Αξίζει να δούμε την παρακάτω είδηση, καθώς μάλλον αποτελεί “προάγγελο” πολλών τέτοιων κινήσεων στο μέλλον:

Παραιτούνται από βουλευτικά προνόμια Κεφαλίδου και Μητσοτάκης

Η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Χαρά Κεφαλίδου και ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκος Μητσοτάκης, ανακοίνωσαν ότι παραιτούνται από τις αμοιβές Επιτροπών και επιστρέφουν τα βουλευτικά τους αυτοκίνητα.

Στην επιστολή της προς τον πρόεδρο της Βουλής, η βουλευτής Δράμας της συμπολίτευσης ζητάει να κατατίθενται στον Λογαριασμό Αλληλεγγύης του Κοινοβουλίου τα χρήματα από τις συμμετοχές της στις Επιτροπές. Από τη μεριά του, ο βουλευτής Β’ Αθηνών της αξιωματικής αντιπολίτευσης στηλιτεύει το γεγονός ότι ελάχιστοι ήταν οι συνάδελφοί του που ανταποκρίθηκαν σε προγενέστερη σχετική πρωτοβουλία του και δηλώνει ότι θα συνεχίσει να αγωνίζεται ώστε οι προτάσεις του να μπουν στην ατζέντα του δημόσιου διαλόγου.

Ο κόσμος δε δείχνει να “μασάει”, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε αν κάνετε τον κόπο να διαβάσετε και τα σχόλια κάτω από το άρθρο, στο link από το site της “Ελευθεροτυπίας” όπου βρήκαμε το άρθρο.

Η κίνηση αυτή έχει ως βασικό στόχο να “καλμάρει τα πλήθη”, που προφανώς αυτή τη στιγμή είναι οργισμένα εναντίον των κυβερνώντων, μιας και τα μέτρα που ψηφίζουν είναι με διαφορά τα πιο αντιλαϊκά μέτρα στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας.

Βέβαια, καταστάσεις όπως οι βουλευτικές λιμουζίνες εννοείται ότι πρέπει να καταργηθούν, και το ίδιο ισχύει και για ένα σωρό άλλα τέτοια προνόμια. Ωστόσο, όσο σημαντικό και αν είναι αυτό το ζήτημα, δε παύει να είναι δευτερεύων σε σχέση με το τι σόι νομοσχέδια ψηφίζουν και τι όχι οι βουλευτές. Έχει μικρή σημασία αν κυκλοφορούν με Μερσεντές ή με παπάκι αυτοί που οδηγούν στο λαό στην εξαθλίωση – αντίθετα, αυτό που είναι το βασικότερο ζήτημα είναι το πώς θα φύγουν αυτοί οι άνθρωποι από την εξουσία, ποιος θα τους αντικαταστήσει και τι πολιτικές θα εφαρμόσει.

Δεν είναι τυχαίο το timing αυτής της κίνησης: Τα πιο “ξύπνια” στελέχη της άρχουσας τάξης κατανοούν ότι “θα τους πάρουν με τις πέτρες”, και προσπαθούν να τα “μπαλώσουν” όσο μπορούν (όχι πολύ δηλαδή), επενδύοντας σε υπαρκτές αλλά δευτερεύουσες πλευρές της “πολιτικής ζωής” του τόπου, ελπίζοντας ότι θα κερδίσουν λίγο παραπάνω ανοχή και χρόνο από τον κόσμο αν σταματήσουν πχ να κυκλοφορούν με Μερσεντές όταν ο λαός γύρω τους πεινάει.

Άλλωστε, υπάρχει μια σημαντική μερίδα κόσμου που ναι μεν πλήττεται βάρβαρα από τις πολιτικές των κυβερνώντων, ναι μεν τους βρίζει, ναι μεν έχει αρχίσει να κινητοποιείται (“αγανακτισμένοι”, κτλ), αλλά δεν έχει (ακόμα) την απαραίτητη ιδεολογική και πολιτική συγκρότηση για να κατανοήσει ακριβώς τι γίνεται ή το πως φτάσαμε ως εδώ.

Έτσι, πολλοί απλά θεωρούν ότι “οι πολιτικοί είναι κλέφτες”, “η Ελλάδα χρεωκόπησε γιατί τρώνε με χρυσά κουτάλια” παίρνοντας βουλευτικά επιδόματα και μίζες, κτλ, κτλ, κτλ. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν κατανοήσει ιδιαίτερα το ρόλο των τραπεζών, ούτε την ιστορικών διαστάσεων φυγή των βιομηχάνων προς Βουλγαρία, Κίνα, κτλ, ούτε το αφορολόγητο καθεστώς των εφοπλιστών και της Εκκλησίας, κτλ.

Ως εκ τούτου, θεωρούν κυρίως υπεύθυνους τους “300 βουλευτές”, που “έφαγαν τα λεφτά”, μια άποψη που ναι μεν έχει στοιχεία αλήθειας μέσα της (με την έννοια ότι όντως πολλοί βουλευτές, ειδικά των “μεγάλων” κομμάτων έφαγαν πολλά λεφτά), αλλά δεν μπορεί να κατανοήσει βασικές αλήθειες όπως πχ το ότι οι βιομήχανοι εδώ και χρόνια παίρνουν τα κεφάλαια τους και τα επενδύουν αλλού, και ΔΕΝ πρόκειται να επενδύσουν ξανά στη Δύση, αν δεν “κινεζοποιηθούν” επαρκώς οι εργάτες. Έτσι, υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι αν πιάσουν τους “300 της βουλής” θα τους “πάρουν πίσω τα κλεμμένα” και η Ελλάδα θα ξαναγυρίσει πίσω στην προηγούμενη κατάσταση (προ κρίσης), κάτι το οποίο απλά δεν ισχύει, δυστυχώς ή ευτυχώς.

Αυτό το πράγμα χρειάζεται προσοχή, διότι αποτελεί ένα “αδύνατο σημείο” για να “χτυπήσει” η άρχουσα τάξη, η οποία θα προσπαθήσει να προβάλλει ένα μοντέλο του στιλ “σεμνά και ταπεινά” για να κερδίσει έτσι τον κόσμο. Βέβαια, το μεγαλύτερο τμήμα της ντόπιας άρχουσας τάξης είναι λαμόγια του χειρίστου είδους, και άρα δύσκολα θα επιτευχθεί κάτι τέτοιο, ωστόσο σίγουρα θα υπάρξει μια τέτοια προσπάθεια (γι’ αυτό και ο Κυριάκος Μητσοτάκης όχι μόνο παραιτήθηκε από τη βουλευτική του λιμουζίνα, αλλά και ζητά και από τους υπόλοιπους να κάνουν το ίδιο, ή έστω να συζητηθεί ως πρόταση, κτλ).

Απώτερος στόχος είναι να γίνει μια “ηθική διόρθωση” σε ένα ζήτημα όπως τα βουλευτικά προνόμια, σε ένα ζήτημα δηλαδή που είναι “σημαντικό-αλλά-δευτερεύον”, ώστε να πάρουν έτσι ένα μέρος του κόσμου μαζί τους (διότι “είναι ηθικοί” και “δε θα σκορπάνε πλέον το δημόσιο χρήμα”), την ίδια ώρα όμως που θα συνεχίζουν να ψηφίζουν τα πιο βάρβαρα μέτρα εναντίον του λαού για χάρη της ολιγαρχίας που υπηρετούν (τράπεζες, βιομήχανοι, εφοπλιστές, κτλ).

Εδώ και μια νέα είδηση, που κινείται “στο ίδιο μήκος κύματος” με τα παραπάνω:

Μειώνονται περαιτέρω οι αποδοχές των βουλευτών

Νέα μείωση των αποδοχών των βουλευτών μέσα σε ένα χρόνο αποφάσισε η Βουλή, δεχόμενη την εισήγηση του προέδρου Φ.Πετσάλνικου, ο οποίος τόνισε πως πρόκειται για έναν ισχυρό συμβολισμό εκ μέρους του Κοινοβουλίου, ότι η συμμετοχή όλων σε αυτή την εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση είναι αναγκαία.

Αναφορικά με τα βουλευτικά αυτοκίνητα ο κ. Πετσάλνικος προανήγγειλε την ορθολογικοποίηση στην χρήση τους. Συγκεκριμένα είπε ότι πρόθεσή του είναι οι βουλευτές του Λεκανοπεδίου να μετακινούνται με αυτοκίνητα που ο κυβισμός τους δεν θα ξεπερνά τα 1.400 κυβικά ενώ για τους βουλευτές της επαρχίας, καθώς αυτοί μετακινούνται στις εκλογικές τους περιφέρειες και διανύουν μεγάλες αποστάσεις, θα χρησιμοποιούν αυτοκίνητα μέχρι 1800 κυβικών.

Παρόμοια είναι η λογική που κρύβεται πίσω από τις εξελίξεις στο “σκάνδαλο Siemens”, με την παραπομπή 2 ξεπλημένων στελεχών του ΠΑΣΟΚ και 2 επίσης ξεπλημένων στελεχών της ΝΔ (Ακης Τσοχατζόπουλος, Τάσος Μαντέλης, Γιώργος Αλογοσκούφης και Χρήστος Μαρκογιαννάκης).

Όπως έχουμε ξαναπεί, είναι δύσκολο (έως αδύνατο) για το “πολιτικό σύστημα” της Ελλάδας να συνεχίζει να λειτουργεί χωρίς καμία λαϊκή νομιμοποίηση την ίδια ώρα που ψηφίζει τόσο αντιλαϊκά μέτρα εναντίον μας. Και η δυσκολία αυξάνεται αν αναλογιστεί κανείς και τη συσσώρευση αμέτρητων “σκανδάλων”, για τα οποία μάλιστα κανένας δεν τιμωρείται ποτέ – αντίθετα αυτοί που τα διέπραξαν βρίσκονται όλοι στις θέσεις τους (είτε στην κυβέρνηση είτε στην αξιωματική αντιπολίτευση) και μας κυβερνούν.

Προκειμένου λοιπόν να “εκτονώσουν” κάπως την κατάσταση, αυτό που θα τους συνέφερε μακροπρόθεσμα θα ήταν να το δώσουν μερικά “εξιλαστήρια θύματα” στο λαό, φορτώνοντας σε αυτούς τα πάντα, ώστε οι υπόλοιποι να συνεχίσουν σχετικά ανενόχλητοι. Ειδικά αν έβρισκαν και μερικούς “γερασμένους” και “ξοφλημένους” πολιτικούς, που δεν τους πολυχρειάζονται πλέον, θα ήταν τέλεια, έτσι δεν είναι; Γι’ αυτό και τα 4 ονόματα που δώθηκαν για το “σκάνδαλο Siemens” είναι όλα αυτής της κατηγορίας (“ξοφλημένοι”, άρα αναλώσιμοι). Εδώ και μια ενδιαφέρουσα δήλωση του υπουργού Δικαιοσύνης, Μιλτιάδη Παπαϊωάννου:

Αν δεν αντιμετωπιστεί το θέμα της Siemens, η Βουλή δεν κλείνει, είπε ο Μ.Παπαϊωάννου

Απαντώντας σε ερώτηση για το θέμα της Siemens, που ετέθη από βουλευτές, ο υπουργός Δικαιοσύνης είπε ότι προφανώς η Βουλή δεν θα κλείσει τις εργασίες της, αν δεν αντιμετωπιστεί αυτό το ζήτημα, προσθέτοντας «και θα αντιμετωπιστεί ταχύτατα».

Κατά την παρέμβασή του, στη συζήτηση επί του πορίσματος για άσκηση ή μη δίωξης κατά του Άκη Τζοχατζόπουλου, ο κ. Παπαϊωάννου ανέφερε ότι πρέπει να αμβλυνθεί το αίσθημα του κόσμου πως υπάρχει ατιμωρησία ειδικά για τους δημόσιους λειτουργούς.

Το μόνο πρόβλημα βέβαια είναι ότι η “διαφθορά” είναι γενικευμένη και σχεδόν όλοι εμπλέκονται από τα 2 “μεγάλα” κόμματα. Γι’ αυτό και επικρατεί “ομερτά” και δεν καταδικάζεται ποτέ και κανένας (τουλάχιστον μέχρι τώρα – σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή όσο η σημερινή όμως, υπάρχουν πολύ αυξημένες πιθανότητες να καταδικάσουν κάποιον διότι πιέζονται πολύ περισσότερο). Αν καταδικαστεί κάποιος, μετά αν μιλήσει θα πάρει πολλούς ακόμα μαζί του “στο γκρεμό”, θα προκαλέσει δηλαδή “αλυσίδα” καταγγελιών, και τότε να δούμε ποιος θα μείνει “όρθιος”. Έτσι, η στρατηγική του να δώσουν στο πλήθος μερικά έστω “εξιλαστήρια θύματα”, ως ένα υποτυπώδες δείγμα “δικαιοσύνης”, μέχρι τώρα δεν έχει προχωρήσει.

Για το τέλος, θυμίζουμε και ένα απόσπασμα ενός παλιότερου (2007) άρθρου του Χρήστου Γεωργίου, καθηγητή του Πανεπιστημίου Πατρών για το ζήτημα της “διαφθοράς”:

..Το οικονομικό έγκλημα είναι ένας από τους καθοριστικούς διαμορφωτές του σύγχρονου καπιταλισμού. Η διαφθορά που το συνοδεύει κορυφώνεται σε περιόδους οικονομικής έκρηξης_ τότε, δηλαδή, που όλοι προσπαθούν να πλουτίσουν.

Η κερδοσκοπική σπέκουλα και η φημολογία ανεβάζουν στα ύψη τις μετοχές και τα κέρδη. Οι ισολογισμοί επιχειρήσεων φτιασιδώνονται για να συγκαλύψουν τα οικονομικά προβλήματά τους.

Κι όταν η φούσκα σκάει, αυτά που αποκαλύπτονται είναι συνήθως τα πιο καραμπινάτα σκάνδαλα. Προκειμένου δε να περισωθεί η εικόνα κάποιας στοιχειώδους δικαιοσύνης, μερικές υποθέσεις φτάνουν μέχρι τα δικαστήρια.

Αυτά τα μέτρα, βέβαια, δεν εξαφανίζουν τη διαφθορά• την περιορίζουν προσωρινά, αποκαθίσταται η εμπιστοσύνη στο καπιταλιστικό σύστημα, και ο φαύλος κύκλος επαναλαμβάνεται…