Πολιτική επίθεση στα δικαιώματά μας

xantzopoulos8-5-12Γράφει ο Θεόφιλος Ψωμιάδης

Ο μονόδρομος της οικονομικής πολιτικής που μας επιβάλλουν, δημιουργεί και το νέο υπόβαθρο για την αλλαγή των δικαιωμάτων μας.

Μπορεί η αφέλεια ενός λοβοτομημένου μυαλού να υποθέτει ότι τα δικαιώματα είναι αυτονόητα όμως δεν είναι καθόλου έτσι.

Στην εποχή του παλιού φιλελευθερισμού δεν υπήρχε ως δικαίωμα το να γιατρεύεσαι ή το να μορφώνεσαι. Το να μιλάς ελεύθερα ή το να μετακινείσαι. Και τον 18ο αιώνα ο απεργός εκτελούνταν.

Ούτε βρέθηκαν κάποιοι «καλοί» άνθρωποι που κάποια στιγμή αποφάσισαν να τα σκορπίσουν στην αφελή μάζα, για να ευφράνουν την καλή τους την καρδιά.

Όλα κατακτήθηκαν κάτω από αιματηρούς αγώνες.

Ιστορικά έπαιξε καταλυτικό ρόλο η Οκτωβριανή επανάσταση και η νίκη επί του φασισμού το 1945.

Ο οικονομικός μονόδρομος όμως που υποστηρίζεται και από κόμματα διαφορετικής ιδεολογικής αφετηρίας όπως ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΔΗΜΑΡ, μας κάνει να ζήσουμε εμπειρίες που δεν θα φανταζόμαστε.

Η κοινωνία να καταψηφίζει το μνημόνιο όπου της δόθηκε η ευκαιρία. Στα σωματεία, στις τοπικές εκλογές, τις βουλευτικές εκλογές, ακόμη στις συνελεύσεις μέχρι και στις πλατείες. Αντίθετα αυτό εφαρμόζεται σήμερα πιο σκληρά από ποτέ.

Στη Χαλκιδική 35.000 άνθρωποι μαζεύτηκαν στη συναυλία συμπαράστασης ενάντια στα μεταλλεία χρυσού, αλλά η κυβερνητική αγάπη για την εταιρεία κάνει την συντριπτική πλειοψηφία του τοπικού λαού να αντιμετωπίζεται ως τρομοκράτης. 76χρονη κάτοικος Ιερισσού έλαβε κλήση να απολογηθεί για πράξεις παράνομης βίας.

Πολιτικές δυνάμεις δια στόματος πρωθυπουργού που ζητούν την έξοδο από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ στοχοποιούνται ως εξτρεμιστικές.

Η δράση του εργατικού κινήματος και των λαϊκών κοινωνικών αγώνων δεν γίνεται ανεκτή. Συλλογικές προσπάθειες κατηγορούνται ως «συντεχνίες» ώστε να απονομιμοποιηθεί η συλλογική δράση.

Η τρικομματική ή δικομματική, χωρίς το γενόσημο της ΔΗΜΑΡ, έκανε ρεκόρ επιστρατεύσεων απεργών. Στους καθηγητές έγινε και προληπτική επιστράτευση πριν καν την απόφασή της.

Οι απεργίες θεωρούνται απαράδεκτες στην τουριστική σεζον, γιατί δεν έρχονται φράγκα στα ταμεία, στις εξετάσεις γιατί έτσι σταματάει η λειτουργία του συστήματος, στις μεταφορές στα σκουπίδια κλπ. και ενώ δεν αρνούνται θεωρητικά το δικαίωμα, δεν απαντάνε στο ερώτημα «πότε και πού η απεργία θεωρείται νόμιμη»;

Υπάρχουν άπειρα παραδείγματα που θα μπορούσα να παραθέσω που είναι και «χοντρά», όπως οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου που αλλάζουν τον τρόπο διακυβέρνησης, η καθημερινή ληστεία κλπ.

Όλα όμως καταλήγουν στην ανομολόγητη προσπάθειά τους να απονομιμοποιηθεί η άσκηση των πολιτικών ελευθεριών και των δημοκρατικών δικαιωμάτων.

Στην εποχή των ιδιωτικοποιήσεων των πάντων δεν χωρά η δημοκρατία. Ο ιδιοκτήτης αποφασίζει για το τι θα κάνει στην ιδιοκτησία του και όχι οι πολλοί.

Είναι πλέον στο στόχαστρο, «το δικαίωμα να έχεις δικαιώματα». Και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης τους διαφωνούντες περιμένουν…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *