Οι 58 που έρχονται από το παρελθόν…

291141501 (1)Κάπου εκεί στα μέσα της δεκαετίας του 1990, όταν ο Σημίτης αποφάσισε να στελεχώσει υπουργεία και κόμμα με διανοούμενους της αριστεράς, δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι αυτοί οι άσπονδοι, τουλάχιστον ιδεολογικά, φίλοι του θα γινόντουσαν τα καλύτερα και πιο συνεπή παιδιά του «προοδευτικού», μεταρρυθμιστικού χώρου. Ήταν η περίοδος που το ΠΑΣΟΚ στελέχωνε τον κρατικό μηχανισμό και την πολιτική του σκέψη με διανοούμενους, κυρίως της ανανεωτικής αριστεράς, που προσπαθούσαν από τη μεριά τους να βρουν ενεργό ρόλο στο πολιτικό παιχνίδι, χωρίς αυταπάτες για επαναστατικές ρίξεις και άλλα τέτοια παλαιοκομμουνιστικά…

Μέσα σε αυτήν τη διαδικασία ο ρόλος της αριστερής διανόησης δεν ήταν άλλος από το να αλώσει το θεριό του αστικού, συντηρητικού κράτους και να το μεταρρυθμίσει σε κάτι πιο προοδευτικό. Το ερώτημα είναι βέβαια ποιος τελικά άλωσε ποιον… Είναι λίγο οξύμωρο αν σκεφτούμε το νευραλγικό ρόλο που έπαιξε η ελληνική αριστερή διανόηση (όχι στο σύνολό της ευτυχώς…) στον αστικό εκσυγχρονισμό της μεταπολίτευσης, προσπαθώντας, τουλάχιστον σε πρώτη φάση, ως συγκροτημένο υποκείμενο χωρίς πολιτική διάσταση (σ.σ. διανοούμενοι) να παρέμβει και να αλλάξει τους κρατικούς μηχανισμούς (ιδεολογικούς , διοικητικούς ακόμα και κατασταλτικούς).

Κάπου εδώ γίνεται η εμπλοκή… Πέραν των αφροδισιακών παρενεργειών που έχει η εξουσία, έρχεται και ένας παραφρασμένος φετιχισμός της νομιμότητας και των μηχανισμών του κράτους. Η παρέμβαση φυσικά καταλήγει να περιορίζεται σε πιο ιδεολογικά στοιχεία, κυρίως πάνω στην αντίθεση του νεοφιλελευθερισμού (θατσερικού τύπου) και στην φιλελεύθερη μεν, σοσιαλδημοκρατική δε, διαχείριση της μετακενσιανικής περιόδου, πάντα δεμένο μαζί με ένα διαφορετικό «πολιτιστικό αντιπρόταγμα» που αντιστεκόταν στην υποκουλτούρα που υπήρχε διάχυτη στην ελληνική κοινωνία. Η ανάπτυξη ελιτίστικων αντανακλαστικών και μιας αξιοθαύμαστης κυνικότητας ήρθαν ως φυσικό επόμενο μέσα από το «πάντρεμα» ενός τίμιου, αγωνιστικού, γεμάτου αυταπάρνηση παρελθόντος και του νέου ρόλου, αυτή τη φορά όχι απέναντι ή περιφερειακά στον κρατικό μηχανισμό αλλά στην καρδιά του.

Η κατάρρευση του, χτισμένου με τον ιδρώτα τους, κοινωνικού συμβολαίου της μεταπολίτευσης ήταν σίγουρα μεγάλο σοκ. Μια ολόκληρη αφήγηση για το πώς κινήματα και λαός μπορούν να ενσωματώνονται χαρίζοντας μια υπέροχη κοινωνική ηρεμία απλώς με μια καλή διαχείριση κατέρρευσε εν μία νυκτή. Το κόμμα που τόσο αγάπησαν εξαφανίστηκε και ο πολιτικός τους χώρος, το κέντρο, δεν χωράει στο νέο πολιτικό τοπίο. Πλήρης αποτυχία… Αλλά πώς την αποδέχεσαι όταν βλέπεις ότι «ο λάθος τρόπος» και οι αυταπάτες του παρελθόντος επιστρέφουν μετά από τόσα χρόνια, παραγκωνίζοντας τόσα χρόνια συνεπούς δουλειάς, αποδόμησης και ιδεολογικών εκπτώσεων;

Ύστατη προσπάθεια ο τρίτος πόλος. Μια τελευταία προσπάθεια να μη μείνουν έξω από το παιχνίδι, αυτή τη φορά όμως χωρίς καμία «αγαθή» πρόθεση, χωρίς αυταπάτες, χωρίς δικαιολογίες. Οι διαχωριστικές με την δεξιά περιορίζονται σε πιο φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά, που έχουν να κάνουν με τα συντηρητικά αντανακλαστικά που παραδοσιακά έχει η ελληνική δεξιά, με μια δόση εναλλακτικής μεταμοντέρνας πολιτιστικής κουλτούρας. Ξεπαγωμένο φαγητό με σύντομη ημερομηνία λήξης. Χωρίς πολιτική ταυτότητα, χωρίς σχέδιο, χωρίς να υπάρχει πολιτικό κενό να καλύψει, το μόνο που μπορεί να κάνει αυτό το εγχείρημα είναι μια πρόχειρη πλαστική χειρουργική στο γερασμένο ΠΑΣΟΚ, μπας και μπορέσει να αναλάβει κάποιο ρόλο, οποιονδήποτε, στη νέα κατάσταση που διαμορφώνεται. Περασμένα μεγαλεία…

Πηγή: Του Κωνσταντίνου Ζαφείρη – alfavita.gr

 

Για το ίδιο θέμα γράφει ο Στάθης στο enikos.gr

590_d4b60d500f61b042079b6d25001e6080

Νομίζω ότι η κίνηση των 58 αποκτάει σθένος και πάει για κίνημα. Που όμως δεν θα απευθύνεται σε φούφουτους, όπως ευγενέστατα χαρακτήρισε ο κ.Ψαριανός τους κ.κ. Λοβέρδο και Καστανίδη, αλλά σε σοβαρούς παράγοντες της πολιτικής ζωής όπως ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος και ο κ. Παντελής Καψής,

αμφότεροι υπουργοί του κ. Σαμαρά. Ο οποίος δεν συμμετέχει (ακόμα) στην κίνηση των 58, για να μην τους κάνει απότομα 59 και προκαλέσει κρίση ρευστότητας στο αντιπροσωπευτικό μας σύστημα.

Το ενθαρρυντικό είναι ότι η κίνηση των 58 αποκτάει σιγά-σιγά λαϊκό έρεισμα. Οπου ομιλούν τρεις απ’ αυτούς, τους παρακολουθούν μετά προσοχής όλοι οι υπόλοιποι 55. Εντυπωσιακή μάλιστα είναι και η ενότητα του σχήματος, το οποίον αγκαλιάζει κι εκείνους που τρώνε την μπουγάτσα στα όρθια κι εκείνους που τρώνε την μπουγάτσα καθιστοί, καθώς

ο κ. Βενιζέλος έχει ορίσει ότι πρέπει να τρώγονται οι μπουγάτσες στην επικράτεια, να επιμερίζεται ο ΦΠΑ, να πληρώνεται το χαράτσι και να κόβεται το ρεύμα απ’ τους απόκληρους.

Βεβαίως οι απόκληροι είναι η πρώτη μέριμνα των 58! Ακούει «απόκληρος» ο κ. Ροζάκης και ξυπνάει μέσα του ο καημός της Μπέλλου, διότι άλλην έγνοια πάρεξ για τους απόκληρους ο «εκσυγχρονισμός» δεν είχε. Βλέπω τις φωτογραφίες των 58 στις χιλιάδες σελίδες που τους αφιερώνει ο φίλιος Τύπος και τους αναγνωρίζω έναν-έναν. Και συγκινούμαι. Τι αναμνήσεις! Τι ωραίοι αγώνες για να πεισθούν οι Ελληνες ότι είναι λαϊκιστές, εθνικιστές του κερατά, ρατσιστές, φαιοκόκκινοι, τεμπέληδες, διεφθαρμένοι, εθνικοπαράφρονες – τι μεγαλεία

όταν αλώνιζε η Ζήμενς, πήγαινε η μίζα σύννεφο, η βόμβα στη Γιουγκοσλαβία βροχή, όταν ήκμαζε η «ισχυρά Ελλάς» και γινόταν της πουτάνας στα ακριβά ρεστοράν, στο Χρηματιστήριο, στα κολλητηλίκια και στη λαϊφοστυλάδικη γκλαμουριά. Δεν πάει να

ήσουν αμόρφωτος, κομπλεξικός και αμοραλιστής, ο «εκσυγχρονισμός» σού έδινε την ευκαιρία να γίνει κάτι στην κοινωνία, να μπεις στην ελίτ της αλαζονείας, της αρπαχτής, της εθελοδουλίας, της διαπλοκής και της διαφθοράς. Συγκινούμαι. Ηταν αρκετό να μάθει κανείς ένα μικρό γλωσσάρι, τόσο δα, πολυπολιτισμός, διακύβευμα, μεταμοντερνισμός, συνωστισμός, ασυνέχεια του έθνους, φαντασιακό, αφήγημα (ή αφήγηση) και γινόταν αμέσως δεκτός σε μια στοά εκλεκτών, γεμάτη ευκαιρίες, διασυνδέσεις, αλληλοκαλύψεις, αναθέσεις, νεοπλουτισμό, επιδοτήσεις, προγράμματα, μίζες, κλειστά μάτια, μαύρο χρήμα, ομερτά, ΜΚΟ, Ανεξάρτητες Αρχές, offshore,

αρκούσε να φιλήσεις μια-δυο κατουρημένες ποδιές κι από ευρωλιγούρης επαρχιώτης γινόσουν ΤσουκάτοςΠανταγιάςΑλογοσκούφης και ό,τι άλλο τράβαγε η ψυχή σου. Συγκινούμαι. Με πνίγει η νοσταλγία, όχι

πως και σήμερα δεν είναι ακριβώς όπως τότε, αλλά άλλο ο κ.Πρωτόπαπας υπουργός κι άλλο ο κ. Πρωτόπαπας να κλαίγεται μπας και ξαναγίνει υπουργός.

Πιστεύω ότι αυτή η νοσταλγία για την Ελλάδα του Ανδρέα, του κ.Μητσοτάκη, του κ. Σημίτη, του Κωστάκη, του Γιωργάκη θα μας κατατρύχει ώσπου οι 58 να τα καταφέρουν και να αρέσουν όλοι –όχι μόνον οι μισοί– στον κ. Τατσόπουλο. Ο οποίος για αυτό ακριβώς παραμένει ακόμα διστακτικός, αν η μισή του καρδιά με τους μισούς 58 βρίσκεται, η άλλη μισή με τους άλλους μισούς58 αγωνίζεται

για ένα ΠΑΣΟΚ δίχως Γιάννο, για να μην το παρακάνει η Τρόικα, για έναν Σημίτη με ανθρώπινο πρόσωπο, για μια Ελιά από 100 λουλούδια που ανθίζουν –58 για την ώρα, αλλά με τις βροχές που είχε φέτος, την άνοιξη η φύση θα μπουμπουκιάσει.

Ομως, περισσότερο απ’ όλα θερμαίνει τις ελπίδες μου (με μαγκάλι) η ευρωπαϊκή προοπτική των 58! Μάλιστα θα πρότεινα ως επίτιμον επικεφαλής της κίνησης τον κ. Ολάντ! Παρ’ ότι τα ποσοστά του είναι κάπως πεσμένα τελευταίως, στις καρδιές των μισών Γαλλίδων παραμένει το αντικείμενο του πόθου των άλλων μισών – ωχ! φοβάμαι ότι το τελευταίο αυτό σχόλιο θα το βρει σεξιστικό η κυρίαΔρέττα, με αποτέλεσμα τον κίνδυνο

να αυτοεξορισθώ στο Αλ Παρίσι, να με φάει η ξενιτιά, ένας ακόμα γκασταρμπάιτερ, αλλά ζωντανός γκασταρμπάιτερ. Διότι, όπως λέει και το ρηθέν, «ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατόν». Μένεις, ας πούμε, άνεργος! αν η ανεργία δεν σε σκοτώσει, σε κάνει πιο ανθεκτικόν στην ανεργία, πιο δυνατόν στους φόρους! αν δεν σε μουρλάνει ο Αδωνις, αποκλείεται να σε τρελάνει οΣόιμπλε! αν δεν αυτοκτονήσεις, δεν θα πάνε χαμένες οι θυσίες σου, αν συνεχίσεις να πεινάς, αν δεν έχεις φάρμακα, αν σου πάρουν το σπίτι κι εσύ αντέξεις,

θα αντέξει και το σύστημα, θα συνεχίσει να παίρνει μισθό 300.000 € τον χρόνο η κυρία Σακελλαρίου για να συνεχίσει το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας να επιβλέπει το ξεπούλημα της χώρας, χωρίς αναταράξεις.

Αν κάνεις το κορόιδο, πόσο πιο κορόιδο μπορείς να γίνεις; Αν θέλουν να σε σώσουν αυτοί που σε κατέστρεψαν, ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., ΔΗΜΑΡ, 58, πόσο περισσότερο μπορούν να σε καταστρέψουν;..

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *