Τυνησία:Ο γόρδιος δεσμός δεν λύνεται.Ή τα παρατάς ή τον κόβεις


Ο Μέγας Αλέξανδρος κόβει με το σπαθί του τον Γόρδιο δεσμό

Ξέρω τι θα πείτε: “Τι σχέση έχει ο Μέγας Αλέξανδρος με την Τυνησία;”. Άσε που η πιο “ψαγμένοι” ιστορικά θα πουν ότι ακόμα και το κόψιμο του Γόρδιου δεσμού αυτό καθεαυτό είναι ένα “αμφισβητούμενο” ιστορικό γεγονός. Ίσως δηλαδή και να μην έγινε έτσι όπως λέει η γνωστή ιστορία.

Έστω και έτσι όμως, η ιστορία του γόρδιου δεσμού επέζησε, και ένας βασικός λόγος για αυτό είναι ο συμβολισμός που κρύβει μέσα της: Ο γόρδιος δεσμός, για όσους τυχόν δε ξέρουν την ιστορία, ήταν ένας περίπλοκος κόμπος από σχοινιά, που κανένας δε μπορούσε να τον λύσει.

Όταν έφτασε στην περιοχή ο Μέγας Αλέξανδρος, είδε τον κόμπο, και δίνοντας μια απλή λύση σε ένα περίπλοκο -αν όχι άλυτο- πρόβλημα, έκοψε το γόρδιο δεσμό με το σπαθί του.

Και μετά το “φλας μπακ”, ας έρθουμε στο σήμερα, με αφορμή και την περίπτωση της Τυνησίας: Πολλά θα μπορούσαν να γραφτούν για τους ωκεανούς χρημάτων που διοχετεύονται στην παγκόσμια οικονομία, και πολλά εκ των οποίων επενδύονται στο χρηματιστήριο των τροφίμων, αυξάνοντας πάρα πολύ τις τιμές των τροφίμων. Και αυτό “πονάει”, ειδικά σε χώρες όπως η Τυνησία που ο λαός είναι ήδη πάμφτωχος. Όσοι εξάλλου με διαβάζουν και εμένα, θα έχουν δει ότι έχω την τάση να γράφω και εγώ “ωκεανούς κειμένων” (που ναι μεν είναι συχνά μεγάλα, αλλά τουλάχιστον ελπίζω να έχουν και κάποια ουσία και νόημα).

Όμως, αντ’ αυτού πάμε και εμείς τώρα να δούμε τα πράγματα όσο πιο απλά γίνεται:

Οι εργάτες πεινάνε. Και γι’ αυτό επαναστατούν εναντίον αυτών που βλέπουν ότι τους κλέβουν και γλεντοκοπάνε εις βάρος τους.

Σε χώρες όπως η Τυνησία, οι συνθήκες ήταν εδώ και καιρό άσχημες, άλλο αν κανένας δε μιλάει για τέτοια θέματα: Οι ιμπεριαλιστές δε μιλάνε διότι δε θέλουν να πουν ότι έχουν ρημάξει αυτές τις χώρες σε σημείο λιμοκτονίας για το λαό, ενώ οι εργάτες στη δύση , παρασυρμένοι από τις “σειρήνες” των “μεγαλείων”, ή έστω του “μικροαστικού ονείρου” του καπιταλισμού, έβλεπαν χώρες όπως η Τυνησία ως “φτηνούς και εξωτικούς τουριστικούς προορισμούς” για τις διακοπές τους.

Όμως, η εξέγερση στην Τυνησία “τάραξε τα νερά”, και αντιμετωπίζεται και με φόβο από την άρχουσα τάξη, διότι ξέρει ότι μπορεί να πάρει διαστάσεις ντόμινο: Όλη η περιοχή εκεί ελέγχεται από απολυταρχικά καθεστώτα, που όλα είναι φιλοδυτικά (εξ ου και η μέχρι τώρα σιωπή της “δύσης”, που τόσο νοιάζεται για τα “ανθρώπινα δικαιώματα” και τη φτώχεια, αν τυχόν ένα καθεστώς δεν είναι του “γούστου” της) και ήδη σε γειτονικές χώρε έχουμε σημαντικές λαικές κινητοποιήσεις. Γι’ αυτό και τις ηγεσίες των γειτονικών χωρών της Τυνησίας έχει αρχίσει να τις λούζει κρύος ιδρώτας. Και γι’ αυτό και οι “αγορές” αντιδρούν όπως αντιδρούν, με αυξημένα επιτόκια για Αίγυπτο και άλλα παρόμοια καθεστώτα, διότι πολύ απλά φοβούνται ότι θα ξεσπάσει και εκεί εξέγερση, και μετά ποιος ξέρει θα απογίνουν οι πολυλατρεμένες επενδύσεις τους (για το ότι ο κόσμος πεινάει και καταπιέζεται δε νοιάζονται ιδιαίτερα, ίσα ίσα που έτσι μπορούν αυτοί να βγάλουν χρήμα)

Και όχι μόνο αυτό, αλλά και οι εργάτες στη δύση, βλέποντας και το ότι η άρχουσα τάξη των χωρών τους τους οδηγεί σε φτώχεια, ανεργία και μιζέρια τύπου Τυνησίας, δε βλέπουν πλέον τα γεγονότα στην Τυνησία ως κάτι το “μακρινό”, ούτε ως “αδιάφορο”.

Ίσα ίσα που μάλλον ο περισσότεροι έχουν την κρυφή ελπίδα ότι ο λαός της Τυνησίας θα νικήσει (ότι και αν σημαίνει αυτό για τον καθένα, ιδίως για τον ίδιο τον λαό της Τυνησίας).

Τυχόν νίκη εκεί, θα δώσει το “έναυσμα” και στους εργάτες της δύσης να βγάλουν από τα αραχνιασμένα ντουλάπια της πάλαι ποτέ αγωνιστικής ιστορίας τους τα σκουριασμένα τους όπλα, να τα γυαλίσουν, να τα καθαρίσουν και να τα χρησιμοποιήσουν και αυτοί εναντίον των δικών τους τυράννων.

Αφού η επίθεση των καπιταλιστών είναι τέτοια που τους εξωθεί στο να επιλέξουν τη στάση της “διεθνιστικής αλληλεγγύης” με τους εργάτες ακόμα και της “τριτοκοσμικής” Τυνησίας. Αυτό κάποτε θα ήταν “εξωφρενικό” ίσως στα μυαλά των περισσότερων. Να όμως που ο άτιμος ο καπιταλισμός τα έφερε έτσι, που αν δεν πάρεις για παράδειγμα το λαό της Τυνησίας, που πήρε το σπαθί, τότε οι εργάτες της δύσης θα “πνιγούν”, αιχμάλωτοι των κόμπων του “γόρδιου δεσμού”, που έχουν εξυφάνει γύρω τους τραπεζίτες, βιομήχανοι, εργολάβοι, καναλάρχες, εφοπλιστές, και ένα σωρό άλλα τσιράκια τους.

Τυνησία, το πρώτο «Αργεντινάσο» στη Μεσόγειο!

Γεγονός ιστορικών πραγματικά διαστάσεων- για την Τυνησία, για τα αραβικά κράτη της Μέσης Ανατολής, αλλά και για την Ευρώπη- μπορεί να αποδειχθεί η ανατροπή του διεφθαρμένου δικτάτορα Ζίνε Αλ Αμπιντίν Μπεν Άλι από τη λαϊκή εξέγερση, που συγκλόνισε επί εβδομάδες τη χώρα παίρνοντας χαρακτηριστικά πραγματικής επανάστασης.

Ο 74χρονος Μπεν Άλι, που κυβερνούσε τη χώρα του από το 1987 με την υποστήριξη της Δύσης, κατέφυγε μαζί με την οικογένειά του στη Σαουδική Αραβία, ενώ η λαϊκή εξέγερση, αντί να ανακοπεί από τις δολοφονίες δεκάδων διαδηλωτών, απειλούσε να καταλύσει άμεσα την εξουσία, με τους διαδηλωτές να καταλαμβάνουν αστυνομικά τμήματα και δημόσια κτίρια.

Οι καταιγιστικές εξελίξεις προκάλεσαν ρωγμές στο εσωτερικό του καθεστώτος, πιθανότατα δε ήταν ο στρατός που εξανάγκασε τον Μπεν Άλι σε παραίτηση, αναθέτοντας την εξουσία στον πρωθυπουργό Μοχάμεντ Γιανούσι, ο οποίος θα προσπαθήσει να δρομολογήσει μια συντεταγμένη μεταπολίτευση σε αβέβαιο σκηνικό, με τους δρόμους να βράζουν.

Η ανατροπή του πρώτου αραβικού, απολυταρχικού καθεστώτος από μια αυθόρμητη λαϊκή εξέγερση, που δεν καθοδηγείται από καμία οργανωμένη πολιτική δύναμη- είτε της αστικής, κοσμικής αντιπολίτευσης, είτε των ισλαμιστών- αποτελεί ορόσημο για τον αραβικό κόσμο. Η πιθανότητα να παίξει καταλυτικό ρόλο για ένα φαινόμενο ντόμινο που θα παρασύρει κι άλλα αντιδραστικά, αραβικά καθεστώτα δεν μπορεί να αποκλειστεί, πολύ περισσότερο που η Αλγερία και Αίγυπτος επίσης συγκλονίστηκαν τις πρώτες μέρες του 2011 από μαζικές διαδηλώσεις, ταραχές και εξεγέρσεις. Ιδιαίτερα η ανατροπή του «τελευταίου Φαραώ», φιλοαμερικανού και συνεργάτη των Ισραηλινών προέδρου της Αιγύπτου Χόσνι Μουμπάρακ θα είχε δραματικές συνέπειες στα γεωπολιτικά δεδομένα ολόκληρης της Μέσης Ανατολής.

Οι ηγέτες της Δύσης αντέδρασαν με Ταρτούφεια υποκρισία στα γεγονότα. Ο Νικολά Σαρκοζί αρνήθηκε πολιτικό άσυλο στον Μπεν Άλι, ενώ μέχρι χθες τον στήριζε προκλητικά (μάλιστα, Γαλλία και Ιταλία είχαν ευλογήσει την προωθημένη εμπορική συμφωνία Ε.Ε.- Τυνησίας το 1998), υποστηρίζοντας ότι αποτελεί το μόνο υπαρκτό ανάχωμα απέναντι στον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Επιπλέον, το καθεστώς Μπεν Άλι, όπως και το καθεστώς Μπουτεφλίκα στην Αλγερία, και εκείνο του Μοχάμεντ στο Μαρόκο, λειτουργούσαν ως τοπικοί χωροφύλακες της Ε.Ε. για να αναχαιτίσουν τις μεταναστευτικές ροές προς την Ευρώπη. Όσο για τον Μπαράκ Ομπάμα, έσπευσε να χαιρετίσει την εξέγερση… μετά την ανατροπή του Μπεν Άλι, ενώ τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης προσπάθησαν να την εμφανίσουν ως μία ακόμη «βελούδινη επανάσταση», σαν κι αυτές που εκτυλίχθηκαν στην Ανατολική Ευρώπη με σπόνσορα το Ιδρυμα Σόρος- από εδώ και η αμερικανικά περί «επανάστασης του γιασεμιού».

Στην πραγματικότητα, η εξέγερση της Τυνησίας κάθε άλλο παρά βελούδινη υπήρξε. Η αφορμή δόθηκε από ένα τραγικό γεγονός στις 17 Δεκεμβρίου: Εκείνη τη μέρα ο 26χρονος Μοχάμεντ Μπουαζίζι στάθηκε μπροστά σε ένα κυβερνητικό κτίριο, έβαλε βενζίνη στα ρούχα του κι άναψε τον αναπτήρα, για να λαμπαδιάσει και να μεταφερθεί στο νοσοκομείο με βαρύτατα εγκαύματα (θα υπέκυπτε, τελικά, στις 4 Ιανουαρίου). Πτυχιούχος πανεπιστημίου, ο Μοχάμεντ ήταν άνεργος και αναγκαζόταν να πουλάει λαχανικά στο δρόμο για να επιβιώσει. Όταν η αστυνομία του πήρε το εμπόρευμα γιατί δεν είχε άδεια, το ποτήρι της απελπισίας ξεχείλισε και τα υπόλοιπα ακολούθησαν.

Το απονενοημένο διάβημα του Μπεν Άλι έδρασε ως πυροκροτητής για να κατεβάσει στους δρόμους εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, κυρίως νέους, που είδαν στο πρόσωπό του τον εαυτό τους. Τις επόμενες εβδομάδες, οι αιματηρές διαδηλώσεις πολλαπλασιάστηκαν με ρυθμούς χιονοστιβάδας, με μορφές που παραπέμπουν σε συνδυασμό κοινωνικής Ιντιφάντα και αραβικού Αργεντινάσο. Αποδείχθηκε περίτρανα ότι το δίλημμα «διεφθαρμένα, απολυταρχικά, κοσμικά καθεστώτα ή ισλαμικός φονταμενταλισμός» είναι πλαστό κι ότι η δημοκρατία στον αραβικό κόσμο δεν θάρθει από τα αμερικανικά όπλα, αλλά από τις λαϊκές μάζες.

Το μήνυμα της Τυνησίας δεν περιορίζεται στον αραβικό κόσμο, αλλά απευθύνεται και στην απέναντι πλευρά της Μεσογείου: Πράγματι, η Τυνησία ήταν μέχρι χθες υπόδειγμα οικονομικής ανάπτυξης κατά τα πρότυπα της νεοφιλελεύθερης Ορθοδοξίας, με την αύξηση του ΑΕΠ να ξεπερνάει το 5%. Όπως συμβαίνει, όμως, και στην Ευρώπη και στην Αμερική, η οικονομία της ακολουθούσε το πρότυπο της “jobless recovery”, της ανάκαμψης χωρίς θέσεις εργασίας, με εκτίναξη των κοινωνικών ανισοτήτων. Από αυτή την άποψη, η ανατροπή του Μπεν Άλι υπήρξε όχι μόνο η πρώτη έξωση Άραβα, απολυταρχικού ηγέτη, αλλά και η πρώτη κοινωνική εξέγερση στη σκληρά δοκιμαζόμενη ευρωμεσογειακή περιφέρεια.

Το 2011 ξεκίνησε δυσοίωνα για τους κυρίαρχους κύκλους. Τα ελικόπτερα δουλεύουν ήδη στο ρελαντί…

Αυτό είναι το παρασιτικό κάθαρμα που επί χρόνια ρήμαζε το λαό, και τώρα διέφυγε της λαικής οργής – η Le Monde μάλιστα αναφέρει ότι άρπαξε και 1.5 τόνο χρυσού “για τα γεράματα του ο κακομοίρης”. Σου λέει, “ποιος ξέρει τι θα γίνει με το νόμισμα της Τυνησίας, κάτσε να πάρω καλύτερα το χρυσό”

Τώρα πέφτουν οι θρόνοι και τραντάζει η γη..

Το 2011 ξεκινά με την εξέγερση στην Τυνησία που ανέτρεψε το δικτάτορα Μπεν Αλί μετά από 24 χρόνια, αυτό το χαιδεμένο παιδί του γαλλικού-και όχι μόνο-ιμπεριαλισμού, στέλνοντας τον όχι απλά στην αγκαλιά των σαουδαράβων ομολόγων του, αλλά στα σκουπίδοτενεκέ της Ιστορίας. Ο απελπισμένος θάνατος του νεαρού Μπουαζίζι πυροδότησε μια ιλιγγιώδη κίνηση των μαζών που έφτασε σε λιγότερο από ένα μήνα στον πρώτο της στόχο:την ανατροπή του δικτάτορα. Το στοίχημα τώρα είναι αν η μεταπολίτευση που επιχειρείται θα είναι βελούδινη κι αφομοιώσιμη ή αντίθετα αν οι συνειδητά εξεγερμένοι Τυνήσιοι θα συνεχίσουν ακάθεκτοι. Η συνεχιζόμενη κατάσταση έκτακτης ανάγκης και οι δολοφονικές επιδρομές των παρακρατικών καθεστωτικών, δείχνουν πως η αντίδραση παίρνει θέση για την επόμενη μέρα. Επίσης μένει να φανεί αν η τυνησιακή εξέγερση αποκτήσει μεταδοτική δυναμική, μια προοπτική που τρέμουν τα διεφθερμένα αραβικά καθεστώτα, αλλά και ο ιμπεριαλισμός-δυτικός ή ανατολικός.

Οι γεωπολιτικές συνέπειες της εξέγερσης έχουν τη σημασία της, αλλά εμείς θέλουμε να σταθούμε σε κάποια πολιτικά συμπεράσματα και στην ελπίδα που γεννούν σε κάθε αγωνιστή τέτοια ιστορικά γεγονότα.

-Η αύξηση των τιμών των τροφίμων, απόρροια των «αόρατων» κερδοσκόπων που επενδύουν στα συμβόλαια τροφίμων τα πακέτα διάσωσης, η διαφθορά του καθεστώτος, η ανεργία στη μορφωμένη, στην πλειοψηφία της, νεολαία, οδήγησαν σε γενικευμένη διάψευση των προσδοκιών ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων.

-Η εξέγερση είναι πολιτικό γεγονός με την ακόλουθη έννοια: οι εξεγερμένοι στη συντριπτική του πλειοψηφία νέοι άνεργοι κι εργαζόμενοι ήταν στους δρόμους όχι ως μέλη συνδικάτων, ούτε ως εργάτες που ζητούν αυξήσεις, αλλά ως πολίτες που στρέφονται κατά του καθεστώτος.

-Το γεγονός πως μόνο και μόνο η αυθόρμητη κίνηση των μαζών ανέτρεψε το δικτάτορα, πιστοποιεί πως οι επαναστάσεις προυποθέτουν πάντα τη ριζοσπαστικοποίηση ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων και δεν είναι απλά έργο φωτισμένων μειοψηφιών.

-Για να ολοκληρωθούν οι εξεγέρσεις απαιτείται όμως η συνειδητή μειοψηφία που καταλαμβάνει την εξουσία, ως ο φορέας των εξεγερμένων και που φέρνει σε πέρας το τεχνικό μέρος και τα οργανωτικά καθήκοντα της κατάληψης της εξουσίας. Οι επαναστάσεις δεν είναι το πανηγύρι της πλειοψηφίας, εκτός αν κάποιοι θεωρούν πως στους δρόμους της Τυνησίας βρίσκεται η πλειοψηφία της κοινωνίας ή το σύνολο της εργατικής τάξης

-Τα λέμε όλα αυτά για να το έχουμε υπόψη μας για την εγχώρια κατάσταση, όπου η κατάκτηση της πλειοψηφίας ή η γενική απεργία παραμένουν τα «καθαρά» σχήματα για μια ανατροπή, όσο κι αν η πραγματικότητα τα διαψεύδει.

Αλλά κυρίως για να κατανοήσουμε πως η αποφασιστικότητα και η οργή των εκατοντάδων χιλιάδων διαδηλωτών και η άρνηση τους να παραμένουν αντικείμενα εκμετάλλευσης αντανακλούν τις διαθέσεις εκατομμυρίων και ούτε η καταστολή των 100 νεκρών, ούτε η υποκρισία της Δύσης και η λογοκρισία των καθεστωτικών μέσων μπόρεσε να περιορίσει το εξεγερμένο προλεταριάτο.

Στα πρόσωπα των εξεγερμένων αντικρίζουμε την τόλμη, το μεγαλείο αλλά και τη δύναμη του συνειδητοποιημένου λαού που εισβάλλει στο προσκήνιο ως αστάθμητος παράγοντας και επιβάλλει τις δικές του λύσεις. Από τις ειρηνικές πορείες στην οργανωμένη αυτοάμυνα κι από τη διαμαρτυρία για την ακρίβεια και την ανεργία,στην πολιτική πράξη της εξέγερσης. Είναι ο δρόμος της συνειδητοποίησης των καταπιεσμένων κι αυτό είναι μια ιστορική νίκη, ένα σημείο εκκίνησης, ανεξάρτητα από την πορεία των εξελίξεων. Ας αφουγκραστούμε τις δονήσεις της εξέγερσης, να σταματήσουμε να θεωρούμε δεδομένη την παλιά ισορροπία και τα μέσα πάλης που της αντιστοιχούσαν γιατί αν ανατρέπεται μια δυτικού τύπου αραβική χούντα ποιος μπορεί να ισχυριστεί πως πρόκειται για τοπική ιδιαιτερότητα και πως αυτά δε συμβαίνουν εδώ στην Ευρώπη;


ΤΥΝΗΣΙΑ: Ο ΤΥΡΑΝΝΟΣ ΕΦΥΓΕ

Μισός και πλέον αιώνας διακυβέρνησης της Τυνησίας από τους Μπουργκίμπα και Μπεν Αλί, με την ελεγχόμενη καταπίεση των τελευταίων χρόνων, έχει αφήσει τη χώρα με ουσιαστικά ανύπαρκτη αντιπολίτευση. Φυλακίζοντας πάνω από 30.000 στελέχη και μαχητικά μέλη του ισλαμιστικού κινήματος κατά τις δεκαετίες του 1980 και του 1990, ο Μπεν Αλί είχε εξοντώσει και τον τελευταίο αντιπολιτευτικό πόλο.

Αυτό που σήμερα αυτοαποκαλείται αντιπολίτευση στην Τυνησία, δεν είναι τίποτα περισσότερο από κάποιες μεγάλες παρέες, με ασήμαντη επιρροή στην τυνησιακή κοινωνία. Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα δημιουργηθούν ταχύτατα πολιτικά κόμματα, αν υπάρξουν οι δημοκρατικές προϋποθέσεις. Σίγουρα όμως δύο μήνες δεν φτάνουν.

Από τη στιγμή που το καθεστώς άρχισε να δολοφονεί διαδηλωτές και να προσπαθεί να καταπνίξει με την αστυνομική και στρατιωτική βία τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, είναι αυτονόητο ότι το δημοκρατικό αίτημα της ελευθερίας και της ανατροπής του καθεστώτος προστέθηκε στα οικονομικά και κοινωνικά αιτήματα.

Το πρόβλημα με την απουσία πολιτικής καθοδήγησης της εξέγερσης συνίσταται στο ότι από τη στιγμή που η έκταση και η σφοδρότητα των διαδηλώσεων ανέτρεψαν τον πρόεδρο Μπεν Αλί, δεν υπάρχει πολιτική δύναμη η οποία θα απαιτήσει να αναλάβει την πολιτική εξουσία και θα υλοποιήσει την ανατροπή του καθεστώτος. Ετσι η εξουσία παραμένει στα χέρια του μηχανισμού του καθεστώτος, ο οποίος προσπαθεί να δώσει λύση φυσικά προς όφελός του.

Ανακοινώθηκε η νέα κυβέρνηση στην Τυνησία

Σε σύντομη ομιλία του ο πρωθυπουργός κ. Γιανούσι ανακοίνωσε ότι απελευθερώνονται όλοι οι πολιτικοί κρατούμενοι.

Έξι μέλη της προηγούμενης κυβέρνησης μετέχουν στη νέα κυβέρνηση, μεταξύ των οποίων ο πρώην πρωθυπουργός, ο υπουργός Εξωτερικών Κάμελ Μοργκάν, ο υπουργός Εσωτερικών Άχμεντ Κριάα και ο υπουργός Άμυνας.

Σε σύντομη ομιλία του ο πρωθυπουργός κ. Γιανούσι ανακοίνωσε ότι απελευθερώνονται όλοι οι πολιτικοί κρατούμενοι, αίρεται η απαγόρευση λειτουργίας της τυνησιακής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και νομιμοποιούνται όλα τα πολιτικά κόμματα στη χώρα που επί προεδρίας Μπεν Άλι είχαν διαλυθεί.

Και ένα βίντεο που έφτιαξε κάποιος εδώ στην Ελλάδα, και αξίζει να το δει κανείς, με αφορμή αυτά τα γεγονότα:

0 απαντήσεις στο “Τυνησία:Ο γόρδιος δεσμός δεν λύνεται.Ή τα παρατάς ή τον κόβεις”

  1. Διόρθωση έγινε λάθος. ΣΤΡΟΣ ΚΑΝ ο υπευθυνος του ΔΝΤ που παραημοφορήθηκς και όχι Τρισέ

    Tunisia economic success

    Following his meeting with President Zine El Abidine Ben Ali of Tunisia, the head of the IMF praised the solidity of the Tunisian economy despite the global economic and financial crisis. Under the successful leadership of president Ben Ali, Tunisia is an emerging country that is progressing towards a better future.

    Tunisia economic success

    Στο http://www.youtube.com/watch?v=TyRPQMANnEo
    ο υπεύθυνος του ΔΝΤ, ο Στρος Καν, παρασημοφορείται από τον "πρόεδρο" της Τυνησίας.

    Ο δε Καν συγχαίρει την Τυνησία για το "οικονομικό της θαύμα". Το "θαύμα" στηρίχθηκε στην "βαριά βιομηχανία" της τον τουρισμό!

    Tα κόμματα του Καν και του Μπεν Άλι δεν είναι – ήταν μέλη της "διεθνούς" του gap;

  2. @giorgis. Mία μετάφραση μιας και το video είναι στα γαλλικά.

    Tunisia economic success

    Following his meeting with President Zine El Abidine Ben Ali of Tunisia, the head of the IMF praised the solidity of the Tunisian economy despite the global economic and financial crisis. Under the successful leadership of president Ben Ali, Tunisia is an emerging country that is progressing towards a better future.

    Tunisia economic success

    Ο υπεύθυνος του ΔΝΤ, ο Τρισέ, παρασημοφορείται από τον "πρόεδρο" της Τυνησίας.

    Ο δε Τρισέ συγχαίρει την Τυνησία για το "οικονομικό της θαύμα". Το "θαύμα" στηρίχθηκε στην "βαριά βιομηχανία" της τον τουρισμό!

    Tα κόμματα του Τρισέ και του Μπεν Άλι δεν είναι – ήταν μέλη της "διεθνούς" του gap;

  3. ΤΙ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝΕ;

    ΑΛΛΑΞΕ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΜΗΠΩΣ;

    ΗΡΘΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ;

    ΤΙ ΑΡΓΕΝΤΙΝΑΣΟ ΚΙ ΑΡΧΙΔΙΑ;

    ΑΛΛΑΓΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ. ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ ΤΥΝΗΣΙΑ.

    ΚΑΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ ΔΕΝ ΜΙΛΑΜΕ! ΤΟΥΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΚΑΝΕ ΟΜΟΡΦΑ.ΞΕΠΟΥΛΗΘΗΚΕ ΟΛΟ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙΚΟ ΤΟΥΣ, ΕΤΣΙ;

    ΤΥΦΛΕΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ. ΜΕ ΧΑΛΑΝΕ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΑ.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Current ye@r *