Έτσι λοιπόν. Ασελγώ σε ένα παιδί και το έγκλημά μου παραγράφεται βάσει μιας πουτανιάς των Νόμων.
Ξεβρακώνω μια κοπελίτσα στο δρόμο για να διαπιστώσω αν όταν έχει περίοδο αντί για σερβιέτα βάζει μολότωφ,
Kατεβάζω το σλιπάκι ενός αγοριού κάνοντας πως τον πηδάω(εμείς οι ράμπο οι αρσενικάρες), εισβάλλω σε οποιοδήποτε σπίτι μου γουστάρει, όποτε και όπως θέλω (επειδή είμαι εξουσία ρε!) και ο υπουργός διαπιστώνει ότι δεν έγινε καμιά αστυνομική αυθαιρεσία.
Μετά από πολύ βασανιστική σκέψη αποφασίζω ότι οι δολοφονικές συμμορίες, οι τρομοκρατικές φασιστικές οργανώσεις, οι οργανωμένες επιθέσεις των ταγμάτων εφόδου, δεν έχουν καμιά σχέση με τη δολοφονία του Φύσσα και ζητώ την απαλλαγή των καθαρμάτων που τον έφαγαν.
Είμαι αστυφύλακας, σκοτώνω ένα ανυπεράσπιστο παιδάκι 14 χρονών και αποφυλακίζομαι λόγω ‘’σύννομου’’ βίου.
Ανήκω σε μια σπείρα που κατάκλεψε το Δημόσιο, και αθωώνομαι επειδή κάποιος άθλιος κατασκεύασε ένα παραθυράκι για να ξεγλιστράνε οι άλλοι άθλιοι. Και δηλώνω υπηρέτης της Δικαιοσύνης.
Και σε ρωτάω εισαγγελέα. Αν το αγοράκι που πασπάτεψε ο κύριος μεγαλόσχημος ήταν παιδί σου, αν ήταν γιος σου ο Φύσσας, αν ψαχουλεύανε οι μπάτσοι κι οι μπατσίνες τη δική σου κόρη, αν ήταν το μοναχοπαίδι σου εκείνο το παιδί που του τραβάνε το σλιπάκι οι τζάμπα μάγκες του κάθε ολίγιστου υπουργού που επιβάλλουν τον Νόμο και την Τάξη, θα είχες το θράσος να αποφυλακίζεις, να αθωώνεις, να παραγράφεις, έτσι επειδή τάχα μου το λέει ο Νόμος. Ποιανού Νόμος, θα έλεγες, αν αισθανόσουν τι θα πει ευθύνη.
Πες, εισαγγελέα, με το χέρι στην καρδιά: είσαι με το μέρος του Κρέοντα ή της Αντιγόνης; Το τέλος και των δύο το γνωρίζεις. Ένα από τα δύο θα είναι και το δικό σου. Αν φοβάσαι, παραιτήσου. Αν σε απειλούν ή σε εκβιάζουν κατάγγειλέ το. Θα γίνεις ήρωας. Στην κηδεία σου θα χειροκροτάνε το ξόδι. Καλύτερο από το να το φτύνουν.
Στο παραπάνω άρθρο θα ειθελα να προσθέσω και μια άλλη αποψη εκτός απο την ερώτηση στους προκλητικά και κατάφωρα παρανομούντες δικαστές και εισαγγελείς, που αποτελει την πραγματικά
εγκληματική διάσταση αυτού του φαινομένου. Πιστεύω ακράδαντα ότι για την σωρεία αυτών των
κραυγαλέα παράνομων απαλλακτικων αποφάσεων, ων Ουκ έστιν αριθμός, είναι υπέρ επειγόντως
επιτακτικό αντί για ερωτήματα ηθικής τάξης απο αρχαίες τραγωδίες να τους καταστήσουμε τέλος
απερίφραστα γνωστό ότι είναι κ α τ α δ ι κ α ς μ ε ν ο ι και συνυπεύθυνοι το ίδιο με τους φυσικούς
αυτουργούς τους οποίους απάλλαξαν. Είναι και οι ίδιοι εγκληματίες εναντίον αυτής ταυτης της δικαιοσύνης την οποίαν ετάχθησαν να υπηρετούν. Τους θεωρούμε το ίδιο ενόχους οπως τον απεχθέστερο δολοφόνο Κορκονέα που ψυχρά και αδίστακτα εκτέλεσε το μονάκριβο βλαστάρι, το στήριγμα και την ελπίδα αυτής της τραγικής μανούλας που της πήρε το σπλάχνο των σπλάχνων της
η σφαίρα του Ράμπο οπως τον αποκαλούσαν, επαινετικά, οι συνάδελφοι του. Θα πρέπει ακόμη να τους
καταστήσουμε γνωστό ότι τα ανομήματά τους τα τόσο φρικτά δεν παραγράφονται έν ουδεμία περιπτώσει και ότι θα εξευρεθεί τρόπος να τιμωρηθούν.