Τους Λιγουρεύεστε;

Άδωνις Γεωργιάδης, Κυριάκος Βελόπουλος, Δημοσθένης Λιακόπουλος – Τι κοινό έχουν όλοι αυτοί; 

Τις περισσότερες φορές τα πράγματα που ελκύουν τους ανθρώπους να προσκολληθούν σε κάποιο άλλο άτομο είναι μάλλον κοινότυπα, κυρίως αν οι απαιτήσεις της ζωής ξεπερνούν τις νοητικές ικανότητες τους. Ο αντικειμενικός κόσμος φαίνεται σε αυτά τα άτομα πιο ακατανόητος από οποτεδήποτε άλλοτε. Η κορυφαία εμπειρία για αυτούς τους ανθρώπους είναι μόνο η απόδραση από την συμπυκνωμένη αθλιότητα της καθημερινής τους ρουτίνας ακόμα και με το αμπρακατάμπρα.

Στο σημείο αυτό πραγματοποιούν την είσοδο τους οι πονηρόβλακες αλχημιστές του πνεύματος που θεμελιώνουν την υπόσταση τους στην ικανότητα τους να μετατρέπουν τις αδόμητες μη-αλήθειες σε ημιδομημένες μισο-αλήθειες, που πασάρονται με το αζημίωτο σε νοητικά εύθραυστα κομμάτια της κοινωνίας μας.

Δεν έχετε παρά να θυμηθείτε τον Δημοσθένη Λιακόπουλο, που συνήθιζε να περνάει την ώρα του σε τηλεοπτικά στούντιο πουλώντας αρχαιολατρία, ορθόδοξη θρησκοληψία, την κεκρυμμένη και μυστική σοφία αιώνων, μαζί με αποκρυφιστικές θεωρίες συνωμοσίας των Νεφελίμ, των  Ελοχίμ, των ΕΛ, της κούφιας γης και βέβαια ήταν ο πρώτος διδάξας στην προώθηση των «προφητειών» του γέροντος-αγίου Παϊσίου. Χαρακτηριστικό από τότε είναι το βιβλίο του Δημοσθένη Λιακόπουλου «Προφητείες και Διδαχές – Παϊσίου Μοναχού» από τις εκδόσεις Λιακόπολου!

Παράκρουση…

Όμως αλίμονο, όλα είναι δυνατά, ακόμα και το κακοχωνευμένο συνονθύλευμα του Λιακόπουλου σήμερα φαντάζει απλώς γραφικό μπροστά στα αντιφατικά που συμβαίνουν τα οποία βυθίζουν τον κόσμο στην ημιμάθεια και στην σύγχυση: Οι Διδαχές – Παϊσίου Μοναχού έγιναν γνήσιο ορθόδοξο τηλεοπτικό σήριαλ…    

Ο Λιακόπουλος ανήκε σε μια «ζωηρή» ομάδα γύρω από τον πετυχημένο διαφημιστή εσωρούχων Γιώργο Καρατζαφέρη, που σκοπό είχε τη δραστηριοποίηση μιας νέας θρησκευτικής ακρο-Δεξιάς που θα αναζωπύρωνε το θρησκευτικό συναίσθημα άρα και τον λαϊκό «θαυμασμό» και θα δημιουργούσε ολοκληρωτικούς και αυταρχικούς πολιτικούς προσανατολισμούς με υπόστρωμα την εκμετάλλευση κάποιων στενών δεσμών που διατηρούσε με την Εκκλησία και τις ποικίλες εκκλησιαστικές οργανώσεις.

Άλλωστε αποτελεί νομοτέλεια το γεγονός πως όταν η θρησκεία και πολιτική ενώνουν τις δυνάμεις, ιεροποιώντας την πολιτική ή πολιτικοποιώντας τη θρησκεία, αυτό που προδιαγράφεται είναι μια εποχή αβεβαιότητας για την ελευθερία του πνεύματος και της ανθρώπινης λογικής, εκφυλίζοντας με αυτόν το τρόπο την πολυπλοκότητα της ζωής σε μία και μοναδική επεξηγηματική αρχή: «Η πίστις σου σέσωκέ σε». Επιστροφή στις πηγές της πίστης λοιπόν αφού ο φόβος είναι το ακούσιο και αναγκαστικό στοιχείο που διέπει τον βίο πλήθους ανθρώπων οι οποίοι προσδοκούν την σωτηρία τους προσβλέποντας στην μετά θάνατον ανάσταση τους…

Και να που την είσοδο της κάνει, ως εκ θαύματος, και με επιβλητική μεγαλοπρέπεια η ακτινοβόλα προσωπικότητα του θρησκόληπτου ζηλωτή και συνιδρυτή της οργάνωσης «Δίαυλος Ελλήνων» Κυριάκου Βελόπουλου!

Ο Βελόπουλος, πριν αρχίσει το εμπόριο των «ιδιόχειρων» επιστολών του Ιησού, των θαυματουργών θεραπειών για τη φαλάκρα και των μαντζουνιών του Αγίου Όρους τα οποία γιατρεύουν πάσα νόσο, ήταν μαζί με το Λιακόπουλο ένα πολύ γνωστό αν και παράλληλο δίδυμο του θρησκόληπτου και εθνικιστικού τηλε-μάρκετινγκ, σε αρκετά κανάλια της Θεσσαλονίκης και του Τηλε-Αστυ του Καρατζαφέρη, από τις συχνότητες των οποίων πουλούν, σε καλούς χριστιανούς, παρόμοια πραμάτεια σωτηριολογικού-συνομωσιολογικού και εθνικιστικού περιεχομένου.

Είναι ασύλληπτο το γεγονός  πως ενώ η ποιότητα και ο όγκος της ανθρώπινης γνώσης αυξάνεται εντυπωσιακά από μέρα σε μέρα, χαρακτηριστικό γνώρισμα μεγάλου μέρους της κοινωνίας μας είναι μία απίστευτη πρόοδος της άγνοιας, της δεισιδαιμονίας και του σκοταδισμού. Αν και δεν είναι ακόμα κυρίαρχο ρεύμα όλο και πιο έντονα προβάλλει στο προσκήνιο η θρησκεία, βοηθουμένη από εμπόρους του «θείου θαύματος» και από τηλεοπτικές παραγωγές, ως πηγή πατριωτικών αξιών και εθνικών προτύπων: η επιστράτευσης της θρησκείας παράγει το ιδεολόγημα του ορθόδοξου ελληνικού έθνους το οποίο, δια μέσου ιερών εικόνων, λογής θαυμάτων και αγίων καστάνων, συγκροτεί μια κοσμογονική ιδιαιτερότητα εθνικής διαφοροποίησης.

Μη απορούμε λοιπόν πως, θαυματουργικά, η «Ελληνική Λύση» του  Βελόπουλου, ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, πουλούσε την κρέμα «Βυζαντινόν» που προστάτευε και από τον κορονοϊό,  βρέθηκε με  10 έδρες στη Βουλή. Πόνταρε κυρίως στην μαζική υπο-κουλτούρα και τις κιτς εκδοχές του αισθητικού κοινωνικού φαινομένου. Μια αισθητική αυτοαναφορική, αυτιστική, κυνική και φασιστική!  

Στο ίδιο ιδιότυπο πλέγμα Θρησκευτικο-πατριωτικού τηλε-μάρκετινγκ ανήκει ο έτερος τηλεπλασιέ βιβλίων με το κιλό, και τηλεπωλητής θαυματουργών «νανογιλέκων» Άδωνις Γεωργιάδης, σαλπιγκτής και αυτός των ιδεών όχι μόνο του Γιώργου Καρατζαφέρη αλλά και του ιδρυτικού στελέχους του ΛΑ.Ο.Σ  Κώστα Πλεύρη.

Ο Πλεύρης ήταν γραμματέας επί χούντας του  συνταγματάρχη Ιωάννη Λαδά, ιδρυτής του φασιστικού κόμματος «4η Αυγούστου» και γνωστός συγραφέας αντισημιτικών βιβλίων. Ο  Άδωνις Γεωργιάδης στις εκπομπές του με τίτλο “Ελλήνων Εγερσις” από την συχνότητα του Τηλε-Αστυ εμφανίζεται ως μαθητής του Κώστα Πλεύρη και στενός φίλος του γιου Θάνου Πλευρη, πρώην κομάντο νυν υπουργός υγείας της κυβέρνησης Μητσοτάκη! (Για τα περαιτέρω: Ο Άδωνις Γεωργιάδης και το βιβλίο του Πλεύρη http://www.iospress.gr/extra/extra20060801.htm )

Πρόσφατα, ο εκπαιδευτικός Δημήτρης Πολυχρονιάδης δημοσιοποίησε μια απόφαση του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής η οποία εγκρίνει για το τρέχον σχολικό έτος την υλοποίηση «εκπαιδευτικού προγράμματος», από την ιδιωτική επιχείρηση του  τηλεορασάνθρωπου Υπουργού Αναπτύξεως Άδωνι Γεωργιάδη, με την επωνυμία «Ελληνική Αγωγή», σε μαθητές πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης!

Σας προτρέπω  να παρακολουθήσετε το ακαδημαϊκό εκπαιδευτικό πρόγραμμα της «Ελληνικής Αγωγής»:  Ένα δεκάλεπτο Φιλοσοφίας, με τον Λεωνίδα Γεωργιάδη: https://www.youtube.com/watch?v=6dV2KuAmx6c&ab.

Είναι αξιοσημείωτη η προσπάθεια του αδελφού του ιδιοκτήτη της «Ελληνικής Αγωγής» να ερμηνεύσει με μπούρδες φιλοσοφικά θεωρήματα…

Όσο για το Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής: ίδια μήτρα, το όμοιο με το όμοιο πάντα δίνουν σημεία αναγνώρισης…  

Ο Άδωνις Γεωργιάδης αποτελεί την γυμνή θέληση για αυτοσυντήρηση και κοινωνική άνοδο. Πανθομολογούμενα θεωρείται πετυχημένος: στις τηλεπωλήσεις- μάλιστα άνοιξε και σχολή τηλεπωλήσεων,- στο επάγγελμα του Αντιπροέδρου της Νέας Δημοκρατίας, στο επάγγελμα του υπουργού υγείας, αργότερα αναπτύξεως, στο επάγγελμα του ζογκλέρ με ειδίκευση στις συνεχείς κωλοτούμπες, στο επάγγελμα του τηλεορασάνθρωπου, στο επάγγελμα του ρήτορα αφού πουλάει το βιβλίο του «Απλά μαθήματα ρητορικής», κτλπ… Μάλιστα ως ρήτορα τον βοηθάει και η «βροντώδη» φωνή του, που σχεδόν ποτέ, όταν ρητορεύει, δεν χρειάζεται μικρόφωνο. Γιατί ο Άδωνις δεν φωνάζει για ν΄ ακουστεί αλλά επειδή η φωνή του επιβεβαιώνει στον εαυτό του την σημασία του στην οικουμένη…

Είναι τόσο επιτυχημένος που, διαθλασμένα από το προσωπικό μου πρίσμα αναρωτιέμαι μήπως όλοι έχουμε κάνει λάθος που κάποτε τον βλέπαμε, σαν κωμικό φανφαρόνο με ύφος κοκόρου, σε βλακώδεις Trash εκπομπές τηλεπωλήσεων του Τηλε-Αστυ και γελούσαμε.

Δεν μπορεί λοιπόν ένας άνθρωπος που μετέτρεψε το όνομα του σε «brand» να είναι ένας άνθρωπος ασύνειδος που θρέφεται από την δημοσιότητα (όπως το επικοινωνιακό παιχνίδι  στο οποίο επιδόθηκε στην περίπτωση της ηλικιωμένης γυναίκας και την κλοπή στα σούπερ μάρκετ Lidl, με την συνακόλουθη κοινωνική αντίδραση που έσπευσε να καρπωθεί) και το καθημερινό κουτσομπολιό για το υψος της τιμής των αγγουριών. Η ανέλιξη του από εκπρόσωπος Τύπου του ΛΑ.Ο.Σ σε επιτυχημένο επιχειρηματία σε αντιπρόεδρο της ΝΔ, και σε υπουργό της κυβέρνησης Μητσοτάκη σίγουρα δεν ήταν αποτέλεσμα αηδιαστικής κολακείας των από πάνω ούτε οφείλεται σε καθ’έξιν ρουφιανιά και ψευτιά. 

***

Μην περιμένετε πολλά από τον κόσμο. Ζούμε μια εποχή όπου η ρευστότητα και συνάμα η ταλάντευση και η διάχυση των ιδεολογιών, των αισθητικών και κοινωνικών προτύπων, καθιστούν δύσκολη την εύρεση οδών διερεύνησης ακόμα και των απλούστερων ερμηνειών πάνω στα καθημερινά κοινωνικά συμβάντα.

Έτσι ανίκανοι να τα ερμηνεύσουμε παγώνουμε σαν έκπληκτοι υπνοβάτες και στην ουσία πασχίζουμε, για να παραμείνουμε αξιοπρεπώς στον κόσμο, μόνο να αμυνθούμε απέναντι, ενδεχόμενος, στην «θεατράλε» πολιτική και στην οριστική κατάρρευση της λογικής.

Επιστροφή του ανορθολογισμού, σαρωτική επικράτηση της εικόνας αντί του λόγου, κοινωνική και αισθητική πτώση, ωμή ιδιοτέλεια, απελπισία, παραίτηση…

Καταφύγιο στην καλύτερη ο αποσπασματικός ακτιβισμός, στην χειρότερη η αδράνεια, την μόνη επιτρεπόμενη μορφή ανακούφισης από μια αναχρονιστική γεμάτη μυστικισμό κοινωνία που προσπαθεί να εξαλείψει την δρώσα ανθρώπινη εμπειρία και να την αντικαταστήσει με μια υπερφυσική «πραγματικότητα»…   

Τι κοινό λοιπόν έχουν Γεωργιάδης- Βελόπουλος- Λιακόπουλος;

Απαντήστε, αντιδράστε μην αρκεστείτε στην παθητική παρατήρηση και μην δραπετεύσετε άδοξα μόνο και μόνο για να βγείτε έξω στον καθαρό αέρα.

Πηγή: Κώστας Λουλουδάκης – “Ημεροδρόμος”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Current ye@r *