Ο οπορτουνισμός παράγεται και αναπαράγεται μέσα στο ΚΚΕ πολλά χρόνια τώρα.

19Γράφει ο Η.Φ

ΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΘΑ ΒΡΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ.

Η ηγεσία του ΚΚΕ όποιον δε συμφωνεί μαζί της τον χαρακτηρίζει τουλάχιστον οπορτουνιστή.

Μάλιστα χρησιμοποιώντας και το Λένιν μας λέει: «αν δεν καθαρίσουμε  με τον οπορτουνισμό όποιας μορφής, δεν μπορούμε να τα βάλουμε με τον πραγματικό αντίπαλο».

Τι εννοούν με τον όρο οπορτουνιστής είναι προς διερεύνηση. Τον χρησιμοποιούν για κάθε «νόσο και κάθε μαλακία». Του έχουν προσδώσει τέτοιο περιεχόμενο που δεν έχει να κάνει σε τίποτα με τη σημασία του όρου.

Απλά κάθε διαφωνών με τη γραμμή , είναι οπορτουνιστής.

Ποτέ δεν περνά απ’ το μυαλό τους πως μπορεί και η γραμμή να είναι λαθεμένη, οπορτουνιστική, σεχταριστική, ρεφορμιστική, θολή, αναποτελεσματική και χρειάζεται αλλαγή ή ακόμα και αν χρειάζεται αλλαγές αυτό εκπορεύεται μοναχά απ’ τα πάνω.

Όπως λέει και η κ Μπέλου, διαβάστε σχετικό σημείωμα της στην ΚΟΜΕΠ;  « η καθοδήγηση είναι η μόνη ικανή να διαμορφώνει τη γραμμή γιατί έχει σφαιρική αντίληψη των  ζητημάτων»

Η καθοδήγηση λοιπόν έχει πάντα δίκιο και όλοι οι άλλοι είναι οπορτουνιστές.

Εμείς   θεωρούμε ότι  οπορτουνισμός(καιροσκοπισμός) αναπτύσσεται και αναπαράγεται  σαν συνέπεια:

1)  της κοινωνικής καταγωγής,«το κοινωνικό είναι καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και την κοινωνική συνείδηση»

2)  της ήττας του κομμουνιστικού κινήματος.

3)  της δυσκολίας μακροχρόνια να χεις με βάση τους στόχους σου  ικανοποιητικά αποτελέσματα  και νίκες.

4)   της βιασύνης  σου να έχεις γρήγορα αποτελέσματα.

5)  της ανεπαρκείας σου να δεις γρήγορα το λάθος και να το διορθώσεις.

6)  της λειψής γνώσης της πραγματικότητας που έχει σαν αποτέλεσμα να μην μπορείς να είσαι διαλεκτικά σκεπτόμενος να καθορίσεις στη δοσμένη ιστορική στιγμή τη σχέση στρατηγικής-ταχτικής, τη σχέση μεταξύ μεταρρύθμισης- επανάστασης και να παλινωδείς, πότε δεξιά και πότε αριστερά. Από τον άκρατο μεταρρυθμισμό, στον άκρατο σεχταρισμό.

5)της βαθειάς γνώσης της πραγματικότητας, -οι  συσχετισμοί είναι καταθλιπτικοί- η κοινωνία δεν ανταποκρίνεται, το ρεύμα κινείται αντίστροφα- που έχει  σαν αποτέλεσμα να οδηγηθείς σε ένα «άκρατο   ρεαλισμό» (τι να κάνουμε αφού δεν μπορούμε να τα βάλουμε με τον  αντίπαλο ας ρίξουμε νερό στο κρασί μας κι αςπροσαρμοστούμε και για τις πιο ακραίες περιπτώσει ας καβαλήσουμε το κύμα και όπου μας βγάλει)

7)  υπάρχει και ο παράγοντας που έχει να κάνει με την ψυχολογία – εγωισμοί, αρχομανίες, εξουσιασμοί- που σίγουρα δεν είναι αυτόνομος αλλά απόχτα στην πορεία  αυτοτελή χαρακτηριστικά.

Θα μπορούσαμε να δούμε κι άλλες πλευρές και   λόγους που γεννιέται ο οπορτουνισμός.

Ας μείνουμε όμως μέχρι εδώ.

Το ερωτήματα που τίθεται προς τα παλαιά μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ. και (δεν περιμένουμε απάντηση)

Στα παραπάνω αναγνωρίζεται τίποτα απ’ το βίο και την πολιτεία σας;

Σίγουρα δεν θέλουμε να κάνετε χαρακίρι άλλα είναι σκόπιμο τις δύσκολές αυτές ώρες να κάνετε εκ βαθέων την αυτοκριτική σας, όχι σαν άλλοθι με τον παραδοσιακό γνωστό τρόπο, ναι μεν άλλα ,για να βγάλετε τα σωστά συμπεράσματα.

ΕΣΕΙΣ δεν καθιερώσατε την ισοβιότητα των στελεχών. εκτρέφοντας των καριερισμό.

Δεν λειτουργήσατε με βάση την λογική δούλευε πολύ και μη μιλάς καθόλου και έμπα κάτω από γερά φτερά για να αναδειχτείς.

Δεν φτιάξατε θέσεις και ιεραρχικές δομές, παρμένες απ’ ευθείας απ’ τον αστικό τρόπο διοίκησης και λειτουργίας.

(Πρόεδροι, γραμματείς, ανώτερα, μεσαία και κατώτερα στελέχη, πολίτικα  στελέχη, κοινοβουλευτικούς μόνιμους κλπ)

Δεν δουλέψατε με τη σταλινική μονολιθικότητα που λέει: στο κόμμα δεν μπορεί να υπάρχει παρά μοναχά μια άποψη.

Δηλαδή η άποψη του γραμματέα και των συν αυτώ, λειτουργώντας φραξιονιστικά καταπατώντας κάθε έννοια, συλλογικότητας, μετατρέποντας το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό σε γραφειοκρατικό και αυταρχικό συγκεντρωτισμό;
Δεν μετατρέψατε το  κόμμα σε καρικατούρα επαναστατικού κόμματος σε κόμμα επιχειρηματία, με εκατοντάδες χιλιάδες υπάλληλους που τους διαπαιδαγωγήσατε στην λογική  δημοσίου ισόβιου υπαλλήλου και τώρα σας καταγγέλλουν γιατί τους απολύεται, αντιμετωπίζοντας σας, σαν καπιταλιστή εργοδότη.
Δεν  μετατρέψατε τα μελή και τα στελέχη σε υποτελείς.

Πως στα αλήθεια ένας άνθρωπος υποταχτικός μέσα στο κόμμα, μπορεί να είναι επαναστάτης στο κίνημα.σείς δεν είσαστε οι ίδιοι άνθρωποι που:

με τον  Στάλιν είσαστε σταλινικοί,

με το Χρουστσόφ  χρουτσοφικοί

με τον Μπρέζνιεφ μπρεζνιεφικοί

με το Γκορμπατσόφ γκορμπατσοφικοί.

Στ’ αλήθεια τι προσαρμοστικότητα ;

Εσείς δεν είσαστε αυτοί που όταν γυρίζατε απ’ ταξίδια σας απ τη Σoβιετική Ένωση  και σας ρωτάγαμε τι γίνεται εκεί  απαντούσατε:

«Όλα βαίνουν καλώς εκεί, ο Σοσιαλισμός παρά τα διεθνή εμπόδια προοδεύει, εκεί οικοδομούν τις υλικοτεχνικές βάσεις του κομμουνισμού».

Κι όταν εμείς ψελλίζαμε ότι κάτι δεν πάει καλά εκεί πάνω, μας κατακεραυνώνατε χαρακτηρίζοντάς μας οπορτουνιστές ,τροτσκιστές, αναθεωρητές, πράκτορες του ιμπεριαλισμού, και όσα αλλά μύρια.

Και όταν έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι μας πάλι είχατε   δίκιο. Καθαρίσατε με μια κριτική εξ απαλών ονύχων ρίχνοντας στο τραπέζι και ολίγη από υποκειμενικές και αντικειμενικές ανεπάρκειες μπόλικο φταίξιμο στον ιμπεριαλισμό και τους αντεπαναστάτες που χρόνια συνεργαζόσαστε και τους υμνούσατε και πάμε για άλλα.

Συνεχίζεται ακόμα να  υποστηρίζεται τον υπαρκτό – κάνοντας ανούσιες περιττολογήσεις, μέχρι το 56 όλα έβαιναν καλώς, μετά στράβωσε το πράγμα-  που όχι μόνο δεν ήταν επιστημονικός σοσιαλισμός, αλλά όλοι πρέπει να ψάξουμε αφήνοντας τους εύκολους χαρακτηρισμούς να βρούμε τι ακριβώς ήταν.

Όταν μας αθροίζατε με το πασοκ και σας λέγαμε ότι το πασοκ είναι κόμμα του συστήματος και ο Παπανδρέου δημαγωγός, μας λεγάτε ότι δεν κατανοούμε τη γραμμή και θέλουμε να ωθήσουμε το κόμμα σε τυχοδιωκτισμούς.

Εσείς δεν είσαστε που είχατε υιοθετήσει πλήρως τη Μπρεζνιεφική γραμμή των επί μέρους ρήξεων και την πάλη για θεσμικές και δομικές αλλαγές, πνιγμένοι στις λεγκαλιστικές αυταπάτες σας και τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό, μετατρέποντας ένα κόμμα ολόκληρο σε εκλογικό μηχανισμό.

Όταν σας είπαμε ότι η συγκυβέρνηση με τον Μητσοτάκη είναι καταστροφική ψηφίσατε με τα δύο σας χέρια και υλοποιήσατε το μέγα πολιτικό σχέδιο του Ανδρουλάκη του Λαφαζάνη και του Δραγασάκη και των λοιπών- σήμερα τους αποκαλείται οπορτουνιστές  μαζί δεν τ’ αποφασίζατε  κόντρα στο μισό κόμμα- πιστεύοντας ότι έτσι θα  μπείτε στα σαλόνια της μεγάλης πολίτικης και θα οδηγήστε το ΠΑΣΟΚ στην αποσύνθεση και μετά από λίγο ο Ανδρουλάκης και η Δαμανάκη και πολλοί άλλοι, που στόχευαν στην αποσύνθεση του Πασοκ έγιναν βουλευτές και στελέχη του. Και επ’ αυτού καμία σοβαρή τοποθέτηση..

Ούτε δείγμα αυτοκριτικής. Γιατί αν προχωρούσε σε βάθος η εξέταση του ζητήματος τα μισά μέλη του σημερινού πολίτικου γραφείου με προεξάρχουσα την γραμματέα του και τον κ Γόντικα  θα ήταν στα σπίτια τους.

   Τώρα στα 2013 απ’ τον άκρατο δεξιό οπορτουνισμό  στο σεχταρισμό και τον άκρατο αριστερό οπορτουνισμό.

Για να επιβεβαιωθεί ο ΛΕΝΙΝ που τόσο πολύ ότι:« ο δεξιός και ο αριστερός οπορτουνισμός είναι συγκοινωνούντα δοχεία».

Μας λέτε ότι ο στόχος είναι να συγκεντρώστε δυνάμεις για την σοσιαλιστική επανάσταση, Εμείς συμφωνούμε μαζί σας σ’ αυτό και υπερθεματίζουμε. Στην Ελλάδα πρέπει να κάνουμε  προλεταριακή επανάσταση και η εργατική τάξη με τους συμμάχους της πρέπει να παρει την εξουσία.

Πως όμως θα υπηρετηθεί αυτός ο στόχος όταν μπροστά σ αυτήν την επίθεση που δεχόμαστε  σήμερα δεν μπορείτε- δε μπορούμε-να δημιουργήσουμε προϋποθέσεις μιας πρωτόλειας συσπείρωσης των αγωνιζόμενων δυνάμεων, ούτε για μια στοιχειώδη αντίσταση. Με τη στάση σας, πέρα από προθέσεις οδηγείτε το κίνημα σε μεγαλύτερη αποδιοργάνωση.

Η  αστική τάξη  καταφέρνει μαζί με τους ευρωπαίους και αμερικάνους εταίρους της, μαζί με τα δήθεν αριστερά τσιράκια της, να μας οδηγεί από ήττα σε ήττα και να περνάει τα σχεδία της.

Αυτό και μόνο έπρεπε να μας προβληματίζει όλους μας και αντί να μας οδηγεί σε περιχαρακώσεις, και μάχες οπισθοφυλακών για την τιμή των όπλων, να παλέψουμε για την ενότητα της τάξης, για τη συσπείρωση και την κοινή δράση όλων εκείνων των δυνάμεων που κινούνται σε αντισυστημική, αντιιμπεριαλιστική,αντιμονοπωλιακή, αντικαπιταλιστική κατεύθυνση και δεν σπέρνουν αυταπάτες ότι με καλή διαχείριση του καπιταλισμού θα λυθούν τα προβλήματα της εργατικής τάξης.
Ίσως να μην το αντιλαμβάνεστε ότι έχετε μετατρέψει το κόμμα από κόμμα πρωτοπόρο, μαγνήτη, σε κόμμα σκαντζόχοιρο. Βγάζετε  τα αγκάθια σας προς κάθε κατεύθυνση, χτυπώντας επί δικαίων και αδίκων φοβούμενοι και τον ίσκιο σας.

Αφού «καθαρίσατε» με  τους έξω απ το κόμμα οπορτουνιστές, τώρα τα βάζετε και με κάποιους μέσα στο κόμμα που είχαν το θράσος να αμφισβητήσουν το αλάθητό σας.

Αλήθεια μεχρι πότε τα συνεδρία του ΚΚΕ ΘΑ τελειώνουν άμα την κήρυξη τους;

Πού οδηγείτε τα πράγματα, σε μια καινούργια διάσπαση για να επιβεβαιωθεί το ιστορικό διάγραμμα που λέει κάθε είκοσι περίπου χρόνια το ΚΚΕ διασπάται;

1920- 1930 συνεχείς διασπάσεις.

1932-1945 διάσπαση

1945-1956 διάσπαση

1956-1968 διάσπαση

1968- (1989 -1991) διπλή διάσπαση

1991- 2013 πάλι διάσπαση;

Δηλαδή τα ίδια και απαράλλακτα κανένα σοβαρό  συμπέρασμα κι ας διατείνεται ο σ. Μαΐλης. ότι έχετε   βγάλει αμετάκλητα συμπεράσματα.

Μάλλον λάθος συμπεράσματα έχετε βγάλει;

Όταν λοιπόν μιλάτε για οπορτουνισμό ψάχτε τον μέσα σας θα τον βρείτε σίγουρα δεν είναι και πολύ καλά κρυμμένος.

Ποια είναι πολλά απ’ τα επίδικα των σημερινών διαφωνιών που δεν αφορούν μόνο το ΚΚΕ αλλά όλους μας και χρήζουν σοβαρών απαντήσεων για να πάμε παρακάτω και να γίνουμε λίγο χρήσιμοι.

Θα τα θέσω υπό την μορφή ερωτημάτων.

-Ποία είναι τα βαθύτερα αίτια που οδήγησαν στην αποτυχία την πρώτη προσπάθεια  για την υπέρβαση του καπιταλισμού και την απελευθέρωση της εργατικής τάξης.

-Με βάση την 70 χρονη προσπάθεια και εμπειρία αυτών των χώρων που έλεγαν ότι οικοδομούν τον επιστημονικό σοσιαλισμό,μήπως χρειάζεται να επανακαθορίσουμε το περιεχόμενο του, να μελετήσουμε διαφορετικούς τρόπους λειτουργίας της κοινωνίας, όσον αφορά τους τρόπους που αποφασίζει, χρησιμοποιεί τα μέσα παράγωγης, οργανώνει την παραγωγική της διαδικασία, μοιράζει τα παραγόμενα κλπ. (Ώστε να μας δοθεί η δυνατότητα να μην επαναλαμβάνουμε   στις προτάσεις μας, παρά τις αντιρρήσεις μας και τις κριτικές μας, τα χρεοκοπημένα μοντέλα του  υπαρκτού σοσιαλισμού. Να μην κάνουμε τίποτα άλλο δηλαδή, μιμούμενοι αυτό που έγινε σ’ αυτές τις χώρες, απ’ το να προτείνουμε ένα κράτος λεβιάθαν και μια οικονομία λόχου)

-Ποια είναι η κατάσταση του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος;

-Βρισκόμαστε σε κείνη την φάση (στάδιο) που περιέγραφε ο Λένιν : ο ιμπεριαλισμός είναι το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού  και από δω και πέρα περνάμε  στην    εποχή των προλεταριακών επαναστάσεων, που κάθε χώρα αντιμετωπίζοντας τα δικά της ειδικά προβλήματα θα δώσει άλλο περιεχόμενο στην επανάσταση και θα λύσει άλλες αντιθέσεις;

-είμαστε σε άλλη φάση του καπιταλισμού, και χρειαζόμαστε μια παγκόσμια επανάσταση ή τουλάχιστον μια σοσιαλιστική επανάσταση σε μια δέσμη χώρων .

-Υπάρχουν οι προϋποθέσεις γι’ αυτό σήμερα κι αν δεν υπάρχουν τι κάνουμε, περιμένουμε να δημιουργηθούν  ή αναπτύσσουμε δράσεις που θα μας οδηγήσουν  σε μια μακρόχρονη μεταβατική περίοδο .

-Ανάμεσα στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό- κομμουνισμό υπάρχει κάποιο άλλο σύστημα, κάποιες μεταβατικές περίοδοι, κάποια στάδια;

-Τι χώρα είναι η Ελλάδα μέσα στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα

-Είναι χώρα εξαρτημένη ή είναι χώρα ιμπεριαλιστική;

-Μια χώρα εξαρτημένη μπορεί να είναι και  εξαρτημένη και ιμπεριαλιστική ;

-Τι αστική τάξη έχουμε, ξενόδουλοι, μεταπρατική, εθνική αστική τάξη;

-Τι εργατική τάξη έχουμε όχι μόνο ως προς τον αριθμό άλλα και την ποιότητα , συνείδηση κλπ

-πως είναι διαρθρωμένη η οικονομία μας ,ποιες οι σχέσεις της χώρας με τα διεθνή μονοπώλια και τα ιμπεριαλιστικά κέντρα και κράτη.

-Μπορεί ένα κόμμα που πρεσβεύει τη σοσιαλιστική κομμουνιστική επανάσταση  να συμμετέχει σε κυβερνήσεις μεταβατικού χαρακτήρα, όπως  κι αν ονομάζονται αυτές, μέσα στο καπιταλισμό με την εξουσία και την ουσιαστική ηγεμονία στα χέρια των καπιταλιστών;

-Η κυβερνητική εξουσία αρκεί για να ανοίξει  ο δρόμος και με μεταρρυθμίσεις  να φτάσουμε στο σοσιαλισμό;

Μήπως χρειάζεται το ποιοτικό άλμα δηλαδή   επανάσταση;

-Μήπως πρέπει να γυρίσουμε την πλάτη στην καπιταλιστική εξουσία και να αρχίσουμε να δομούμε σχέσεις  απ’ τα κάτω συνεργατικού, αυτοδιαχειριστικού χαρακτήρα, είναι δυνατό αυτό;

– Οι μορφές πάλης και οι οργανωτικές μορφές συνδικάτο, κόμμα, ισχύουν και σήμερα, φέρνουν αποτελέσματα ή είναι παρωχημένες και χρειάζεται να  βρούμε άλλες καινούριες που θα προωθούν την ενότητα της εργατικής τάξης, δεν θα αναπαραγάγουν την λογική της ανάθεσης, της εκπροσωπήσεις, των επαγγελματιών πολιτικών , συνδικαλιστών,  θα προάγουν τη συλλογικότητα θα μας διαπαιδαγωγούν σε ενός άλλου τρόπο  λειτουργίας, μακριά απ’ τις λογικές της αστικής δημοκρατίας.

Τα ερωτήματα αυτά έρχονται και  ξανά   επανέρχονται.

Έχουν γίνει κατά καιρούς σπουδαίες προσπάθειες ν’ αναζητηθούν απαντήσεις .

Στην προσπάθεια αυτή έγιναν συγκρούσεις και καταλήξαμε σε διασπάσεις και κατακερματισμούς.

Ταμπουρωμένοι πίσω απ’ τους σταλινισμούς μας,τους τροτσκισμούς μας, τους μαοϊσμούς μας,τους  λενινισμούς μας ,τους μαρξισμούς μας,τους αναρχισμούς μας ,πολλές φόρες χάσαμε το δάσος και τα βάλαμε με το δέντρο.

Ανακαλύψαμε  εχθρούς εκεί που δεν υπάρχουν.

Το ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ είναι πως η προσπάθεια, που πρέπει να είναι συνεχής, για την κατάκτηση κάθε φορά της αλήθειας και του σωστού δεν θα οδηγεί σε ακραίες συνέπειες κι στην αποδιοργάνωση της στοιχειώδους δυνατότητας να συσκεφτούμε, να συναποφασίσουμε να δράσουμε συλλογικά, να μάθουμε την τέχνη της σύνθεσης.

Πως δεν φτάνουμε σ’ εκείνο το ακραίο κατάντημα να βλέπουμε τον σύντροφο που αγωνιστήκαμε χρόνια μαζί σαν εχθρό, πως δεν φτάνουμε σε κείνη την τύφλωση ώστε να χάνουμε από μπροστά μας τον πραγματικό αντίπαλο, να ξεχνάμε τους στόχους μας και να οδηγούμαστε στο κανιβαλισμό βγάζοντας στην επιφάνεια όλα μας τα πρωτόγονα ένστικτα.

*Μια πρώτη προϋπόθεση για να ξεπεραστούν τα προβλήματα είναι να κατανοήσουμε όλοι τις ανεπάρκειες μας και να αντιμετωπίσουμε την εργατική πολιτική σαν επιστήμη και όχι σαν μία διαδικασία που μας οδηγεί το ένστικτο.

Μια δεύτερη προϋπόθεση  είναι να αντιλαμβανόμαστε πολύ γρήγορα την αναποτελεσματικότητα στην δράση μας και να παλεύουμε να βρούμε μέθοδες που θα είναι αποτελεσματικές και όχι να κάνουμε κύκλους γύρω απ’ τον εαυτό μας  κοροϊδεύοντας των.

Ελπίζουμε να γίνουν οι υπερβάσεις που απαιτούνται απ’ όλους  μας και το κίνημα να βρει το δρόμο του για να μπορέσει να καταγάγει νίκες.

*Οι προϋποθέσεις αυτές έχουν νόημα μοναχά όταν θεωρήσουμε ότι μιλάμε μεταξύ ανθρώπων που έχουν καθαρό ότι στοχεύουν στην απελευθέρωση της εργατικής τάξης και κατ’ ακολουθία του ανθρώπου και δεν μπήκαν στο κίνημα για να υπηρετήσουν το μικροαστικό τους όνειρο και τα ιδιοτελή προσωπικά τους συμφέροντα,  συμφέροντα που δεν κινούνται μοναχά στη σφαίρα των υλικών συμφερόντων.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *