Γράφει ο Συνεργάτης

Το σημερινό κύριο άρθρο της Εστίας, με τον χαρακτηριστικό υπαινικτικό του λόγο, αναφέρεται σε αποκάλυψη που αφορά τη διάθεση κρατικού χρήματος ύψους περίπου 2,5 εκατομμυρίων ευρώ σε εταιρεία δημοσκοπήσεων, με πρόσχημα τη «διαμόρφωση θετικής εικόνας» ενός οργανισμού ο οποίος, στην πραγματικότητα, δεν έχει ανάγκη εξωραϊσμού.

Παρότι η εφημερίδα δεν κατονομάζει τον οργανισμό, τα στοιχεία οδηγούν με σαφήνεια σε μία συγκεκριμένη περίπτωση: την ανάθεση από την ΑΑΔΕ έργου επικοινωνίας ύψους 1,8 εκατ. ευρώ συν ΦΠΑ στην εταιρεία επικοινωνίας Choose, η οποία έχει εξαγοράσει τη δημοσκοπική MRB.

Μια «ανεξάρτητη αρχή» που δεν χρειάζεται… εικόνα

Η ΑΑΔΕ δεν είναι πολιτικό κόμμα, ούτε εμπορικό brand. Είναι φορολογική αρχή.
Ο ρόλος της δεν είναι να αρέσει, αλλά να εισπράττει φόρους με νομιμότητα, ισονομία και διαφάνεια.

Η έννοια του «rebranding» για έναν τέτοιο οργανισμό γεννά εύλογα ερωτήματα:

➤ Τι ακριβώς σημαίνει «βελτίωση εικόνας» μιας φορολογικής αρχής;

➤ Προς ποιο κοινό απευθύνεται;

➤ Και με ποιο περιεχόμενο;

Η απάντηση είναι προφανής: δεν πρόκειται για τεχνική ενημέρωση, αλλά για αφήγημα.
Αφήγημα που σχετίζεται άμεσα με τη φορολογική πολιτική και την κοινωνική της αποδοχή.

Όταν η επικοινωνία συναντά τις δημοσκοπήσεις

Η υπόθεση αποκτά πολύ σοβαρότερη διάσταση όταν εξεταστεί η επιχειρηματική δομή της ανάθεσης.

Η εταιρεία επικοινωνίας που αναλαμβάνει το έργο έχει στον ίδιο όμιλο εταιρεία δημοσκοπήσεων, η οποία ήδη εμφανίζεται ιδιαίτερα δραστήρια στον δημόσιο λόγο με μετρήσεις που αξιοποιούνται πολιτικά. Έτσι δημιουργείται ένα ενιαίο κύκλωμα:

• ⧭ δημόσιο χρήμα για «επικοινωνία»,
• ⧭ διαμόρφωση αφηγήματος,
• ⧭ και ταυτόχρονη παραγωγή δημοσκοπικών δεδομένων που νομιμοποιούν αυτό το αφήγημα.

Δεν πρόκειται απλώς για σύγκρουση ρόλων. Πρόκειται για θεσμική εκτροπή.

Η προεκλογική διάσταση δεν είναι σύμπτωση

Ο χρονισμός της ανάθεσης δεν μπορεί να αγνοηθεί. Σε προεκλογική περίοδο, το μήνυμα ότι: «η φορολογία είναι δίκαιη», «δεν επιβαρύνονται οι λαϊκές τάξεις», «πατάσσεται η φοροδιαφυγή», δεν είναι ουδέτερη πληροφόρηση. Είναι πολιτική προπαγάνδα.

Και όταν αυτή η προπαγάνδα χρηματοδοτείται από τα ίδια τα χρήματα των φορολογουμένων, μέσω μιας “ανεξάρτητης αρχής”, τότε το πρόβλημα παύει να είναι επικοινωνιακό και γίνεται βαθύτατα πολιτικό και δημοκρατικό.

Ένα κλειστό σύστημα διαμόρφωσης συνειδήσεων

Η εικόνα που αναδύεται είναι αυτή ενός κλειστού συστήματος: κρατικοί πόροι → επικοινωνιακές εταιρείες → δημοσκοπήσεις → πολιτική αξιοποίηση.

Ένα σύστημα που λειτουργεί όχι για την ενημέρωση της κοινωνίας, αλλά για την προκατασκευή συναίνεσης.
Και μάλιστα με χρήματα ανθρώπων που δεν συναινούν, αλλά καλούνται να πληρώσουν.

Συμπέρασμα

Αυτό που παρουσιάζεται ως «rebranding» της ΑΑΔΕ δεν είναι βελτίωση εικόνας.
Είναι εκτροπή από την αποστολή της.

Η φορολογική αρχή δεν μπορεί να μετατρέπεται σε εργαλείο πολιτικής νομιμοποίησης και προεκλογικής διαχείρισης της κοινής γνώμης.
Και το δημόσιο χρήμα δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για κατευθυνόμενες δημοσκοπήσεις και επικοινωνιακά παιχνίδια.

Η υπόθεση αυτή δεν αφορά μόνο μία ανάθεση.
Αφορά τον τρόπο με τον οποίο η εξουσία αντιλαμβάνεται το κράτος:
όχι ως θεσμό στην υπηρεσία της κοινωνίας, αλλά ως μηχανισμό προπαγάνδας.