Και για τη ΒΙΟ.ΜΕΤ: Ένα χαμόγελο ως τα ύψη!

Γράφει ο β.ariaditis

O κοινωνικός μεσαίωνας που εδώ και καιρό επιβάλλει το καθεστώς της ταξικής   και πολιτικής ολιγαρχίας  στη Ελλάδα έχει ανάγκη  και το ανάλογο δουλοκτητικό νομικό πλαίσιο καθώς και τους τρόπους επιβολής του στην υπό εκμετάλλευση  πλειοψηφία.  Δεν φτάνει μόνο να εξανδραποδίσεις  με την πείνα και την εξαθλίωση μια ολόκληρη κοινωνία και πάνω  από όλα τον κόσμο της μισθωτής εργασίας,  θέτοντάς  τους  στο χείλος  της ανθρώπινης εξαφάνισης και στα όρια της περιθωριοποίησης. Θα πρέπει να εξασφαλίσεις κι όλες εκείνες τις προϋποθέσεις που θα διαιωνίσουν την νέα σκλαβιά  των παραγωγών του πλούτου  μέχρι το τέλος της συστημικής αποσύνθεσης,  που αναπόφευκτα ξεκίνησε μα θα διαρκέσει όπως φαίνεται για πολύ ακόμα, αν οι νεκροθάφτες αυτού του σάπιου κόσμου δεν πάρουν στα χέρια τους τα σύνεργα της ολικής  ταφής  και εξαφάνισής του .

Τα  ανδρείκελα της δικτατορίας του κεφαλαίου και της εγκληματικής   κυβερνητικής συμμορίας  Σαμαράς,  Βενιζέλος, και Κουβέλης,  κάτω από τις προσταγές πάντα των ντόπιων και ξένων αφεντάδων τους  που γνωρίζουν πολύ καλά πως- η «αναπόφευκτη» ταξική βαρβαρότητα  που διχοτομεί βίαια την ταξική τους κοινωνία στα δύο- εγκυμονεί και τους κινδύνους της αμφισβήτησής της, εξασφαλίζουν  όλες εκείνες τις συνθήκες που θα δημιουργήσουν το νέο πλαίσιο διακυβέρνησης  των σύγχρονων μισθωτών και κοινωνικών σκλάβων .

Έτσι λοιπόν μετά την καταιγίδα των μνημονίων, των μεσοπρόθεσμων, των έκτακτων νόμων, των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου, που κατάργησαν μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές παροχές  και επέβαλαν την πιο άγρια αναδιανομή εισοδημάτων  που έγινε ποτέ από σύστασης του νεοελληνικού αστικού κράτους,  προς όφελος της εξουσιαστικής ολιγαρχίας, θέτουν τώρα σε εφαρμογή και  υλοποίηση το δεύτερο σκέλος του σχεδίου τους,  που αφορά το ίδιο το μοντέλο της διακυβέρνησης που απαιτεί ο  σύγχρονος  ολοκληρωτισμός, την κοινοβουλευτική χούντα .

Η κυβέρνηση της κοινωνικής  λεηλασίας  αντιλαμβάνεται ως έχει τον εαυτό της, ως: πολιτικός εκπρόσωπος, εκφραστής και εγγυητής  των συμφερόντων της κυρίαρχης πλευράς που χωρίς αναστολές και δισταγμούς, δείχνει αποφασισμένη να φθάσει μέχρι το τέλος  τον κοινωνικό πόλεμο που εξαπέλυσε με οτιδήποτε μέσο και με  την άγρια βία προεξάρχουσα. Το  κράτος δικαίου, τα συνταγματικά  και κοινωνικά δικαιώματα και αν μη τι άλλο οι συνδικαλιστικές ελευθερίες , για το καθεστώς  είναι  στοιχεία αναγκαίας  μεταβολής σε έννοιες και περιεχόμενα. Οι δε ιδεολογικοί  και κατασταλτικοί μηχανισμοί (αστικά  κόμματα, κοινοβούλιο, ΜΜΕ, καθεστωτική  διανόηση, δικαστική εξουσία, αστυνομία και στο μέλλον πιθανόν και ο στρατός ) οι φορείς της υλοποίησης του σχεδίου αυτού  εδώ και τώρα.

Η ακροδεξιά ατζέντα της πολιτικής Δένδια, η τρομολάγνα  επίθεση των καθεστωτικών ΜΜΕ, η επιστράτευση των απεργών του ΜΕΤΡΟ και των ναυτεργατών, η κατάργηση του νόμου για την ιθαγένεια, η εισβολή στους κοινωνικούς χώρους και τα στέκια, το  λιντσάρισμα  των συλληφθέντων νεαρών της Κοζάνης, οι εξαγγελίες για την κατάργηση του 1264/82, μαζί με τη θεσμική και εξωθεσμική  ρατσιστική βία των φασιστοειδών δεν είναι  μια λανθάνουσα παρέκκλιση μιας αστικής διακυβέρνησης όπως συχνά πυκνά αφήνουν να εννοηθεί αρκετοί παράγοντες μεταξύ κι αυτών και στελέχη της Αριστεράς του κυβερνητισμού . Η ακροδεξιά – εμφυλιοπολεμική  ρητορική και πρακτική του καθεστώτος είναι το συμπληρωματικό στοιχείο  των πολιτικών των  μνημονίων και των συνολικών αναδιαρθρώσεων που επιβάλλει η σύγχρονη δουλοκτητική καπιταλιστική τάξη, σε  βάρος πάντα του κόσμου της μισθωτής εργασίας.

Από εδώ και στο εξής λοιπόν το κυρίαρχο μέλημα του συστήματος θα γίνεται το πώς θα ελέγξει – εξαναγκάσει την απρόσκοπτη  λειτουργία της παραγωγής  στις συνθήκες της ελάχιστης τιμής πώλησης της εργατικής δύναμης  και παράλληλα πως θα υποτάξει μια περιθωριοποιημένη κοινωνία σε μια ομαλότητα της ελάχιστης επιβίωσης , έξω  και πέρα από τα όρια της κεκτημένης με θυσίες και αγώνες ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Ο σύγχρονος καπιταλισμός όσο κι αν αποσαθρώνει τις εργασιακές σχέσεις, καταργεί δικαιώματα, και θέτει  στο περιθώριο μεγάλα τμήματα της κοινωνίας (1,5 εκατομμύριο μόνο οι άνεργοι) εν τούτοις  μέσα από την παραγωγικότητα της εργασίας μπορεί να εξασφαλίζει την αναπαραγωγή του με όλο και λιγότερους μισθωτούς στην διαδικασία της παραγωγής, ισοσκελίζοντας τις αστάθειες που δημιουργεί η ενδογενής  δομική του κρίση, που από ό,τι φαίνεται από δω και στο εξής αυξάνοντας τις στρατιές των απόκληρων θα θέτει σε κίνδυνο συνεχώς τη δια βίου ομαλή ύπαρξη του.   Το μόνο βέβαιο και απόλυτα σίγουρο για αυτόν  είναι ότι δεν μπορεί να υπάρξει και να  διαιωνισθεί χωρίς  την εκμεταλλευτική σχέση στην οποία ήταν και θέλει να παραμείνει ο απόλυτος κυρίαρχος πάση θυσία.

Πολύς  λόγος γίνεται τις τελευταίες μέρες γύρω από τις δηλώσεις του υπουργού εργασίας και την πρόθεση του καθεστώτος να αλλάξει το νομικό πλαίσιο που διέπει την συνδικαλιστική δράση  και κύρια για τον τρόπο που παίρνονται οι αποφάσεις για απεργιακές κινητοποιήσεις.  Πολλοί  έσπευσαν να μιλήσουν  για πόλεμο που θα ξεσπάσει και μεταξύ  αυτών  τα  ξεπουλημένα κομματόσκυλα της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας ,αλλά και οι εκπρόσωποι  του «αγωνιστικού- ταξικού κινήματος» που υπεραμύνονται  ενός τάχαμου θέσφατου χωρίς καθόλου να κάνουν νύξη και αναφορά για την κρατική παρέμβαση στην όλη  λειτουργία του σάπιου  συνδικαλιστικού κινήματος που αναπαράγεται και συντηρείται χάρη σε αυτό το σφιχταγκάλιασμα .

Για να είμαστε ειλικρινείς οι εργοδότες και το κράτος τους δεν κινδύνευσαν ποτέ από τα Διοικητικά Συμβούλια και τις Εκτελεστικές  Επιτροπές του σ.κ  και αυτό τους το αναγνωρίζουν και με  το παραπάνω. Από αλλού περιμένουν την έκπληξη ή μάλλον την έκρηξη των αγώνων του μέλλοντος που θα ξεσπάσουν και δεν είναι άλλη από την τεράστια βάση των εκμεταλλευόμενων όταν αυτή μετατραπεί σε αμεσοδημοκρατική  διαδικασία συνελεύσεων και αποφάσεων στους χώρους δουλειάς. Αυτούς είχε στο μυαλό  του ο εντολοδόχος των αφεντικών υπουργός όταν ανακοίνωνε τις προθέσεις του για τον τρόπο που θα πρέπει να παίρνονται οι αποφάσεις στις απεργίες συγκρουσιακού χαρακτήρα. Δηλαδή από το σύνολο των εργαζομένων στην επιχείρηση και όχι  από τους παρόντες στην κάθε γενική συνέλευση . Πράγμα φυσικά που δεν συμβαίνει για τον τρόπο που εκλέγεται αυτός, η κυβέρνηση του, όπως και στον  τρόπο που παίρνονται οι αποφάσεις στον ναό της ταξικής κυριαρχίας.

Και για να μην ξεχνιόμαστε για το ποιος κατέχει τον έλεγχο και την διεύθυνση της παραγωγής. Το αφεντικό βεβαίως αφού σε περίπτωση απεργίας θα μπορεί να κηρύττει ανταπεργία (λόκ- άουτ) και να πετάει τους εργαζόμενους  στο δρόμο.

Σαν το θεριό που βρυχάται ο σύγχρονος καπιταλισμός κυριευμένος από την τρέλα της κρίσης του,  επιστρατεύει όλα εκείνα τα εργαλεία που θα του δώσουν αντοχές και κίνητρα για να εκμεταλλεύεται εσαεί, με όλους  τους τρόπους  και τα μέσα τους δημιουργούς  του πλούτου που τον συντηρούν  και τον αναπαράγουν  με τη δούλεψη και με το αίμα τους.  Καιρός να τον αμφισβητήσουμε  στην γέννηση και  στην  εκπροσώπηση του με τις διαδικασίες και τους αγώνες μας.

Οι αποφάσεις από τους εργαζόμενους η  διεύθυνση από τα όργανά τους .

Και για τη ΒΙΟ.ΜΕΤ:  Ένα χαμόγελο ως τα ύψη!     

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *