Είμαι απολυμένος, φτωχός, μόνος και οργισμένος
«Εργάστηκα σκληρά καιρό τώρα σε ένα έργο που ανέλαβαν να φτιάξουν ελληνικές και ξένες εταιρίες. Είπαν πως είναι το πιο σημαντικό έργο για τη Δυτική Ελλάδα. Δούλεψα με το κεφάλι κάτω μέσα στις γαλαρίες χωρίς να βλέπω το φως του ήλιου για 10 ώρες τη μέρα. Αναγκάστηκα να κάνω χίλιες δυο δουλειές για να μην με διώξουν. Έμπαινα με το ζόρι στη γαλαρία πριν ακόμη καθαρίσει η ατμόσφαιρα για να μην με διώξουν. Ανέχθηκα το χλευασμό και τις απειλές για να μην με διώξουν. Ανέχθηκα να τρώω το κολατσιό μου στο πόδι μέσα στην τρύπα για να μην με διώξουν. Φοβόμουν να απεργήσω για να μην με διώξουν.
Χθες έμαθα πως οι τράπεζες που θέλουν να μου πάρουν το σπίτι γιατί καθυστέρησα τις δόσεις του δανείου σταματούν παράνομα να βάζουν λεφτά στο έργο. Έμαθα ακόμη πως οι εταιρίες που φτιάχνουν το έργο βάζουν ψίχουλα και πληρώνονται από τα διόδια. Το κράτος με κάλεσε να πληρώνω διόδια και να μην είμαι τζαμπαζής γιατί αλλιώς θα σταματήσουν τα έργα. Άρχισα να πληρώνω γιατί φοβήθηκα μην σταματήσει το έργο και με διώξουν. Τα Χριστούγεννα έδιωξαν 30 συναδέλφους μου. Δεν φώναξα γιατί δεν ήμουν μέσα σε αυτούς. Αναγκάστηκαν, είπαν, να τους διώξουν αλλά αν ξαναρχίσει το έργο θα τους προτιμήσουν. Βέβαια ποτέ ως τώρα δεν ξαναπήραν κάποιον πίσω στη δουλειά. Μετά τις απολύσεις έκανα όλο και πιο πολλές δουλειές γιατί φοβόμουν να μην με διώξουν. Περισσότερη κούραση, περισσότερο άγχος και λίγες κουβέντες. Μόνο φήμες για κλείσιμο του έργου και περισσότερες απολύσεις. Έκανα πως δεν άκουγα γιατί φοβόμουν πως θα με απολύσουν και άντε να ξαναβρείς δουλειά. Σήμερα με απέλυσαν μαζί με άλλους 40 συναδέλφους. Θα μας απολύσουν όλους, είπαν. Επιτέλους μου έφυγε ο φόβος. Ένα από τους 70 απολυμένους της VINCI στο βωμό του κέρδους. Πηγή: “Δρόμος της Αριστεράς” |
Αφήστε μια απάντηση