Δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου: Οι “τρεις σωματοφύλακες” της «Ευρώπης» και ο «Ντ’ Αρτανιάν» Κουτσούμπας του ΚΚΕ λένε «ΝΑΙ»! Τους λέμε «ΟΧΙ»!

1Τα τρία πιστά κομματόσκυλα της μνημονιακής Ευρώπης είναι γνωστά στο πανελλήνιο και πανευρωπαϊκά. Αυτά που ουρλιάζουν φρικιαστικά ενόψει του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου προσπαθώντας να τρομοκρατήσουν το μέσο πολίτη μήπως και τον κρατήσουν μαντρωμένο στη λογική του φόβου «κάτσε στ’ αυγά σου μέχρι να’ ρθουν τα χειρότερα», ο Σαμαράς του μνημονιακού θιάσου ΝΔ, η Φώφη του ανύπαρκτου ΠΑΣΟΚ και ο «ποτάμης» Θεοδωράκης του γνωστού πολιτικού οχετού.

Αυτό που δεν περιμένει να δει ο ανυποψίαστος πολίτης είναι βέβαια το ΚΚΕ σε αγαστή ταξική συνεργασία με αυτούς τους σάπιους εκπροσώπους του αστισμού, δόλια και καλυμμένα πίσω από τις αγωνιστικές του κορώνες. Όπως και στο μυθιστόρημα του Αλεξάνδρου Δουμά, οι τρεις σωματοφύλακες είναι τέσσερις: Ο Γραμματέας του ΚΚΕ Κουτσούμπας σε ρόλο «Ντ’ Αρτανιάν» συμπράττει με τους τρεις καθαρόαιμους σωματοφύλακες του συστήματος για τη σωτηρία της «βασίλισσας» μνημονιακής Ευρώπης και προδίδει για άλλη μια φορά την εργατική τάξη.

2Γιατί δεν είναι τίποτα λιγότερο από προδοσία της εργατικής τάξης η στάση του ΚΚΕ στο επερχόμενο δημοψήφισμα: «ΟΧΙ» και στις δύο προτάσεις. Άκυρο ψηφοδέλτιο που θα στερήσει ψήφους που τόσο έχει ανάγκη το «ΟΧΙ στην πρόταση θανάτου» των δανειστών τοκογλύφων. Να καταγραφεί το ΚΚΕ ως η «μόνη» προοδευτική δύναμη στα λόγια και στην πράξη να διαφοροποιείται τεχνητά και να διασπά την όποια προσπάθεια για ενότητα των εργαζομένων.

Όχι, δεν είναι το γεγονός ότι ο Κουτσούμπας συναντήθηκε με τη Φώφη στις 29 Ιουνίου για να δουν μαζί πώς θα πολεμήσουν το επερχόμενο δημοψήφισμα. Αυτό είναι το λιγότερο.

Είναι το γεγονός πως ακόμα κι οι φασίστες της Χρυσής Αυγής υποστηρίζουν το «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα σε μια προσπάθεια να εμφανιστούν με φιλολαϊκό προφίλ την ίδια ώρα που το ΚΚΕ καλεί τα μέλη και τους συμπαθούντες του να το σαμποτάρουν!

Είναι το γεγονός πως αυτό το δημοψήφισμα έστω κι αν δίνεται σαν μάχη οπισθοφυλακής λόγω της δειλίας και της υποχώρησης του ΣΥΡΙΖΑ από τις προεκλογικές δεσμεύσεις του, αποκτά χαρακτήρα επιλογής ζωής ή θανάτου λόγω του απόλυτου χαρακτήρα της πρότασης των δανειστών:«Δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση, αποδέχεστε τις προτάσεις μας και απλά ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΣΤΕ, ΚΟΝΙΟΡΤΟΠΟΙΕΙΣΤΕ, ΠΕΘΑΙΝΕΤΕ ως εργατική τάξη, λαός και χώρα. Και τώρα αυτοχειριαστείτε ήσυχα και χωρίς αντιρρήσεις»: Απελευθέρωση απολύσεων,  μείωση μισθολογικού κόστους στο Δημόσιο, εφαρμογή ρήτρας μηδενικού ελλείμματος στα ταμεία ασφάλισης, ΦΠΑ στο ρεύμα 23% όπως και στη συντριπτική πλειοψηφία των προϊόντων, κατάργηση αγροτικού πετρελαίου, διαιώνιση της ληστρικής φορολόγησης, μείωση των δαπανών πρόνοιας και επιδομάτων, βασική εγγυημένη σύνταξη μόνο στα 67, νέες ιδιωτικοποιήσεις και άλλα πολλά.

3Κάτι μας θυμίζει αυτό: Γερμανία 1930 -1933. Οι κομμουνιστές υπό την καθοδήγηση της σταλινικής 3ης Διεθνούς αρνούνται να συμμαχήσουνμε τους Σοσιαλιστές ενάντια στους Ναζί. Αντίθετα, τους αποκαλούν Σοσιαλ-φασίστες! Το αποτέλεσμα; Ω, τίποτα σπουδαίο, απλά το 1933 ο Χίτλερ ανεβαίνει στην εξουσία. Η συνέχεια είναι γνωστή.
Και το ΚΚΕ τί λέει; «Μνημονιακές οι προτάσεις των δανειστών, μνημονιακές όμως και οι αντιπροτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, άρα λέμε όχι σε όλες!» (Κι όταν με το καλό μετά από χρόνια εξαθλίωσης και αφαίμαξης η εργατική τάξη καταλάβει πως το συμφέρον της είναι να υποστηρίξει μαζικά το ΚΚΕ, θα κάνουμε μια κυβέρνηση από το λαό για το λαό και θα ζήσουμε ωραία και καλά.)

Αυτά τα τραγικά γεγονότα έχουν τα ιστορικά ανάλογά τους σήμερα στη συγκυρία που ζούμε. Και δεν πρόκειται καν για συμμαχία με το ΣΥΡΙΖΑ. Απλά για την υποστήριξη μιας πολιτικής θέσης. Το ΚΚΕ αντί να υποστηρίξει αυτή τη θέση, τη θέση του «ΟΧΙ», μένει πιστό στην παράδοση του πολιτικού τσαρλατανισμού που το χαρακτηρίζει: Η πολιτική καθαρότητα είναι αξία «υπέρτατη». Κι αυτή η «υπέρτατη» αξία οδηγεί νομοτελειακά στο σεχταρισμό στον οποίο έχει βυθιστεί το ΚΚΕ.

Κι όμως όλα έχουν τη λογική τους και την εξήγησή τους. Το ΚΚΕ από τη δεκαετία του ’30 έπαψε να είναι το επαναστατικό κόμμα της εργατικής τάξης. Η ιστορία του από εκεί και μετά είναι ιστορία συμβιβασμών, ταξικής συνεργασίας, υποταγής στις επιταγές της σοβιετικής γραφειοκρατίας υπό τον Στάλιν, χειραγώγησης και μέχρι και εκμαυλισμού της εργατικής συνείδησης και κυρίως προδοσίας της εργατικής τάξης με σκοπό να της στερήσει τη δυνατότητα να ανατρέψει τον καπιταλισμό και να χτίσει μια κοινωνία πραγματικά ανθρώπινη, σοσιαλιστική. Μια γραφειοκρατική δικτατορία ανώτερων στελεχών στημένη πάνω σε  ένα πολυπληθή κομματικό στρατό που φροντίζει πάντα να τη γλιτώνει ενώ τα απλά μέλη υφίστανται όλες τις συνέπειες της επιλογής τους να είναι κομμουνιστές. Πάντα κρατώντας τα χαλινάρια της κομματικής πειθαρχίας, πάντα προσπαθώντας να κρατήσουν τα μέλη του κόμματος μακριά από την επιρροή της πραγματικά επαναστατικής ιδεολογίας, συκοφαντώντας τη διαφορετικότητα και καταδιώκοντας μέχρι και τη φυσική εξόντωση τους κομμουνιστές κριτικούς του ΚΚΕ.

4Απομονωτισμός, παρωπίδες, εθελοτυφλία είναι μερικά μόνο από τα χαρακτηριστικά του ΚΚΕ που εμφανίζονται με ακόμα μεγαλύτερη ένταση μετά την κατάρρευση του Υπαρκτού Σοσιαλισμού το 1990 και το ΚΚΕ γίνεται ο «επαγγελματίας αντιπολιτευόμενος», ιδιότητα που συνεχίζει να έχει. Η πολιτική του προσαρμόζεται σε αυτό το στρατηγικό στόχο και αυτό έχει και αντανάκλαση στον οργανωτικό τομέα. Το ΠΑΜΕ προτάσσοντας την πολιτική και ιδεολογική του διαφορετικότητα μαντρώνει τα μέλη του ΚΚΕ και τους ατυχείς συμπαθούντες και διαφοροποιείται τεχνητά στα συνδικάτα και σε κάθε ευκαιρία. Τραβώντας από τα μαλλιά τις έτσι κι αλλιώς υπαρκτές πολιτικές διαφορές ακολουθούν το δρόμο της διάσπασης των εργαζομένων.

Το ΚΚΕ βολεύεται σε αυτό το ρόλο του «επαγγελματία αντιπολιτευόμενου». Βρίσκεται στη Βουλή, εισπράττει την κρατική επιχορήγηση, έχει τις κομματικές του επιχειρήσεις (όπου συνδικαλισμός δεν υπάρχει) που άμα τύχει τις πουλάει και για μερικά εκατομμύρια ευρώ (περίπτωση 902). Γιατί να επιχειρήσει την ουσιαστική ρήξη; Γιατί για μια φορά να αγωνιστεί πραγματικά για την υπόθεση της εργατικής τάξης; Δεν υπάρχει λόγος! Απλά ακολουθεί την παλιά συνταγή που σπέρνει διχόνοια και απογοήτευση στους εργαζόμενους. Γι’ αυτό δεν υποστηρίζει το «ΟΧΙ». Για να βρίσκεται στη Βουλή και να κάνει «αντιπολίτευση» παντός καιρού. Για τα στελέχη του που όχι μόνο δεν υποφέρουν αλλά αντιθέτως αστικοποιούνται και δηλώνουν ξεδιάντροπα πως δεν έχει σημασία το αν θα υπερισχύσει το «ΟΧΙ» ή το «ΝΑΙ» στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου έχοντας την κρυφή ελπίδα το ΚΚΕ να μην εξευτελιστεί πολιτικά μέσα στον απομονωτισμό του.

Το «ΟΧΙ» που δεν είναι μόνο «ΟΧΙ» στους δανειστές τοκογλύφους, στο εγχώριο πολιτικό κατεστημένο του ΚΚΕ συμπεριλαμβανομένου, αλλά κυρίως προς τον ίδιο το ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνηση. Το ΣΥΡΙΖΑ που ξεχνώντας όλα όσα υποσχέθηκε και για τα οποία ψηφίστηκε και που πάει από υποχώρηση σε υποχώρηση. Το «ΟΧΙ» είναι «ΟΧΙ» στα μνημόνια είτε εισαγόμενα είτε εγχώρια. Πέντε χρόνια αίματος και θανάτου είναι αρκετά! Ο «τέταρτος σωματοφύλακας» του καπιταλισμού παίζει τα ρέστα του όπως και όλο το ελεεινό πολιτικό μας σύστημα υπηρετώντας ξεδιάντροπα τον αστισμό. Θα ακολουθήσουν τα απλά μέλη του την ηγεσία σε αυτή την αλλοπρόσαλλη τακτική; Ελπίζουμε να λειτουργήσει το ταξικό τους αισθητήριο και να πουν το μεγάλο «ΟΧΙ».

Η μαζική συμμετοχή μας και υπερψήφιση του «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα είναι το πρώτο βήμα για βάλουμε ένα τέλος σε όλα αυτά! Για την ενότητα της εργατικής τάξης. Ας πούμε το «ΟΧΙ» και ας λογαριαστούμε στους δρόμους και με το ΚΚΕ, και με το ΣΥΡΙΖΑ και με τον οποιοδήποτε δούλο εθελόδουλο των εκβιαστών τοκογλύφων!

Πηγή: Αξιοπρεπής ζωή

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *