“Έ όχι και να πληρώνουμε φόρους εμείς – ας πληρώσουν τα κορόιδα”

Μαύρη λίστα φοροφυγάδων «καίει» εταιρείες – πολιτικούς

Επιχειρηματικοί κολοσσοί, μεγιστάνες, hedge funds αλλά και 40 πολιτικές προσωπικότητες της υφηλίου περιλαμβάνονται στα δύο cd που παραδίδει Ελβετός πρώην τραπεζικός στον ιστότοπο των μεγάλων αποκαλύψεων.

Τα ονόματα πάνω από δύο χιλιάδων φυσικών προσώπων αλλά και επιχειρήσεων που διατηρούν λογαριασμούς off shore παραδίδει σήμερα στον ιστότοπο WikiLeaks o γνωστός Ελβετός «πληροφοριοδότης», Ρούντολφ Ελμερ.

Σύμφωνα με την ελβετική εφημερίδα Der Sonntag, ο Ελμερ, πρώην στέλεχος της τράπεζας Julius Baer της Ελβετίας, παραχωρεί σήμερα συνέντευξη Τύπου στο Λονδίνο για να παραδώσει στον ιστότοπο των μεγάλων αποκαλύψεων δύο cd με ονόματα και λεπτομέρειες για τραπεζικούς λογαριασμούς στο εξωτερικό. Πρόκειται για γνωστούς επιχειρηματίες, καλλιτέχνες και 40 πολιτικούς. «Τα στοιχεία δείχνουν ότι όλοι αυτοί κρύβονται πίσω από το τραπεζικό απόρρητο με σκοπό να συνεχίσουν να φοροδιαφεύγουν», δηλώνει ο Ελμερ.

Μεγιστάνες

Επισήμανε ότι τα στοιχεία αφορούν «μεγιστάνες, διεθνείς εταιρείες αλλά και hedge funds» από πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων οι ΗΠΑ, η Γερμανία και η Βρετανία. Πρόσθεσε, επίσης, ότι τα στοιχεία προέρχονται από τρεις τράπεζες, στις οποίες περιλαμβάνεται και η Julius Baer και ότι καλύπτουν τη χρονική περίοδο 1990-2009. Ο Ελμερ εξήγησε πάντως ότι το WikiLeaks δεν θα προβεί στην άμεση δημοσίευση των στοιχείων, καθώς θα πρέπει πρώτα να τα επαληθεύσει.

Ο Ελμερ ήταν διευθυντής στο υποκατάστημα της Julius Baer στα νησιά Καϊμάν θέση από την οποία αποπέμφθηκε το 2002.


Τι εννοείς “να πληρώνω φόρους”; Αφού αν πληρώσω φόρους μετά δε θα μπορώ να πάρω το καινούργιο μου γιωτ μήκους 200 μέτρων, και θα αναγκαστώ να πάρω το μικρότερο γιωτ με μήκος μόλις 180 μέτρα. Απαπαπα, αποκλείεται, ας πληρώσουν τα “κορόιδα””

Τα “Νέα” έχουν και δηλώσεις του, όπου εξηγεί ότι:

«Πολύ γνωστά στηρίγµατα της κοινωνίας έχουν στα νησιά Κέιµαν, όπου δεν πληρώνουν φόρους, επενδυτικά χαρτοφυλάκια που περιλαµβάνουν επαύλεις, εµπορικές εταιρείες, έργα τέχνης, γιοτ, κοσµήµατα,άλογα και πάει λέγοντας», εξηγεί. Και «χρησιµοποιούν τους νόµους περί απορρήτουγια να κρύβονται και να µην πληρώνουν φόρους».

«Οι τράπεζες ξέρουν πως ταχρήµατα διοχετεύονται στις οφσόρ για λόγους φοροδιαφυγής, καθώς και για να ξεπλυθούν», τονίζει. «Συµφωνώ µε το τραπεζικό απόρρητο για τους απλούς ανθρώπους και τις νόµιµες δραστηριότητες, όµως σ’ αυτές τις περιπτώσεις γίνεται κατάχρηση του απορρήτου ώστε κάποιοι µεγάλοι να εξυπηρετούνται από µεγάλους τραπεζικούς οργανισµούς. Ετσι καταχρώνται και τον κόπο του απλού, σκληρά εργαζόµενου φορολογουµένου». «Μόνο µε τις αποκαλύψεις µπορεί να σταµατήσουν οι καταχρήσεις», είχε δηλώσει πρόσφατα σε άλλη συνέντευξή του. «Τα λόµπι της χρηµατοπιστωτικής βιοµηχανίας είναι υπερβολικά ισχυρά και κάνουν ό,τι θέλουν. Το ίδιο ισχύει για τις πολυεθνικές, ακόµη και για τα δικαστικά συστήµατα. Οι αποκαλύψεις είναι ο µόνος τρόπος για να πληροφορείται το κοινό τις καταχρήσεις».

Πράγματι, οι αποκαλύψεις είναι απαραίτητες “για να πληροφορείται το κοινό τις καταχρήσεις”, όπως το θέτει και ο ίδιος. Όμως, το να είναι κανείς πληροφορημένος, δεν είναι παρά το πρώτο βήμα: Η σαπίλα που καλά κάνει και αποκαλύπτει πρέπει και να καταπολεμηθεί. Και αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να χτυπηθούν, με τελικό σκοπό να κατασχεθεί η περιουσία τους, να πληρώσουν για τα χρόνια εκμετάλλευσης των εργατών απ’ όπου προέρχεται ο πλούτους τους, και να προχωρήσει η κοινωνία χωρίς αυτά τα παράσιτα να τρώνε και να πίνουν εις βάρος μας.

Ως “μπόνους”, εδώ και μια λίστα που μόλις βγήκε στις ΗΠΑ, με τους 25 πιο πλούσιους πολιτικούς της χώρας, και πόσα λεφτά έχει ο καθένας. Δείτε την αν θέλετε, αν και “τα νούμερα ζαλίζουν”…

Ακόμα καλύτερο, αν και μακροσκελές, είναι ένα άρθρο στο Atlantic που αν και προσπαθεί να συμβιβάσει στο τέλος του τα ασυμβίβαστα, και “εύχεται” η άρχουσα τάξη από μόνη της να “βάλει μυαλό” και να περιορίσει τις ανισότητες (λες και υπάρχει τέτοια περίπτωση), εντούτοις κάνει μια πολύ καλή και εύγλωττη παρουσίαση της κατάστασης – πχ ένα μικρό απόσπασμα:

Through my work as a business journalist, I’ve spent the better part of the past decade shadowing the new super-rich: attending the same exclusive conferences in Europe; conducting interviews over cappuccinos on Martha’s Vineyard or in Silicon Valley meeting rooms; observing high-powered dinner parties in Manhattan. Some of what I’ve learned is entirely predictable: the rich are, as F. Scott Fitzgerald famously noted, different from you and me.

Holly Peterson and I spoke several times about how the super-affluence of recent years has changed the meaning of wealth. “There’s so much money on the Upper East Side right now,” she said. “If you look at the original movie Wall Street, it was a phenomenon where there were men in their 30s and 40s making $2 and $3 million a year, and that was disgusting. But then you had the Internet age, and then globalization, and you had people in their 30s, through hedge funds and Goldman Sachs partner jobs, who were making $20, $30, $40 million a year. And there were a lot of them doing it. I think people making $5 million to $10 million definitely don’t think they are making enough money.”

As an example, she described a conversation with a couple at a Manhattan dinner party: “They started saying, ‘If you’re going to buy all this stuff, life starts getting really expensive. If you’re going to do the NetJet thing’”—this is a service offering “fractional aircraft ownership” for those who do not wish to buy outright—“‘and if you’re going to have four houses, and you’re going to run the four houses, it’s like you start spending some money.’”

The clincher, Peterson says, came from the wife: “She turns to me and she goes, ‘You know, the thing about 20’”—by this, she meant $20 million a year—“‘is 20 is only 10 after taxes.’ And everyone at the table is nodding.”

As with the aristocracies of bygone days, such vast wealth has created a gulf between the plutocrats and other people, one reinforced by their withdrawal into gated estates, exclusive academies, and private planes. We are mesmerized by such extravagances as Microsoft co-founder Paul Allen’s 414-foot yacht, the Octopus, which is home to two helicopters, a submarine, and a swimming pool.


Χαχαχαχαχ, ωραία είναι εδώ πάνω – άσε τα “κορόιδα” να ψάχνονται να βρουν καμιά δουλειά και κανά εκπτωτικό κουπόνι για να ψωνίσουν πιο φτηνά στο σούπερμαρκετ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *