 από αυτούς καταδικάζονται σε βαριές ποινές.

Η Εργατική Δημοκρατία, που το Σεπτέμβρη του 1968 συλλαμβάνονται μέλη της και καταδικάζονται σε πολύ βαριές ποινές φυλάκισης.

Η Λαϊκή Πάλη, όχι ακριβώς τροτσκιστική, που δρούσε κυρίως στη Θεσσαλονίκη και μέλη της καταδικάστηκαν σε πολύ βαριές ποινές το 1969-70.

Άλλοι αγωνιστές που είχαν περισσότερο σχέσεις με το Κομμουνιστικό Διεθνιστικό Κόμμα καταδικάστηκαν λόγω της αγωνιστικής τους δράσης σε πολύ βαριές ποινές φυλάκισης.

Αγωνιστές από το μαοϊκό ρεύμα.

Γύρω στο 1971 συλλαμβάνεται η 20ή Οκτώβρη.

Αυτοί οι αγωνιστές που αναφέραμε, είναι το ένα κομμάτι. Το άλλο κομμάτι προσπάθησε, δρώντας μέσα στις συνθήκες της παρανομίας να ανασυνθέσει και να ανασυγκροτήσει το εργατικό κίνημα παρουσιάζοντας μια άλλη πολιτική και μια άλλη πρακτική από τη ρεφορμιστική αριστερά.

Η δράση αυτή αποτελεί μια παρακαταθήκη για αυτό που θα επακολουθήσει μετά την πτώση της δικτατορίας, για την επανεμφάνιση της Άκρας Αριστεράς στην καινούργια φάση.

Ο σ. Σωφρόνης αναφέρεται στις οργανώσεις του τροτσκιστικού και του μαοϊκού ρεύματος, στο ΕΚΚΕ, την ΟΜΛΕ, την ΟΚΔΕ, την ΕΔΕ, την 20ή Οκτώβρη, τον Μαχητή, την ΟΣΕ, την ΟΠΑ, το ΕΛΕΚ, τη Β’ Πανελλαδική, το ΝΑΡ κλπ.

Μετά την πτώση της δικτατορίας η Άκρα Αριστερά εμφανίζεται αρκετά ενισχυμένη. Την πορεία και τους σταθμούς της αναλύει ο Σωφρόνης στη συζήτησή μας.

Στο ερώτημά μας, πώς εξηγείται η δυσαναλογία μεταξύ μιας πλούσιας συμβολής στους κοινωνικούς αγώνες και το εργατικό κίνημα αφ’ ενός, και στην αδυναμία να μετουσιωθεί αυτή σε πολιτικό αντίκρισμα και πλατύτερη επιρροή, ο σ. Σωφρόνης έδωσε μια ενδιαφέρουσα απάντηση. Τελείως επιγραμματικά αναφέρουμε με δυο λόγια κάποιες αιτίες:

Πρώτη αιτία, η μικρή συμβολή, ειδικά μετά τη μεταπολίτευση, στο θεωρητικό, ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο. Όχι ότι έλειψαν οι αγωνιστές της Άκρας Αριστεράς που είχαν τις ικανότητες, ήταν όμως μικρή η συμβολή τους στο ιδεολογικό επίπεδο, σε απόσταση από τη συμβολή που είχαν θεωρητικοί και διανοούμενοι της Άκρας Αριστεράς σε παγκόσμια και κυρίως σε ευρωπαϊκή κλίμακα.

Δεύτερος λόγος, η έλλειψη ή πολύ μικρή συμβολή στην πολιτιστική δημιουργία αυτού του χώρου, κυρίως μετά τη μεταπολίτευση. Αυτό συνετέλεσε στην έλλειψη συγκρότησης μιας στέρεης κομμουνιστικής και επαναστατικής συνείδησης.

Τρίτος λόγος, η πολυδιάσπαση που υπήρχε πάντα σε αυτό το χώρο που τον αποτελούσαν δεκάδες οργανώσεις, πολύ περισσότερες από αυτές που αναφέραμε στη συζήτησή μας.

Τέταρτος λόγος: Εδώ και δύο δεκαετίες δεν έχουμε την παρουσία μιας επαναστατικής και Άκρας Αριστεράς στην Ευρώπη.

Ένας πέμπτος λόγος είναι το γεγονός ότι ένα κομμάτι οργανώσεων αυτού του χώρου έχει σήμερα προσχωρήσει και κατά κάποιο τρόπο ενσωματωθεί στον ΣΥΡΙΖΑ.

Τελευταίος λόγος: Υπάρχει μια πτώση της συνείδησης και της ιδεολογικής συγκρότησης, της επαναστατικής μαρξιστικής θεωρίας στους αγωνιστές που αποτελούν το χώρο αυτό, μια πτώση που χαρακτηρίζει γενικά, τη στάση ζωής και τη συμπεριφορά. Έλλειψη στην ιδεολογική συνεισφορά για την ερμηνεία των καινούργιων φαινομένων της νέας φάσης που διανύουμε.

Τα υπόλοιπα, που έχουν πολύ ενδιαφέρον, στην αποψινή μας εκπομπή…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *