Ακούσαμε, λοιπόν, σήμερα τον κυβερνητικό εκπρόσωπο να μας καλεί –με ύφος αυστηρό και υποκριτικά θεσμικό– να εμπιστευτούμε τη «δικαιοσύνη» για το εργοδοτικό έγκλημα των Τεμπών. Να μη γίνουμε, λέει, «αυτόκλητοι εισαγγελείς». Να μιλήσουν οι εργαζόμενοι «χωρίς φόβο». Να πέσει «άπλετο φως».

Το ερώτημα όμως είναι απλό και αμείλικτο: για ποια δικαιοσύνη μιλάει;

Για τη δικαιοσύνη που λειτουργεί μέσα σε ένα κράτος το οποίο εδώ και χρόνια νομοθετεί με φωτογραφικό φακό; Για τη δικαιοσύνη που καλείται να εφαρμόσει νόμους κομμένους και ραμμένους στα μέτρα πολιτικών, τραπεζιτών, μεγαλοεπιχειρηματιών και κάθε είδους «χρήσιμων» παραγόντων του συστήματος;

Όταν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ζητά από τους εργαζόμενους να μη φοβηθούν, ξεχνά να μας πει ποιος τους έκανε να φοβούνται εξαρχής. Μήπως το καθεστώς επισφάλειας, εκβιασμών και εργοδοτικής τρομοκρατίας; Μήπως οι απολύσεις, οι μαύρες λίστες και η ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης; Μήπως το ίδιο το κράτος που στέκεται μονίμως απέναντι από τον κόσμο της εργασίας και όχι δίπλα του;

Η επίκληση της «ανεξάρτητης δικαιοσύνης» ακούγεται πια σαν κακόγουστο αστείο. Όχι γιατί οι δικαστικοί λειτουργοί είναι συλλήβδην διεφθαρμένοι, αλλά γιατί το πλαίσιο μέσα στο οποίο καλούνται να αποδώσουν δικαιοσύνη είναι συστηματικά αλλοιωμένο.

Όπως εύστοχα περιγράφεται, ψηφίζονται διαρκώς νόμοι με συγκεκριμένους αποδέκτες: νόμοι που σβήνουν σκάνδαλα, νόμοι που παραγράφουν ευθύνες, νόμοι που μετατρέπουν το έγκλημα σε «νόμιμη πράξη», νόμοι που εξασφαλίζουν ακαταδίωκτο σε όσους υπηρετούν πιστά το σύστημα.

Τραπεζίτες που μοίραζαν θαλασσοδάνεια χωρίς εγγυήσεις, στελέχη δημοσίων οργανισμών που εμπλέκονταν σε σκάνδαλα διαφθοράς, πολιτικά πρόσωπα που όφειλαν να λογοδοτήσουν — όλοι τους πέρασαν «στα μαλακά». Όχι επειδή αθωώθηκαν ουσιαστικά, αλλά επειδή το κράτος φρόντισε να αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού.

Και τώρα, το ίδιο αυτό κράτος, με απύθμενο θράσος, ζητά από την κοινωνία να δείξει εμπιστοσύνη. Ζητά σιωπή, υπομονή και πειθαρχία. Ζητά να μη σηκώσουμε κεφάλι, να μη βγάλουμε συμπεράσματα, να μη μιλήσουμε πολιτικά για ένα έγκλημα που είναι βαθιά πολιτικό.

Και η συστημική σαπίλα ειδικά στην αστική “δικαιοσύνη”, είναι τόσο εξόφθαλμοι που ακόμα και καθεστωτικοί δημοσιογράφοι δεν την αποκρύπτουν.

Παρακάτω απόσπασμα από ένα άρθρο του Μανώλη Κοττάκη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ” με τίτλο “Ποιος παραγγέλνει τους νόμους”.

… Ψηφίζονται από τη Βουλή κατά παραγγελία νόμοι που αφορούν ένα, δύο, τρία άτομα, ενώ βασική αρχή της νομοθέτησης είναι ο κανονιστικός της χαρακτήρας που αφορά αόριστο αριθμό προσώπων, ή μήπως το επεισόδιο Κεφαλογιάννη είναι μεμονωμένο περιστατικό; Η απάντηση είναι ότι, ναι, και επί αυτής της κυβερνήσεως συνεχίζεται αυτή η παθογένεια, υπερενισχυμένη.

Ψηφίζονται διαρκώς φωτογραφικοί νόμοι για πολιτικούς και επιχειρηματίες. Με τον νέο Ποινικό Κώδικα που δεν άλλαξε η Ν.Δ. καταργήθηκαν εκκρεμείς δίκες στο ακροατήριο και αθωώθηκαν σε εκκρεμείς δίκες πρόσωπα που ελέγχονταν για διαφθορά. Τα στελέχη των τραπεζών που είχαν υπογράψει χωρίς εγγυήσεις τα δάνεια των κομμάτων απηλλάγησαν των ποινικών τους ευθυνών με νόμο.

Το ίδιο και τα διεφθαρμένα στελέχη του ΟΤΕ που εμπλέκονταν στο σκάνδαλο Siemens. Επεσαν «στα μαλακά» μετά την κατάργηση του νόμου για την απιστία περί την υπηρεσία στις ΔΕΚΟ. Ο πρώτος νόμος της Ν.Δ. για το επιτελικό κράτος είχε φωτογραφικές διατάξεις για τα «πόθεν έσχες» πολιτικών. Ολοι οι νόμοι για τα ακαταδίωκτα προέδρων, διοικητών και μελών επιτροπών του Δημοσίου είχαν φωτογραφικό χαρακτήρα. Ολοι οι νόμοι για τη νομιμοποίηση των offshore εταιριών είχαν φωτογραφικό χαρακτήρα. Ολοι οι νόμοι που ψηφίστηκαν για τις απευθείας αναθέσεις σε εταιρίες είχαν φωτογραφικό χαρακτήρα. Ο εκτελεστικός νόμος του Συντάγματος για τις νέες παραγραφές αδικημάτων υπουργών, ο οποίος ψηφίστηκε το 2025, ενώ η αναθεώρηση έγινε το 2019, πάλι φωτογραφικό χαρακτήρα είχε. Να απαλλάξει από τη μέγκενη του νόμου όλα τα υπουργικά σκάνδαλα της επταετίας. Αυτό που συνέβη επ’ ευκαιρία της νομοθέτησης για την κυρία Κεφαλογιάννη είναι λοιπόν η κορυφή του παγόβουνου.

Δεν είναι όμως το ίδιο το παγόβουνο. Αυτό το βλέπουμε ορατό στον ορίζοντα κάθε μέρα όλο και πιο κοντά μας. Να ετοιμαζόμαστε για την πρόσκρουση. Η Ελλάς έχει μετατραπεί σε έναν αμέριμνο «Τιτανικό». Η κρίση θεσμών για την οποία προειδοποίησαν Καραμανλής, Σαμαράς, Βενιζέλος είναι σε εξέλιξη.