Του Γιώργη Γιαννακέλλη
Οταν ακόμα και η ΕΣΤΙΑ αναγκάζεται να καταγράψει μια πραγματικότητα που για χρόνια προσπαθούν να συγκαλύψουν τα μεγάλα μιντιακά συγκροτήματα τότε δεν πρέπει να μείνει σε κανέναν αμφιβολία ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας είναι βουτηγμένο μέχρι τον λαιμό στη διαφθορά.
Και η εφημερίδα που διευθύνει ο Μανόλης Κοττάκης δεν κάνει γενικές και αφηρημένες εκτιμήσεις. Επικαλείται τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και αυτά είναι αποκαλυπτικά. Αναφέρονται σε
175 ανοιχτές υποθέσεις απάτης που αφορούν ευρωπαϊκά κονδύλια. Ζημιά που φτάνει τα 2,68 δισεκατομμύρια ευρώ!!!.
Δεν μιλάμε για «παρατυπίες».
Μιλάμε για ένα βιομηχανικό μοντέλο λεηλασίας δημόσιου χρήματος.
Οι έρευνες απλώνονται παντού: επιδοτήσεις, Ταμείο Ανάκαμψης, έργα, υποδομές, πληροφορική, προγράμματα. Δηλαδή παντού όπου υπάρχει δημόσιο χρήμα για «διαχείριση». Και όπου υπάρχει δημόσιο χρήμα μέσα σε αυτό το πολιτικό σύστημα, υπάρχει και ένας στρατός από μεσάζοντες, εταιρείες–σφραγίδες, κομματικούς φίλους, ημέτερους και «επενδυτές» που περιμένουν να πάρουν το κομμάτι τους.
Κι εδώ το πρόβλημα δεν είναι απλώς ότι κάποιοι «παραστράτησαν». Η ουσία είναι ότι έτσι λειτουργεί το ίδιο το σύστημα.
Η αστική πολιτική σκηνή στην Ελλάδα έχει -ο μεταπρατικός κομπραδόρικος καπιταλισμός που έγραφε και ο Νίκος Ζαχαριάδης- έχει οικοδομηθεί πάνω στο τρίγωνο: πολιτική εξουσία – οικονομικά συμφέροντα – κρατικό χρήμα.
Σε αυτό το τρίγωνο η διαφθορά είναι μηχανισμός αναπαραγωγής της εξουσίας.
Το κράτος μοιράζει κονδύλια σε ημετέρους.
Οι επιχειρηματικοί όμιλοι παίρνουν έργα και προγράμματα.
Οι πολιτικοί εξασφαλίζουν στήριξη, μιντιακή προστασία και χρηματοδότηση.
Και κάπου στη μέση, τα δημόσια ταμεία αντιμετωπίζονται σαν λάφυρο, από το κυβερνητικό κόμμα.
Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, είναι αφελές να περιμένει κανείς ότι θα υπήρχε μια διαφορετική κατάσταση απ’ αυτή που αναφέρει σήμερα το έντυπο του Φιλλιπάκη.
Ενα διεφθαρμένο σύστημα είναι επόμενο να στελεχώνεται από ανθρώπους ίδιας ποιότητας. “Εικόνα σου είμαι και σου μοιάζω” που έγραφε η Γαλάτεια Καζαντζάκη. Επιλέγει ανθρώπους που μπορούν να υπηρετήσουν τη λειτουργία του. Δηλαδή ανθρώπους που ξέρουν να κλείνουν μάτια, που ξέρουν να εξυπηρετούν τα σωστά συμφέροντα και όπως κάθε διεφθαρμένος μηχανισμός, έτσι κι αυτός αναπαράγει το ίδιο του το ήθος.
Το πρόβλημα δεν είναι τα επιμέρους σκάνδαλα. Το πρόβλημα είναι το σύστημα που τα γεννά. Και όσο αυτό το σύστημα παραμένει στο απυρόβλητο, τόσο θα επιβεβαιώνεται μια απλή αλήθεια που οι κυβερνητικοί προπαγανδιστές προσπαθούν απεγνωσμένα να κρύψουν:
Ένα σάπιο πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να παράγει τίμιους διαχειριστές.
Παράγει μόνο τους ανθρώπους που του μοιάζουν.
0 Comments