Ο Γέρος

του Κώστα Ζαφείρη

 

Tις τελευταίες ημέρες το μεσημέρι γυρίζω στο σπίτι με λεωφορείο (κρύα και βροχές και χιόνια βλέπετε)… δε μ’ έπαιρνε με το δίκυκλο, με τίποτα μιλάμε, και το αμάξι άρρωστο στο συνεργείο.

Λεωφορείο το μεσημέρι στη μικρή μας πόλη γεμάτο μαθητές και μαθήτριες.

Και κάτι σκόρπιοι επιβάτες κυρίως μεγάλης ηλικίας.
Τελευταία στιγμή μπαίνει σήμερα παππούς… έξω από τη στάση του ΙΚΑ. Για πάνω από 70 τον είδα. Στο ένα χέρι μια ένδοξη παλιά ομπρέλα, στο άλλο σακούλα με ψώνια, σακουλάκι με φάρμακα, στη μασχάλη μια παλιά ακτινογραφία σε κίτρινο φάκελο.
Είχε κάτι παράταιρο το ντύσιμό του ο σκούφος έμοιαζε νεανικός, τα γάντια του φωσφοριζέ πράσινο είχαν το σήμα του ΠΑΟ, δεν μου κόλλαγε.
Στέκεται μπροστά στον οδηγό, βολεύει όπως όπως τα πράγματά του δεξιά κι αριστερά. και αρχίζει να μετράει κέρματα για το 1,5€ του εισιτηρίου, τι κέρματα δηλαδή δεκάλεπτα, πεντάλεπτα, δίλεπτα…
Ο οδηγός που πρέπει να φύγει στην ώρα του δυσφορεί, οι πιτσιρικάδες χλευάζουν, ο γέρος τα έχει λίγο χαμένα μάλλον δεν του βγαίνουν τα ψιλά, ξόδεψε το χρήμα στη σακούλα με τα ψώνια, ή και στα φάρμακα, ποιος ξέρει; Πάντως δεν τα γλέντησε είμαι βέβαιος.

Τέλος πάντων, πάω στον οδηγό και του δίνω ένα εισιτήριο.

το παίρνει και ξεκινάμε ξανά.


Ο γέρος μου λέει ευχαριστώ, και μου δίνει όλα τα ψιλά του.

Ευχαριστώ, δεν χρειάζεται, του λέω.

Κι ύστερα σκέφτομαι «μην είσαι μαλάκας, μην του τσαλακώνεις το φιλότιμο» άπλωσα τη χούφτα και τα έβαλα στην τσέπη.

Από περιέργεια τα μέτρησα όταν έφτασα σπίτι, 1,10 ήταν.
Έκανε 5 κωλοψώνια, αλήθεια λέω τα είδα, και δεν είχε ναύλα να πάει σπίτι του.

Δεν υπάρχει επιμύθιο.

Μόνο ρωτώντας για το «ψοφόκρυο των ημερών» έμαθα ότι σπίτι έχει ξυλόσομπα και «από ξύλα ντουμάνι». Πάλι καλά…

 

Πηγή: redkangaroo

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *