Γιατί τα ΝΑΙ, ΑΚΥΡΟ και ΑΠΟΧΗ στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου συνιστούν αντιλαϊκή στάση

unnamedΣε προηγούμενο άρθρο μας ασκήσαμε κριτική προς τον τυχοδιωκτικό χειρισμό του δημοψηφίσματος από το ΣΥΡΙΖΑ. Με δεδομένη αυτήν την κριτική, υποστηρίζουμε εδώ την άποψή μας για την κρισιμότητα του ΟΧΙ έναντι του ΝΑΙ, αλλά και έναντι του ΑΚΥΡΟΥ και της ΑΠΟΧΗΣ και διευκρινίζουμε ότι αυτή η θέση μας δεν αποτελεί θέση απαρέγκλιτης αρχής, αλλά αφορά στο συγκεκριμένο δημοψήφισμα στη συγκεκριμένη συγκυρία που ζούμε.

1. Δεν παραχωρούμε «δημοκρατικό» άλλοθι στον αυταρχισμό των ΕΕ-ΔΝΤ και των ντόπιων λακέδων τους

Το πρώτο πράγμα που επισημαίνουν όσοι υποστηρίζουν το ΑΚΥΡΟ και την ΑΠΟΧΗ –και σωστά το επισημαίνουν– είναι ο τυχοδιωκτικός τρόπος που θέτει ο ΣΥΡΙΖΑ το ερώτημα του δημοψηφίσματος:

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ βάζει μόνο την πρόταση της τρόικας σε δημοψήφισμα;

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δε βάζει και τη δική του πρόταση σε δημοψήφισμα;

Γιατί δε δέχθηκε την αντίστοιχη πρόταση του ΚΚΕ για εμπλουτισμό των ερωτημάτων;

Γιατί δε βάζει όλες τις εναλλακτικές, ώστε η απάντηση του λαού να αποτυπώνει μια πραγματική επιλογή και όχι μια απάντηση που θα ερμηνευθεί και θα χρησιμοποιηθεί κατά το δοκούν ως λευκή επιταγή;

Τα ερωτήματα αυτά είναι πολύ σωστά και η απάντησή τους αποκαλύπτει πράγματι τον τυχοδιωκτισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως η σκοπιμότητα του ΣΥΡΙΖΑ και η πρόθεσή του να χειριστεί προς το συμφέρον του το αποτέλεσμα, δεν αναιρούν το γεγονός ότι ο λαός καλείται να απαντήσει στο αν αποδέχεται ή όχι τις αντιλαϊκές προτάσεις των επικυρίαρχων της ΕΕ και του ΔΝΤ. Εδώ οφείλουμε να σημειώσουμε ότι είναι σωστή η κριτική του ΚΚΕ επί της μορφής του δημοψηφίσματος και της σκοπιμότητας που εξυπηρετεί, καθώς και η πρότασή του για εμπλουτισμό του. Όμως είναι εντελώς λανθασμένη η με μισόλογα και σιβυλλικά εκφρασμένη στάση του για ΑΚΥΡΟ. Και εξηγούμε και για το ΚΚΕ, αλλά και για όλους όσους σκέφτονται με παρόμοιο τρόπο:

Στη μάχη που δίνεται σήμερα στην ελληνική κοινωνία για να νικηθεί το Ναι του φόβου, δεν περισσεύει κανείς! Τι θα πουν όσοι ψήφισαν ΑΚΥΡΟ ή προτίμησαν την ΑΠΟΧΗ σε περίπτωση που υπερισχύσει το ΝΑΙ; Πώς θα αποτιμήσουν τη στάση τους και το αποτέλεσμά της; Ποια θα είναι η ευθύνη τους; Φυσικά, το βάρος της ευθύνης εξαρτάται και από το κοινωνικό μέγεθος του καθενός, διότι ο μεμονωμένος άνθρωπος ή οι μικροί πολιτικοί φορείς δε θα έχουν την ίδια ευθύνη π.χ. με το ΚΚΕ, ωστόσο θα έχουν σταθεί στη λάθος πλευρά του χαρακώματος σε μια πολύ κρίσιμη ώρα της πάλης ενάντια στην εξαθλίωση του λαού.

Όμως για το ΚΚΕ η ιστορική του ευθύνη σε μια τέτοια αντιλαϊκή εξέλιξη θα είναι τεράστια. Διότι, όταν ο ελληνικός λαός παλεύει να αποκρούσει την τρομοκρατία του ευρωμονόδρομου και του νεοφιλελευθερισμού, είναι ανεπίτρεπτο το ΚΚΕ και οι κομμουνιστές που βρίσκονται στους κόλπους του να είναι Απόντες, να στέκονται στην άκρη και έτσι να βοηθούν άθελά τους και να διευκολύνουν τους πολιτικούς υπηρέτες των διεθνών μονοπωλίων να διαμορφώνουν ευνοϊκούς για αυτούς συσχετισμούς και να δημιουργούν πλειοψηφίες βασιζόμενοι στα πιο φοβισμένα και συντηρητικά κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας. Είναι ανεπίτρεπτο να παρέχεται δια του ΑΚΥΡΟΥ και της ΑΠΟΧΗΣ η δυνατότητα στους δυνάστες μας να καλύψουν τον αυταρχισμό τους με το όποιο δημοκρατικό άλλοθι.

Σήμερα αγωνιζόμαστε για να μην υπερισχύσει το ΝΑΙ. Το ΝΑΙ σημαίνει ότι η πλειοψηφία του ελληνικού λαού «τα θέλει και τα παθαίνει». ΝΑΙ σημαίνει ραγιαδισμός! Είναι αυτή η πραγματική εικόνα του λαού μας; Εμείς λέμε όχι!

Το ΝΑΙ δίνει τη δυνατότητα στην ΕΕ και το ΔΝΤ και τους ντόπιους πολιτικούς λακέδες τους να μας ξεζουμίζουν και με «δημοκρατικές» διαδικασίες. Και είναι ακριβώς αυτή η καταστρατήγηση κάθε δημοκρατικής διαδικασίας που χαρακτηρίζει τη λειτουργία της ΕΕ και του ΔΝΤ.

Επομένως, έχουμε καθήκον να καταγγέλλουμε τον αντιδημοκρατικό χαρακτήρα της επιβολής των πολιτικών τους πάνω στους λαούς και να μην παραχωρούμε κανένα «δημοκρατικό» άλλοθι στον ωμό εκβιασμό τους.

2. Στην πολιτική ποτέ δε χαρίζεις κινήσεις και προκεχωρημένες θέσεις στον ταξικό αντίπαλο

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα δημοψηφίσματα στις αστικές δημοκρατίες τα ελέγχουν αυτοί που έχουν την εξουσία, θέτοντας τα ερωτήματα στο λαό με τον τρόπο που τους εξυπηρετεί καλύτερα (αυτό είναι ανεξάρτητο από το αν η αστική εξουσία μπορεί  να έχει εξαναγκαστεί να προβεί σε δημοψήφισμα κάτω από την πίεση της ταξικής πάλης). Η τεχνική τους είναι στη βάση της απλή: θέτουν ένα ερώτημα-δίλημμα, η απάντηση στο οποίο οριοθετείται εντός δύο επιλογών που επιτρέπει αυτή η εξουσία. Συνεπώς, κάθε απάντηση είναι διαχειρίσιμη.

Όμως, μία από τις δύο απαντήσεις είναι η πιο επιθυμητή για την εξουσία· αυτή που προωθεί περισσότερο τα ταξικά της συμφέροντα. Η άλλη απάντηση, παρά το γεγονός ότι είναι και εκείνη διαχειρίσιμη, εντούτοις προωθεί λιγότερο τα συμφέροντά της· αυτή είναι κάτι σαν τη γραμμή άμυνας της εξουσίας. Και το ερώτημα είναι: Εμείς –στη σημερινή συγκυρία– πού θέλουμε να βρίσκεται η εξουσία την επομένη του δημοψηφίσματος; Στη γραμμή της επίθεσης ή στη γραμμή της άμυνάς της;

3. Η υποκειμενική ικανοποίηση της «καθαρότητας» δια του ΑΚΥΡΟΥ και της ΑΠΟΧΗΣ αναιρείται αμέσως μπροστά στις πρακτικές συνέπειες για όλο το λαό του τελικού συσχετισμού μεταξύ ΝΑΙ και ΟΧΙ.

Σχετικά με τα ΑΚΥΡΟ και ΑΠΟΧΗ, υπάρχει μία ακόμη σημαντική πλευρά που πρέπει να θίξουμε –και διευκρινίζουμε ότι η συγκεκριμένη ανάλυση γίνεται για το συγκεκριμένο δημοψήφισμα στις σημερινές συγκεκριμένες συνθήκες.

Πολλοί σκέφτονται ότι, όταν τους τίθεται με δόλο από το ΣΥΡΙΖΑ το ερώτημα για την πρόταση της τρόικας, το ΑΚΥΡΟ και η ΑΠΟΧΗ είναι μια «εύκολη λύση». Όμως, τι «λύση» είναι αυτή; Ποιο πράγμα «λύνει»; «Λύνει» το πρόβλημα του συγκεκριμένου υποκειμένου να επιλέξει ανάμεσα στις δύο απαντήσεις που του επιτρέπει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, εκ των οποίων καμία δεν τον ικανοποιεί. Όμως, σε αυτό το δημοψήφισμα δε διακυβεύεται για τον καθένα μας η δυνατότητα ικανοποίησής του δια μιας απάντησης, αλλά το ποιος θα είναι ο τελικός συσχετισμός των ΝΑΙ και ΟΧΙ και οι πρακτικές συνέπειες στη ζωή του λαού μας.

Όσο θολό κι αν είναι το τοπίο μετά από μια πιθανή επικράτηση του ΟΧΙ (πώς θα το μεταχειριστεί ο ΣΥΡΙΖΑ και η τρόικα, και τι πιέσεις θα κατορθώσουν να ασκήσουν οι λαϊκές δυνάμεις), άλλο τόσο σαφές είναι το τι θα γίνει μετά από μια επικράτηση του ΝΑΙ. Μετά το ΝΑΙ και την παροχή της «δημοκρατικής» νομιμοποίησης της περαιτέρω εξαθλίωσης του λαού μας, όποιος κυβερνητικός σχηματισμός κι αν προκύψει θα εφαρμόσει τα πιο επιθετικά μέτρα της ΕΕ και του ΔΝΤ. Άρα, όπως αναλύσαμε και παραπάνω, το ΝΑΙ προωθεί τον ταξικό μας αντίπαλο στη γραμμή της επίθεσης και σε θέση να καταφέρει ένα γερό και κρίσιμο χτύπημα εναντίον μας. Το ΟΧΙ αφήνει την πρωτοβουλία σε ένα βαθμό στον ταξικό αντίπαλο, αλλά δεν τον προωθεί στην  πλεονεκτικότερη των θέσεών του, όπως κάνει το ΝΑΙ. Η απάντησή μας θα συμβάλλει στην πραγματοποίηση μιας από τις δύο αυτές καταστάσεις. Συνεπώς, η προσωπική ικανοποίηση του καθενός από την «καθαρότητα» της απάντησης-στάσης του είναι εντελώς δευτερεύον ζήτημα και όποιος το προκρίνει ως πρωτεύον, προτάσσει την ατομική του φαντασιακή ικανοποίηση επί του λαϊκού συμφέροντος.

Το ερώτημα του δημοψηφίσματος τίθεται σε όλον το λαό και το αποτέλεσμά του δίνει μία απάντηση που αφορά στην κοινωνία ως όλο. Δεν είναι ατομική δοκιμασία με ατομικά αποτελέσματα. Το ΝΑΙ, το ΟΧΙ, το ΑΚΥΡΟ και η ΑΠΟΧΗ του καθενός συνδιαμορφώνουν το ενιαίο αποτέλεσμα, τις συνέπειες του οποίου τις βιώνει όλος ο λαός, ανεξαρτήτως τι ψήφισε ή εάν ψήφισε. Άρα, προτού επιλέξει κανείς τη «λύση» του ΑΚΥΡΟΥ ή της ΑΠΟΧΗΣ, πρέπει να συνεκτιμήσει το πρακτικό αντίκρισμα της στάσης του επί του πιθανού τελικού αποτελέσματος. Στη συγκεκριμένη συγκυρία δεν είναι υπεύθυνη κοινωνική και πολιτική στάση να επιλέγει κανείς το ΑΚΥΡΟ ή την ΑΠΟΧΗ, με κριτήριο την προσωπική ικανοποίηση της «καθαρότερης» επιλογής, της επιλογής που νομίζει ότι υπερβαίνει τα εκβιαστικά διλήμματα. Αυτή η υποκειμενική-μισότυφλη ικανοποίηση αναιρείται αμέσως μπροστά στις πρακτικές συνέπειες για όλο το λαό του τελικού συσχετισμού μεταξύ ΝΑΙ και ΟΧΙ. Εάν τα ΝΑΙ υπερισχύσουν, τότε τα «χαμένα ΟΧΙ» των προοδευτικών ανθρώπων (που είναι ενάντιοι στην αντιλαϊκή πολιτική των ΕΕ-ΔΝΤ) που κατέληξαν να μετατραπούν σε ΑΚΥΡΟ ή ΑΠΟΧΗ, αυτά τα «χαμένα ΟΧΙ» θα αθροιστούν στο σύνολο των ΑΚΥΡΩΝ και της ΑΠΟΧΗΣ… και αυτοί οι προοδευτικοί άνθρωποι τελικά θα ομογενοποιηθούν με εκείνους που έχουν αυτήν τη στάση από κοινωνική αδιαφορία και είναι εγκλωβισμένοι στον μυωπικό απολίτικο ατομικισμό τους (εκείνους που προτιμούν γενικά να πάνε για καφέ αντί να ψηφίσουν). Δηλαδή, απλώς θα βοηθήσουν τα αντιλαϊκά ΝΑΙ να νικήσουν και να εξασφαλιστεί το «δημοκρατικό» άλλοθι της επόμενης νεοφιλελεύθερης επίθεσης των ΕΕ και ΗΠΑ.

Το ΟΧΙ σημαίνει ότι η πλειοψηφία του ελληνικού λαού θέλει να αντισταθεί στην καταπίεση και την εξαθλίωση.

Το ΟΧΙ μπορεί να μη σημαίνει ότι ο λαός θα έχει βγάλει και όλα τα συμπεράσματα για την πολιτική ουσία των ΕΕ-ΔΝΤ.

Τουλάχιστον, όμως, θα έχει βγάλει κάποια συμπεράσματα προς αυτήν την κατεύθυνση και αυτό δεν πρέπει να περιφρονείται από κανέναν!

του Μιχάλη Χονδροκούκη – Σύλλογος Μαρξιστικής Σκέψης Γ. Κορδάτος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *