Στην κατάσταση πολιορκίας απαντάς και με Εξοδο

antoniou-vaggelisTου ΒΑΓΓΕΛΗ ΑΝΤΩΝΙΟΥ – iskra

Δυο εβδομάδες μόνο μετά τη σύγκληση της Κ.Ε. και δέκα ημέρες μετά τη δημοσίευση της απόφασής της, ήταν αρκετές για να καταδείξουν ότι η σχετική συζήτηση που πυροδοτήθηκε και ο εσωκομματικός διάλογοςπου ακολούθησε ή/και συνεχίζει να διεξάγεται, με επίκεντρο την αξιολόγηση της συμφωνίας του eurogroup και τους επιθετικούς προσδιορισμούς που θα χαρακτηρίζουν τον συμβιβασμό που επιτεύχθηκε, έχει ήδη καταστεί ανεπίκαιρη. Αυτό που ήδη (θα οφείλαμε να) συζητούμε σήμερα είναι η άμεση απεμπλοκή μας από την «παγίδα θανάτου» (και τη συμφωνία που την εμπεδώνει).

Θα ήταν χρήσιμο, πάντως, να διαπιστώσουμε πως και στον παρόντα εσωκομματικό διάλογο δεν λείπουν, ορισμένες φορές, φόρμες και στερεότυπα άλλων περιόδων, όχι βεβαίως χρονικά μακρινών, που όμως φαντάζουν σαν να μην εδράζονται καθόλου στην παρούσα εξαιρετικά πιεστική και απαιτητική συγκυρία. 

Στην άκαιρη και περιττή αυτή τη στιγμή – ωστόσο όχι και τόσο άδικη – επισήμανση του τύπου «εμείς τα λέγαμε», αντιπαρατίθεται, συχνά μάλιστα χωρίς η προηγούμενη επισήμανση να εκφωνείται καν, γκάμα «επιχειρημάτων» και «απαντήσεων», που περιλαμβάνει από την προτροπή «να πάτε να κρατήσετε την ομπρέλα του Κουτσούμπα» μέχρι και την, ασφαλώς πιο εύηχη, παρατήρηση πως «δεν είναι δυνατόν με κάθε αφορμή να επαναφέρετε προς συζήτηση όλο το corpus των συνεδριακών αποφάσεων». Λες και αυτό με το οποίο είμαστε αντιμέτωποι σήμερα είναι το πήδημα του ψύλλου και όχι διακύβευμα επιβίωσης ή λες και το corpus – που αν «ψαχτούμε» θα διαπιστώσουμε ότι «άλλοι» κι όχι «εμείς» το έχουν καταντήσει φάντασμα – του ιδρυτικού συνεδρίου μας είναι το «ευρώ και ξερό ψωμί».

 

Όσο για τον Κουτσούμπα, ας μην ανησυχούν οι σ., κρατάει γερά ο ίδιος την ομπρέλα, μην τυχόν και ξανοιχτούμε σε «περιπέτειες». Όπως σήμερα ξορκίζει το δημοψήφισμα, δηλώνοντας (δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι αυτή του η δήλωση υποδηλώνει μόνο τη συνήθη χαιρεκακία της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε. απέναντι στη λαϊκή ετυμηγορία), ότι ο λαός ψήφισε ΟΚ στην ευρωζώνη, έτσι και προεκλογικά – και όχι μόνο μια φορά – δήλωνε σε συνεντεύξεις του (πρόχειρα αναφέρω μια στο «Βήμα», στις 11.1.15) ότι η έξοδος από το ευρώ είναι τυχοδιωκτισμός, … αν δεν προηγηθεί η δικτατορία του προλεταριάτου, συγνώμη, η «λαϊκή εξουσία με κατάργηση των μονοπωλίων…».

Οι παραπάνω διαπιστώσεις, ωστόσο, έχουν χρηστικότητα μόνο αν η συνειδητοποίηση της ανάγκης να ξεφύγουμε από τη μηχανιστική αναπαραγωγή άγονων αντιπαραθέσεων, μας οδηγήσει όλους μαζί βήματα μπροστά – για την ακρίβεια, όσους τουλάχιστον, τους συντριπτικά, φρονώ, περισσότερους, που δεν έχουν κάνει ήδη τις «μικροσκοπικές» επιλογές της απόλυτης προσαρμογής. Αν είμαστε, δηλαδή, επιτέλους έτοιμοι, «ως δρώντες και όχι ως θεατές», για μια προωθητική ανασύνθεση, που όφειλε να είχε γίνει χθες. Χωρίς πια υπαινιγμούς, γκρίζες ζώνες και απαγορευμένα ενδεχόμενα. Αρκεί να τεθεί σε όλη του την έκταση – και με όλη την ένταση που του πρέπει – το ερώτημα: «πώς θα βγούμε από τη θανάσιμη παγίδα».

Η απάντηση, χωρίς άλλη καθυστέρηση, χωρίς να πετάμε πια την μπάλα στην εξέδρα, επιβάλλει επανατοποθέτηση. Έντιμη, ειλικρινή, ανοιχτόκαρδη, με μια λέξη συντροφική. Η πρώτη πράξη της οφείλει να είναι η «επικαιροποίηση» μιας (ψιλοξεχασμένης) συνεδριακής απόφασης, στην οποία, ωστόσο, καθρεφτίζεται η μέγιστη δυνατή συλλογική, καθολική θα έλεγα, συνείδησή μας: «Αποτρέπουμε τη μετατροπή της χώρας μας σε αποικία χρέους. Επαναδιαπραγματευόμαστε τις δανειακές συμβάσεις και ακυρώνουμε τους επαχθείς όρους τους, θέτοντας ως πρώτο θέμα τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, πραγματοποιώντας λογιστικό έλεγχο. Όπως συμπυκνώνει το σύνθημα «καμιά θυσία για το ευρώ», απόλυτη προτεραιότητα για τον ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί η αποτροπή της ανθρωπιστικής καταστροφής και η ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών, όχι η υποταγή σε υποχρεώσεις που ανέλαβαν άλλοι, υποθηκεύοντας τη χώρα. Δεσμευόμαστε ότι θα αντιμετωπίσουμε τις ενδεχόμενες απειλές και τους εκβιασμούς των δανειστών με όλα τα δυνατά όπλα που μπορούμε να επιστρατεύσουμε, ενώ είμαστε ήδη έτοιμοι να αναμετρηθούμε με οποιαδήποτε εξέλιξη, βέβαιοι ότι, σε κάθε περίπτωση, ο ελληνικός λαός θα μας στηρίξει».

Και η δεύτερη, η επείγουσα πλέον επεξεργασία, με την επιστράτευση όλων των δυνάμεων και των εφεδρειών του στελεχικού μας δυναμικού, σχεδίου, που θα περιλαμβάνει: την οργάνωση της αθέτησης πληρωμών, τη θωράκιση απέναντι στην τραπεζική αποσταθεροποίηση, μέτρα για τον έλεγχο στην κίνηση κεφαλαίων (και στην ΤτΕ), «μη συμβατικά» εργαλεία ρευστότητας, πίστωσης και συναλλαγών,ανάκτηση εργαλείων οικονομικής (και «νομισματικής») πολιτικής.

Σχέδιο που οφείλει να ενσωματώνει το ενδεχόμενο επιδίωξης «βελούδινου» διαζυγίου με «συναινετική» διαγραφή του χρέους, όπως κι εκείνο της αντιμετώπισης των ακραίων επιθετικών ενεργειών εκ μέρους των «δανειστών». Οι οικονομοτεχνικές, διπλωματικές και επικοινωνιακές παράμετροι του σχεδίου, κάθε άλλο παρά απλές ή ήσσονος σημασίας είναι, οφείλουν όμως να υποτάσσονται στην πολιτική του στόχευση, να απαντούν στην «κατάσταση πολιορκίας» στην οποία κυριολεκτικά βρισκόμαστε, να ενεργοποιούν τον λαϊκό παράγοντα, να κινητοποιούν την ευρωπαϊκή και διεθνή αλληλεγγύη.

Γιατί, όπως λέει κι ο σ. Λάσκος σε χθεσινό του άρθρο, με το όλο σημασία υστερόγραφο:   «Ας το συζητήσουμε ανοιχτά. Για να μην φτάσουμε να πούμε. Στ’ αστεία παίζαμε!».

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Current ye@r *