Ο «Νέος Αγωνιστής» είναι μια «Περιοδική έκδοση μελών ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ανένταχτων σοσιαλιστών για την Κοινωνική Δημοκρατία» όπως το παρουσιάζουν οι εκδότες του περιοδικού.

Ξεφυλλίζοντας το τελευταίο τεύχος του αναρωτιέσαι: Είναι δυνατόν να υπάρχουν άτομα που εμφορούνται με τις απόψεις του εντύπου, που θα παρουσιάσουμε παρακάτω και όμως να είναι εγκλωβισμένοι στο ΠΑΣΟΚ; Τουλάχιστον σε μας αυτό μας φαίνετε σχιζοφρένεια.

Και για να γίνουμε ποιο κατανοητοί παραθέτουμε αποσπάσματα από το κυρίως άρθρο του:

«Τα μέτρα που εξήγγειλε, πρόσφατα, η κυβέρνηση σηματοδοτούν την πλήρη διάψευση των προεκλογικών εξαγγελιών του ΠΑΣΟΚ. Ήρθαν, μάλιστα, να ολοκληρώσουν μια σειρά από αντιφατικά μηνύματα των πρώτων 100 ημερών που έστελνε η κυβέρνηση και τα οποία υπήρξαν, απλώς, η εκδήλωση των αντιθέσεων στο εσωτερικό της, στο χώρο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, αλλά και στο επίπεδο του Εθνικού Συμβουλίου του κόμματος, όπως εκδηλώθηκε στη μοναδική, μέχρι σήμερα, συνεδρίαση του οργάνου μετά τις εκλογές.

Κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης είχαν αρχίσει, άλλωστε, από πολύ νωρίς να μιλάνε για «κίνδυνο χρεοκοπίας», για «Τιτανικό» κ.λπ. Έριξαν ματωμένο κρέας στη θάλασσα και τώρα απορούν που μαζεύτηκαν καρχαρίες. (…)

Η ριζοσπαστικοποίηση της περιόδου 2008-2009, με αποκορύφωμα τη θέση περί αναθεώρησης του Συμφώνου Σταθερότητας στις ευρωεκλογές και το προεκλογικό πρόγραμμα περί αναθέρμανσης της οικονομίας και κεϊνσιανής έμπνευσης πολιτικών ενίσχυσης της ζήτησης και αύξησης των δημοσίων δαπανών, σύντομα αποδείχθηκε αβαθής και έωλη.
Το πρόγραμμα σταθερότητας, η επίθεση στο λαϊκό εισόδημα, σε συνδυασμό με την ανυπαρξία κρατικής αναπτυξιακής πολιτικής και την καθυστέρηση ή αδυναμία άμεσης κατάρτισης ενός κοινωνικά δίκαιου αναδιανεμητικού προοδευτικού φορολογικού συστήματος, αντικειμενικά, στηρίζουν την οικονομική ολιγαρχία του τόπου, χτυπώντας την κοινωνική συμμαχία που στήριξε την κυβέρνηση και εκφράζει πολιτικά το ΠΑΣΟΚ.
Καταστρατηγεί, υπέρ της άρχουσας τάξης, την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας, θεμελιώδη καταστατική αρχή κάθε ευρωπαϊκού συντάγματος και ιδρυτική αρχή του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος, σύμφωνα με τη Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη. (…)

Η κατάσταση στο εσωτερικό του Κινήματος είναι εξίσου αποκαρδιωτική: Το ΠΑΣΟΚ, ως κόμμα, βρίσκεται σε ιδιότυπη αναστολή λειτουργίας, τα στελέχη και τα μέλη του αγνοούνται, όταν δεν χλευάζονται, από ένα μηχανισμό που λειτουργεί με όρους φεουδαρχικού τύπου.
Τα αιρετά κομματικά όργανα δεν έχουν καμία δυνατότητα παρέμβασης στη χάραξη της πολιτικής, οι τάσεις και τα ρεύματα είναι αποκλεισμένα, η βάση του ΠΑΣΟΚ περιθωριοποιείται και, μοιραία, αποστασιοποιείται.

Με ανακοίνωση μας, την 1η Οκτωβρίου 2009 και ενόψει των επικείμενων εκλογών της 4ης Οκτωβρίου, προειδοποιούσαμε, μεταξύ άλλων, ότι το διευθυντήριο μαζί με την παρασιτική οικονομική ολιγαρχία και με τμήματα της κατεστημένης πολιτικής ελίτ της χώρας, θα ασκήσουν μεγάλες πιέσεις προς την κυβέρνηση να μην εφαρμόσει το πρόγραμμα της και να ασκήσει πολιτική στη βάση του Συμφώνου Σταθερότητας. (…)

Κριτήριο των πολιτών και μέτρο αξιολόγησης του κυβερνητικού έργου είναι η πορεία ανασυγκρότησης της χώρας, με γνώμονα τις κοινωνικές ανάγκες. Εθνικό συμφέρον δεν είναι το καπιταλιστικό συμφέρον μεταμφιεσμένο στο ουδέτερο υπερταξϊκό συμφέρον της χώρας. Εθνικό συμφέρον είναι ό,τι ταυτίζεται με τα συμφέροντα του λαού και με το αναφαίρετο δικαίωμα της ανεξαρτησίας και κυριαρχίας του. Γιατί το έθνος είναι ο λαός και όχι η οικονομική ολιγαρχία του τόπου. Με τα λόγια του ποιητή, εθνικόν είναι το αληθές. Όχι η προπαγανδιστική τρομοκρατία των κεφαλαιοκρατών».

Γράφουν πολλά και διάφορα οι συντάκτες του περιοδικού και δεν διστάζουν να κατηγορήσουν το ΠΑΣΟΚ για “υποταγή στον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό”. Και καπάκι μας λένε ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να αλλάξει πολιτική γραμμή γι’ αυτό και ζητούν την “Αμεση συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ” και “σύγκληση συνεδρίου θέσεων του κόμματος τον Μάιο 2010”.

Για τόσο αφελείς δεν κόβουμε τους συντάκτες του περιοδικού ώστε να έχουν αυταπάτες ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να αλλάξει ρότα πλεύσης. Πιθανόν κάποιοι απ’ αυτούς να χτίζουν το προσωπικό τους προφίλ στις εσωκομματικές διαδικασίες του κυβερνητικού κόμματος.