Η βραβευμένη ‘Μις Βία’ κουρελιάζει το ελληνικό (οικογενειακό;) success story

image002 (2)Του Γιάννη Δηράκη

Τη μέρα των γενεθλίων της, η 11χρονη Αγγελική πηδά από το μπαλκόνι, με ένα χαμόγελο χαραγμένο στο πρόσωπό της. Η οικογένειά της επιμένει ότι ήταν ατύχημα και προσπαθεί να συνεχίσει τη ζωή της.

Οι κοινωνικές υπηρεσίες και οι αστυνομικές αρχές προσπαθούν να ξετυλίξουν το κουβάρι των καλά κρυμμένων οικογενειακών μυστικών, σκοντάφτουν όμως στην οικογενειακή “ομερτά” που επιβάλλει να μείνουν αναπάντητα τα μεγάλα ερωτήματα: ποιο μυστικό πήρε μαζί της η μικρή Αγγελική; Γιατί η οικογένειά της επιμένει να προσπαθεί να την ξεχάσει και να συνεχίσει κανονικά τη ζωή της;

Μέχρι που κάποιο μέλος της οικογένειας “σπάει” και διαλύει την τακτοποιημένη και καθαρή εστία, φέρνοντας στην επιφάνεια μια σειρά από αποτρόπαιες πράξεις που αποκαλύπτουν τη σαπίλα και δυσωδία στους κόλπους μιας κατά τα άλλα υπεράνω υποψίας ελληνικής οικογένειας…

A Greek (;;) success story

avr-2Ο Αλέξανδρος Αβρανάς, πέντε χρόνια μετά το πολυβραβευμένο στα (τότε) Κρατικά Κινηματογραφικά Βραβεία Ποιότητας “Without” που δεν κατάφερε όμως ποτέ να βρει το δρόμο του στις κινηματογραφικές αίθουσες (διαβάστε την κριτική του Νέστορα Πουλάκου για το “Without” και αναζητήστε το), επιστρέφει με ακόμα μία ιστορία οικογενειακής παρακμής. Κι οι ίδιοι άνθρωποι που τότε φώναζαν για εκτεταμένο “μαγείρεμμα” των βραβείων, σήμερα υποκλίνονται στο αδιαμφισβήτητο ταλέντο του σκηνοθέτη που του απέφερε 4 βραβεία στο 70ο Φεστιβάλ Βενετίας: Αργυρός Λέοντας Σκηνοθεσίας, Βραβείο Ανδρικής Αρμηνείας στον Θέμη Πάνου, Βραβείο Καλύτερης Μεσογειακής ταινίας της Ένωσης Μεσογειακών Κριτικών Κινηματογράφου (Fedeora) και Βραβείο Νεότητας Arca Cinema Giovani Award, που απονέμει επιτροπή 100 ατόμων ηλικίας 18 έως 25 ετών από την Γαλλία, τον Καναδά, την Πολωνία, την Ουγγαρία και την Ιταλία.

Tην επομένη της βράβευσης, το τηλέφωνο του σκηνοθέτη παίρνει φωτιά. Καταφθάνουν συγχαρητήρια μηνύματα από παντού, μεταξύ των οποίων ο πρόεδρος της δημοκρατίας κι ο υπουργός “πολιτισμού”. Όλα έχουν μια κοινή συνισταμένη: “είμαστε περήφανοι για το ελληνικό σινεμά”. Όσο ήταν κι όταν έστελναν συγχαρητήρια στον Λάνθιμο, τον Τσίτο, την Τσαγγάρη, τον Ζώη… Που κάνουν βέβαια προσωπικό σινεμά, χωρίς καμιά υποστήριξη από κανέναν κρατικό φορέα. Τόσο περήφανοι που έκλεισαν την ΕΡΤ, διέλυσαν το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, δεν διεκδίκησαν ποτέ τα χρωστούμενα από τα παράνομα ιδιωτικά κανάλια (έρχονται τα λεφτά, αμέσως μετά τις γερμανικές αποζημιώσεις…). Τόσο περήφανοι είναι και οι Έλληνες γι’ αυτές τις διακρίσεις, που φιλοδώρησαν με 9.800 εισιτήρια τον “Άδικο Κόσμο”, 361 (!) το “L”, γύρω στα 15.000 το “Attenberg”, 9.000 τις “Άλπεις” κλπ.

Dance me to the end of love

diraxΕίκοσι χρόνια πριν, οι Στέρεο Νόβα έθεταν το ερώτημα: “ποιος έχει τη δύναμη, αυτός που χτυπάει ή αυτός που πονάει;”. Στο “Miss Violence” το ερώτημα επανέρχεται, αναφερόμενο φαινομενικά στις σχέσεις εξουσίας εντός των κόλπων μιας οικογένειας, ενώ την ίδια στιγμή ανάγεται και σε γενικότερο επίπεδο, στην εξουσία που ασκείται σε κάθε πτυχή της ζωής: στο σχολείο, την εργασία, την κοινωνία συνολικά.

avr-3Κι αν η ελληνική κοινωνία είναι αυτή που σήμερα πονάει, δεν μένει παρά να συνειδητοποιήσει τη δύναμή της, να εγερθεί, να σταθεί στο ύψος της ιστορικής της ευθύνης, ανατρέποντας αυτούς που τη χτυπούν και που “στην ουσία μισούν τον εαυτό τους κι αυτά που κάνουν, αυτά που μέσα τους ποθούν και τα καταδικάζουν (…) βαθιά μέσα τους θα γελούν αν πεθάνεις, γιατί μισούν αυτό που είσαι κι αυτό που κάνεις”.

Αυτό θα ‘θελε κι ο Αβρανάς που δηλώνει την ελπίδα του η “Miss Violence” να βοηθήσει στην αποκάλυψη της ενδοοικογενειακής βίας, στον επαναπροσδιορισμό του οικογενειακού “φαινομένου” που στη χώρα μας ειδικά (αλλά όχι αποκλειστικά, αφού και η πραγματική ιστορία που τον ενέπνευσε είναι γερμανικής προέλευσης) αποτελεί το αντίπαλο δέος στην κτηνώδη καπιταλιστική επέλαση. Κοινώς, καλά που έχουμε το μπαμπά και τη μαμά και αποκρούουμε την επίθεση. Τι γίνεται όμως όταν οι φτερούγες του μπαμπά και της μαμάς δεν είναι ακριβώς αυτό που περιγράφει ο μύθος ή είναι πολύ μικρές για να σε κρύψουν;

Το “Miss Violence” θα προβάλλεται από την Πέμπτη 21 Νοεμβρίου στους κινηματογράφους, σε διανομή Feelgood Entertainment.

avr-4Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Αβρανάς
Σενάριο: Αλέξανδρος Αβρανάς, Κώστας Περούλης
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Ολυμπία Μυτιληναίου
Ηχοληψία: Νίκος Μπουγιούκος
Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη, Θανάσης Δεμίρης
Κοστούμια: Δέσποινα Χειμωνά
Μακιγιάζ: Ιωάννα Συμεωνίδη, Μαίρη Σταυρακάκη, Apollonia B.
Μοντάζ: Νίκος Χελιδονίδης
Μιξάζ: Κώστας Βαρυμποπιώτης
Post Production: 2|35
Executive Producer: Χρήστος Β. Κωνσταντακόπουλος
Παραγωγός: Βασίλης Χρυσανθόπουλος
Παραγωγή: Faliro House Productions, Plays2place Productions

Παίζουν: Θέμης Πάνου, Ρένα Πιττακή, Ελένη Ρουσσινού, Σίσσυ Τουμάση, Καλλιόπη Ζωντανού, Κωνσταντίνος Αθανασιάδης, Χλόη Μπολώτα, Μαρία Σκουλά, Γιώργος Γεροντιδάκης-Σεμπεταδέλης, Μαρία Καλλιμάνη, Άννα Κουτσαφτίκη, Rafika Chawishe, Στέφανος Κοσμίδης, Χρήστος Λούλης, Μάρθα Μπουζιούρη, Νίκος Χατζόπουλος, Γιώτα Φέστα, Μηνάς Χατζησάββας, Κώστας Ανταλόπουλος, Γιώργος Συμεωνίδης, Βάσω Ιατροπούλου, Βασίλης Κουκαλάνι

Πηγή: sevenart.gr

dirakis@sevenart.gr

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *