Πηγή: Ράνια Τζίμα – Βήμα

Aναλυτές έχουν κατ’ επανάληψη προβλέψει την κατάρρευση του θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν, με τους παράγοντές του ωστόσο να τους διαψεύδουν. Αυτή τη φορά όμως φαίνεται πως οι Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης πιθανότατα βρίσκονται σε ένα πραγματικά οριακό σημείο.

Ενα ηχηρό καμπανάκι για όσα συμβαίνουν τα τελευταία εικοσιτετράωρα ήχησε το καλοκαίρι που μας πέρασε όταν ιρανοί επιστήμονες, άνθρωποι του πνεύματος και ακαδημαϊκοί έστειλαν επιστολή στον πρόεδρο της χώρας Μασούντ Πεζεσκιάν με την οποία προειδοποιούσαν ότι η χώρα χρειάζεται άμεσα μεταρρυθμίσεις. Η χώρα είχε έτσι κι αλλιώς ταλαιπωρηθεί από τον πόλεμο των 12 ημερών που είχε προηγηθεί, αλλά η επιστολή περιέγραφε δομικά προβλήματα, όπως οι τεράστιες δημοσιονομικές ανισότητες, η εκτεταμένη διαφθορά στους κόλπους του κρατικού μηχανισμού. Οι υπογράφοντες την επιστολή πρότειναν αλλαγές στα κρατικά ΜΜΕ αλλά και στα σώματα ασφαλείας.

Λίγους μήνες αργότερα ο πληθωρισμός στη χώρα καλπάζει, το ιρανικό νόμισμα καταρρέει, τρόφιμα και φάρμακα έχουν γίνει απλησίαστα για ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού. Ολόκληρες κατηγορίες τροφίμων δεν βρίσκονται καν στα ράφια των καταστημάτων ενώ μέσα σε λίγες ώρες κυριολεκτικά εκτοξεύτηκαν οι τιμές προϊόντων όπως το λάδι. Η κυβέρνηση ανακοίνωσε μηνιαία επιδόματα της τάξης των 7 δολαρίων αλλά προφανώς αυτά δεν είναι ικανά να «σβήσουν» τις δραματικές συνέπειες του πληθωρισμού.

Αυτό λοιπόν είναι το σημείο όπου οι οριακές οικονομικές συνθήκες ήρθαν να συναντήσουν το αίτημα της κοινωνίας για εκσυγχρονισμό και βαθιές πολιτικές αλλαγές. Αυτός είναι και ο λόγος που τούτη τη φορά το καθεστώς του Ιράν θα μπορούσε πράγματι και να καταρρεύσει διότι στις μαζικές εξεγέρσεις συμμετέχουν ενεργά οι έμποροι της χώρας οι οποίοι παραδοσιακά θεωρούνταν πιστοί στο καθεστώς, έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στην ιστορία του Ιράν, στήριξαν τη θεοκρατία το 1979, χρηματοδότησαν και οδήγησαν στην ανατροπή του σάχη και στην επαναφορά του αγιατολάχ.

Με λίγα λόγια, υπάρχει πραγματική δυσφορία από παράγοντες στο εσωτερικό της χώρας που παραδοσιακά ήταν σε αγαστή σχέση με τον σιιτικό κλήρο. Στο εκρηκτικό μείγμα προστίθεται και η νεότερη γενιά γυναικών. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατακλύζονται από φωτογραφίες γυναικών που με τα τσιγάρα τους καίνε φωτογραφίες του αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, σπάζοντας ταυτόχρονα δυο ταμπού.

Η πτώση του καθεστώτος με εξωτερική επέμβαση πάνω στο έδαφος του Ιράν θα πρέπει να θεωρείται εξαιρετικά δύσκολη, ίσως απίθανη, αλλά η ανατροπή από μέσα όχι. Τα δημοσιονομικά δεδομένα είναι πολύ διαφορετικά από κάθε άλλη φορά, η παλαιά γενιά της Ισλαμικής Επανάστασης γερνάει και δεν διαφαίνεται το σχήμα διαδοχής της και η Κίνα, ναι μεν στηρίζει, αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι μπορεί να διασώσει το Ιράν.

Η παρακάτω περίληψη είναι από συνέντευξη της Ιρανής μαρξίστριας Νίντα Καβέχ η οποία δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Socialist Middle East στις 8 Γενάρη 2026.

Στη συνέντευξή της, η μαρξίστρια Νίντα Καβέχ αναλύει με το δικό της σκεπτικό την επαναστατική δυναμική των μαζικών εξεγέρσεων στο Ιράν, που έχουν ξεσπάσει εν μέσω βαθιάς οικονομικής κρίσης και άγριας κοινωνικής καταπίεσης.

Απορρίπτοντας οποιαδήποτε ιδεολογικά αποστεωμένη περιγραφή τύπου «κρίσης αστικών δικαιωμάτων», η Καβέχ τοποθετεί τις κινητοποιήσεις στην καρδιά της ταξικής πάλης: ένα θεοκρατικό και νεοφιλελεύθερο καθεστώς έχει αποξενώσει και φτωχοποιήσει τεράστια τμήματα της κοινωνίας, δημιουργώντας μια έκρηξη λαϊκής οργής και ταξικής ανασύνθεσης.

Η Καβέχ τονίζει ότι δεν πρόκειται για ένα κίνημα περιορισμένο στα νέα στρώματα ή στην παραδοσιακή νεολαία, αλλά για μια κοινωνική εξέγερση που ενώνει εργαζόμενους, φτωχά λαϊκά στρώματα, γυναίκες και νεολαία με ευρύτερα τμήματα της κοινωνίας.

Ιδιαίτερα σημαντικό είναι ότι στις κινητοποιήσεις συμμετέχουν πλέον και «ευσεβείς θείοι» — δηλαδή μικροαστοί και θρησκευόμενοι υποστηρικτές του καθεστώτος που ρήμαξε τη ζωή τους. Αυτή η μετατόπιση δείχνει ότι το καθεστώς έχει χάσει ακόμη και την κοινωνική του βάση.

Σε πολιτικό επίπεδο, η Καβέχ υπογραμμίζει ότι η εργατική τάξη ακόμα δεν έχει εκφράσει πλήρως την πολιτική της δύναμη, αλλά οι απεργίες σε κρίσιμους τομείς δείχνουν ότι η αναμέτρηση μπορεί να περάσει σε νέα φάση μέσω της οργανωμένης ταξικής πάλης.

Τέλος, η συνέντευξη καταδικάζει την καταστολή και τις ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις, ενώ καλεί σε ενότητα και πολιτική αυτοοργάνωση των καταπιεζόμενων τάξεων ως την πραγματική οδό για κοινωνική απελευθέρωση και ριζική αλλαγή.

Σε γενικές γραμμές η περίπτωση του Βαγγέλη Σταθόπουλου είναι γνωστή. Ο αναρχικός συνελήφθη στις 8 Νοέμβρη του 2019 από την λεγόμενη αντιτρομοκρατική, η οποία κατασκεύασε σε βάρος του ένα κατηγορητήριο φορτώνοντας σε βάρος του τον μισό ποινικό κώδικα. Κι όλα αυτά χωρίς να υπάρχει το παραμικρό στοιχείο σε βάρος του, με τον πραγματικό λόγο να είναι ότι στάθηκε αλληλέγγυος και παρείχε τις πρώτες βοήθειες σε έναν τραυματία.

Η αστυνομικοδικαστική αυτή σκευωρία μπορεί να φαντάζει απίστευτη και εξωφρενική, -ο ίδιος ο Σταθόπουλος εκτιμάει ότι την έστησε ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδη “επειδή ήταν νεοσύστατη η κυβέρνηση και θεωρώ ότι ήθελε να δείξει ένα ‘καλό πρόσωπο’ στον Κυριάκο Μητσοτάκη”– (ας μην ξεχνάμε ότι σε όλες τις περιόδου που χρημάτισε υπουργός προστασίας του συστήματος, ο πολιτικός γενίτσαρος, βραβευμένος από το FBI, σχετικές σκευωρίες γνώρισαν άνθηση).

Το κατηγορητήριο που αποδόθηκε στον αναρχικό ήταν εντελώς σαθρό. Οπτικό υλικό που υπάρχει, καθώς και επώνυμες καταθέσεις αποδεικνύουν ότι ο Β. Σταθόπουλος δεν έχει καμιά σχέση με τα όσα κατηγορείτε, και έχει πέσει θύμα ασφαλίτικης μεθόδευσης. 

Το κράτος όπως είχε αποφασίσει να τον καταδικάσει. Και έτσι φτάσαμε στο απίστευτο, εξωφρενικό, αδιανόητο -πραγματικά δυσκολεύεσαι να βρεις λέξη να το χαρακτηρίσεις, να βρεθεί “λειτουργός της Θέμιδας” και να “ανακαλύψει”, να κατασκευάσει πιο σωστά όπως λένε οι συνήγοροι του κατηγορουμένου, “επιβαρυντικά δήθεν στοιχεία” για να προτείνει την παραπομπή σε δίκη του  Β. Σταθόπουλου για πλήθος κακουργημάτων, “βαφτίζοντας” “πατέρα” του, έναν άγνωστο συνώνυμο του, ο οποίος συνελήφθει να κατέχει όπλα!  

Αρχικά, λοιπόν, η αστική “δικαιοσύνη” τους, μ’ όλη αυτή την μεθόδευση τους  πρωτόδικα είχε εκδώσει καταδικαστική απόφαση για 19 χρόνια κάθειρξη χωρίς αναστολή, στον Β. Σταθόπουλο. Ηταν όμως τόσο άθλια κατασκευασμένη η σκευωρία σε βάρος του αναρχικού που σαν σήμερα το 202 κατέρρευσε με πάταγο στο Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων. Ετσι η δικαστική ετυμηγορία τον κρίνει ομόφωνα ότι είναι αθώος λόγω αμφιβολιών σχετικά με τις κατηγορίες της ένταξης σε τρομοκρατική οργάνωση και της διακεκριμένης οπλοφορίας, και ένοχο για παράνομη οπλοκατοχή. 

Το θέμα όμως είναι άλλο. Η αστυνομικοδικαστική σκευωρία κατέρρευσε, ο αναρχικός όμως έμεινε τρία χρόνια άδικα στην φυλακή. Γι’ αυτό το έγκλημα κάποιοι δεν πρέπει να λογοδοτήσουν;

Μόλις πριν λίγο λάβαμε το διπλανό ηλεκτρονικό μήνυμα που μας γνωστοποιεί τη λειτουργία της ιστοσελίδας iranea.gr, ενός ελληνόγλωσσου ενημερωτικού μέσου με θεματολογία που αφορά αποκλειστικά σχεδόν τις εξελίξεις στο Ιράν.

Η εμφάνιση του συγκεκριμένου ιστότοπου εγείρει εύλογα ερωτήματα, τόσο για τον χρόνο δημιουργίας του όσο και για τον ρόλο που ενδέχεται να επιδιώκει να διαδραματίσει στον δημόσιο λόγο.

Καταρχάς, από μια στοιχειώδη ψηφιακή έρευνα που κάναμε προκύπτει ότι το iranea.gr δεν διαθέτει εμφανές παρελθόν. Δεν υπάρχουν αρχεία παλαιότερων ετών, ούτε αναφορές ή παραπομπές που να μαρτυρούν συνεχή παρουσία στον ελληνικό διαδικτυακό χώρο. Το περιεχόμενο που είναι προσβάσιμο αφορά αποκλειστικά πρόσφατο χρονικό διάστημα, γεγονός που ενισχύει την εντύπωση ότι πρόκειται για νεοσύστατο εγχείρημα.

Δεύτερον, η χρονική συγκυρία της εμφάνισής του δεν μπορεί να αγνοηθεί. Το site κάνει την παρουσία του αισθητή σε μια περίοδο έντονης κοινωνικής και πολιτικής αναταραχής στο Ιράν, με διαδηλώσεις, καταστολή και αυξημένο διεθνή έλεγχο του καθεστώτος. Ιστορικά, τέτοιες περίοδοι συνοδεύονται από εντατικοποίηση της επικοινωνιακής δραστηριότητας προς το εξωτερικό, με στόχο τη διαμόρφωση ευνοϊκότερων εντυπώσεων και την αντιμετώπιση της κριτικής.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το ύφος του περιεχομένου. Η γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι προσεκτικά διατυπωμένη, αποφεύγει οποιαδήποτε ουσιαστική εσωτερική κριτική προς την ιρανική εξουσία και κινείται σταθερά σε μια γραμμή υπεράσπισης των επίσημων θέσεων της Τεχεράνης. Η Δύση εμφανίζεται συχνά ως παράγοντας παραπληροφόρησης, ενώ προβάλλονται έννοιες όπως «σταθερότητα», «εθνική κυριαρχία» και «εξωτερικές παρεμβάσεις» — ένα λεξιλόγιο που παραπέμπει περισσότερο σε κρατική αφήγηση παρά σε ανεξάρτητη δημοσιογραφία.

Επιπλέον, απουσιάζουν βασικά στοιχεία διαφάνειας: δεν είναι σαφές ποιοι βρίσκονται πίσω από το site, ποια είναι η συντακτική του ομάδα, ποιος το χρηματοδοτεί και ποιος φέρει την ευθύνη της έκδοσης. Σε μια εποχή όπου η αξιοπιστία των μέσων δοκιμάζεται, η έλλειψη αυτών των πληροφοριών αποτελεί σοβαρό ζήτημα.

Με βάση τα παραπάνω, δεν μπορεί να διατυπωθεί με βεβαιότητα ότι το iranea.gr αποτελεί επίσημο όργανο της Ιρανικής Πρεσβείας ή κρατικό μέσο. Ωστόσο, οι ενδείξεις συγκλίνουν στο ότι πρόκειται για πρόσφατο επικοινωνιακό εγχείρημα, πιθανότατα ευθυγραμμισμένο με τις επίσημες θέσεις του ιρανικού καθεστώτος και προσανατολισμένο στο ελληνικό κοινό.

Σε κάθε περίπτωση, η εμφάνιση τέτοιων ιστοσελίδων υπενθυμίζει την ανάγκη κριτικής ανάγνωσης της πληροφόρησης και αυξημένης προσοχής απέναντι σε μέσα που εμφανίζονται αιφνιδιαστικά, χωρίς σαφή ταυτότητα και σε περιόδους έντονων γεωπολιτικών εξελίξεων. Η ενημέρωση δεν είναι ποτέ ουδέτερη και ακριβώς γι’ αυτό οφείλει να ελέγχεται.

Εμείς σαν ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ έχουμε χρέος να ενημερώσουμε για το ηλεκτρονικό μήνυμα που λάβαμε, θεωρήσαμε όμως σκόπιμο να κάνουμε και τις παραπάνω παρατηρήσεις.

Υ.Γ: Και φυσικά οι αποστολείς του μηνύματος δεν μας εξηγούν από που προήλθαν “οι πολυάριθμες τηλεφωνικές επικοινωνίες και ερωτήσεις σχετικά με τις συνθήκες στο Ιράν”, που ισχυρίζονται ότι δέχτηκαν, ούτε και ποιοι είναι αυτοί που ανέλαβαν να απαντήσουν.

Το 1913 καταγράφεται μια μικρή αλλά ιστορικά καθοριστική στιγμή στο επαναστατικό κίνημα της Ρωσίας. Ο Ρώσος επαναστάτης Ιωσήφ Βισαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι, ήδη ενεργό στέλεχος του επαναστατικού χώρου και ένας από τους εκδότες της εφημερίδας Πράβντα, υπογράφει για πρώτη φορά κείμενό του με το ψευδώνυμο «Στάλιν».

Η υπογραφή αυτή εμφανίζεται σε επιστολή του προς το περιοδικό του Ρωσικό Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα και δεν είναι τυχαία. Το όνομα «Στάλιν» προέρχεται από τη ρωσική λέξη stal (ατσάλι) και σημαίνει «ατσάλινος άνθρωπος», συμβολίζοντας τη σκληρότητα, την αντοχή και την ακαμψία χαρακτήρα που ο ίδιος ήθελε να προβάλλει.

Εκείνη την περίοδο, η χρήση ψευδωνύμων ήταν συνηθισμένη ανάμεσα στους επαναστάτες, τόσο για λόγους συνωμοτικότητας όσο και για τη δημιουργία πολιτικής ταυτότητας. Στην περίπτωση του Τζουγκασβίλι, όμως, το «Στάλιν» δεν ήταν απλώς ένα ακόμα ψευδώνυμο. Έμελλε να γίνει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ονόματα του 20ού αιώνα, ταυτισμένο με την πορεία της Σοβιετικής Ένωσης και με μια εποχή βαθιών πολιτικών και κοινωνικών ανακατατάξεων.

Η πρώτη αυτή υπογραφή του 1913 σηματοδοτεί την αρχή της μετάβασης από τον περιφερειακό επαναστάτη στον πολιτικό ηγέτη που, λίγα χρόνια αργότερα, θα διαδραμάτιζε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ιστορία της Ρωσίας και του κόσμου.

Οι απειλές των ΗΠΑ απέναντι στην Κούβα δεν μπορούν να ιδωθούν αποκομμένες από τη συνολική στρατηγική του ιμπεριαλισμού, όπως αυτή περιγράφεται ήδη από τον Λένιν: επιβολή, εκβιασμός και τιμωρία κάθε κοινωνίας που επιχειρεί να κινηθεί έξω από τα όρια της καπιταλιστικής κυριαρχίας. Ο αποκλεισμός και η διαρκής πίεση δεν στοχεύουν απλώς την κυβέρνηση της Αβάνας, αλλά τον ίδιο τον λαό, ως μέσο παραδειγματισμού.

Ταυτόχρονα, όμως, η αλληλεγγύη προς την Κούβα δεν προϋποθέτει εξιδανίκευση της πραγματικότητας. Η κουβανική κοινωνία βιώνει σοβαρές υλικές ελλείψεις, κοινωνικές ανισότητες που έχουν οξυνθεί τα τελευταία χρόνια και πολιτικά αδιέξοδα που δεν μπορούν να αποδοθούν αποκλειστικά στον ιμπεριαλιστικό αποκλεισμό. Η επανάσταση, ως ιστορική διαδικασία, δεν είναι υπεράνω κριτικής — αντίθετα, η κριτική είναι αναγκαία προϋπόθεση για τη διατήρηση του χειραφετητικού της περιεχομένου.

Η εικόνα της απάντησης της Κούβας δεν εκφράζει έναν «παράδεισο», αλλά μια στάση: την άρνηση υποταγής. Υπενθυμίζει ότι άλλο πράγμα είναι η υπεράσπιση της εθνικής και κοινωνικής κυριαρχίας ενός λαού και άλλο η άκριτη αποδοχή κάθε επιλογής της ηγεσίας του. Η αλληλεγγύη των λαών οφείλει να είναι διεθνιστική και κριτική, όχι ιδεολογικό άλλοθι.

Σε έναν κόσμο όπου ο καπιταλισμός εμφανίζεται ως φυσικός νόμος, η Κούβα —με όλες τις αντιφάσεις της— εξακολουθεί να αποτελεί υπενθύμιση ότι η ιστορία γράφεται μέσα από συγκρούσεις, όχι από διακηρύξεις «τέλους της ιστορίας».

Γράφει ο mitsos175

«Ζούμε απίστευτες καταστάσεις. Γίναμε Ιράν ή μάλλον το Ιράν έγινε… Θεσσαλονίκη. Η ERT στο ρεπορτάζ της για το Ιράν έπαιξε απόψε εμβόλιμα πλάνα (βίντεο 1) από τα επεισόδια που έγιναν μετά τη συναυλία του ΛΕΞ στη Θεσσαλονίκη στις 2 Νοέμβρη 2025 (βίντεο 2). Τελικά δεν υπάρχει ούτε ντροπή ούτε τσίπα». (Δείτε εδώ τα βίντεο)

«116 νεκροί στο Ιράν» ο ένας τίτλος. «500 νεκροί στο Ιράν!» γράφει ο άλλος. Βάλτε τώρα που γυρίζει! Ακούω 600 νεκρούς; 500 ένα, 500 δύο… Ποιος θα κερδίσει τη δημοπρασία της αθλιότητας;
Αλλά το χειρότερο το έκανε η παρακρατική τηλεόραση. Δεν υπάρχει video από το Ιράν; Να βάλουμε ένα και να πούμε πως είναι από κει! Δεν είναι; Δε βαριέσαι! Οι ΑΡΔ πάντως έγλειψαν, έδειξαν τη δουλικότητα τους στην Πρεσβεία.

Οι ΗΠΑ αποφάσισαν να πάρουν και το πετρέλαιο του Ιράν. Οι ντόπιοι τρισάθλιοι τσανακογλείφτες, όχι μόνο συμφωνούν με ό,τι λένε οι αφέντες τους, επαυξάνουν κιόλας! 500 νεκροί; Βάλτε 2 – 3 χιλιάδες ακόμα. Οι ΗΠΑ θα σκοτώσουν πολλούς περισσότερους.

Σε καμία περίπτωση δεν είμαστε με τις θεούσες του Ιράν. Σε κάθε περίπτωση θέλουμε να φύγουν τα Ταλιμπανιστήρια, οι φανατικοί ηλίθιοι που κοιτάνε τι κάνουν οι άλλοι στην προσωπική τους ζωή. Αλλά δε θέλουμε να αλλάξει απλά δυνάστης. Να έρθει το μπάσταρδο του Σάχη και να γίνουν τα πράγματα στη χώρα ακόμα χειρότερα.

Είμαστε με το λαό και τους Κομμουνιστές, που αγωνίζονται για τα συμφέροντα της πλειοψηφίας. Τα δεξιά αποβράσματα είναι με τους ιμπεριαλιστές – φασίστες που θέλουν να καπελώσουν τον κόσμο, ο οποίος ξεσηκώθηκε κατά του παραλογισμού της θρησκείας. Η άποψη μας για κάθε θρησκεία έχει διατυπωθεί εδώ και καιρό, ενώ από την πρώτη στιγμή πήραμε σαφή θέση υπέρ των Ιρανών αγωνιστών και εναντίον της κυβέρνησης των θρησκόληπτων. Φυσικά είμαστε εντελώς αντίθετοι σε μια επίθεση που θα σκοτώσει κι άλλους αθώους, για να πάρουν εταιρείες τα πετρέλαια της χώρας. Πόσο πιο λιανά να το κάνουμε;

Κάναμε λάθος; Δεν ξέρω. Αναφέρομαι τότε που κατεβήκαμε στο δρόμο για να υπερασπιστούμε τους εργαζόμενους στην ΕΡΤ, την οποία είχε κλείσει αιφνιδιαστικά ο Σαμαράς. Θλίβομαι πραγματικά που οι ίδιοι οι εργαζόμενοι αφήνουν τους άθλιους, τους ελεεινούς, τους τιποτένιους, να μετατρέπουν μια δημόσια υπηρεσία σε κομματικό γραφείο της γαλάζιας συμμορίας και σε παράρτημα της CIA. Θα μας χρειαστούν πάλι, αλλά πολλοί έχουμε αηδιάσει.

Γίνεται καταστολή στο Ιράν; Βεβαίως, υπάρχουν και νεκροί. Δεν μπορεί όμως αυτό να γίνει αφορμή για πλιάτσικο και περισσότερες δολοφονίες από καθάρματα ακόμα χειρότερα κι από αυτούς που κυβερνούν τώρα.

Όσο για την ΕΡΤ θα έπρεπε να θυμούνται πως τους πληρώνουμε όλοι και πως όσους έβαλε με μέσον η συμμορία του Μητσοτάκη είναι αυτοί που θέλουν να απαξιώσουν τη δημόσια τηλεόραση για να κερδίσει η ιδιωτική. Εργαζόμενοι στην ΕΡΤ μην τους αφήνετε να σας παρασύρουν στο βόθρο τους.

Οταν στα μέσα του Νοέμβρη 2025 έφυγε από τη ζωή ο πρώην υπουργός και βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, Δημήτρης Σταμάτης, είχαν κυκλοφορήσει φήμες ότι αφού ήταν ο εξ απορρήτων συνεργάτης του Αντώνη Σαμαρά και το πρόσωπο που είχε αναλάβει να συντονίσει το πανελλαδικό δίκτυο όσων συμπαθούν τον πρώην πρωθυπουργό, το εν εκκολάψει κόμμα του Σαμαρά, θα παραμείνει στα χαρτιά.

Και μέχρι τώρα παραμένει γρίφος αν ο 75χρονος Μεσσήνιος πολιτικός θα βρεθεί στην κεντρική πολιτική σκηνή ιδρύοντας νέο πολιτικό μόρφωμα.

Κάναμε αυτή την εισαγωγή γιατί διαβάζοντας σημερινά παραπολιτικά σχόλια του Σταύρου Παπαντωνίου στην “Καθημερινή” διαπιστώνουμε για μια ακόμα φορά το πόση ρευστότητα έχει δημιουργηθεί στο πολιτικό σκηνικό την εμφάνιση με την εμφάνιση του κόμματος Καρυστιανού.

Σύμφωνα λοιπόν με το δημοσίευμα, στην κατοχή του Μαξίμου υπάρχει δημοσκόπηση η οποία παρουσιάζει ένα κόμμα υπό τον Σαμαρά να λαμβάνει ένα ποσοστό περίπου 4%. Το πιο ενδιαφέρον στο άρθρο του Παπαντωνίου είναι η εκτίμηση ότι αν δεν δημιουργήσει κόμμα ο πρώην πρωθυπουργός υπάρχει το ενδεχόμενο να στηρίζει το κόμμα Καρυστιανού.

Το δημοσίευμα της Καθημερινής αναφέρει:

Πηγή: Θανάσης Καραμπάτσος – Documento

Ο κόσμος είναι μπλεγμένος. Δεν είναι ακριβώς αυτό που βλέπουμε. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εδώ και μήνες δεν έχει νομιμοποίηση και προσπαθεί να κρατηθεί με παροχές και τους πυλώνες της μαύρης προπαγάνδας. Αυτές τις μέρες, ακολουθώντας προφανώς μια ισραηλινή εταιρεία διαχείρισης κρίσης, προσπαθεί να κερδίσει ηθικό πλεονέκτημα με επιχείρημα ότι «οι αριστερούληδες είναι υποκριτές και δεν υποστηρίζουν την εξέγερση στο Ιράν». Καταφανώς ισραηλινή, διότι η Τεχεράνη είναι ο μεγάλος εχθρός του Τελ Αβίβ και το αντιπαραβάλλουν με τη στήριξη στους Παλαιστίνιους και στη Γάζα. Κροκοδείλια δάκρυα που στάζουν έχουν γεωπολιτική στόχευση. Δεν τους απασχολεί καθόλου ο λαός του Ιράν ούτε της Βενεζουέλας.

Επιχειρούν να ελέγξουν την εξέγερση και γι’ αυτό είχαν ήδη εκπονήσει μαύρη εκστρατεία υπέρ του γιου του σάχη. Η αιματοβαμμένη δυναστεία των Παχλαβί δεν έχει κανένα κοινωνικό έρεισμα και η Δύση με το Ισραήλ πάνε να την επιβάλουν. Όλα είναι πολύπλοκα. Το Ιράν θυμίζει Ελλάδα του Μητσοτάκη· πολλή οργή και διέξοδος καμία. Το θεοκρατικό καθεστώς δείχνει τα δόντια του με πάνω από 400 νεκρούς. Το ποτήρι ξεχείλισε επειδή το παζάρι, οι μικρομεσαίοι, έχουν πιεστεί από τις οικονομικές κυρώσεις και την υποτίμηση του νομίσματος. Ήταν οι «ημέτεροι» και τώρα βλέπουν να θησαυρίζουν οι «εκλεκτοί», οι επιχειρήσεις των Φρουρών της Επανάστασης.

Ο Νίκος Καββαδίας ο «ποιητής των ναυτικών», όπως χαρακτηρίστηκε γεννήθηκε σαν σήμερα στις 11 Γενάρη του 1910, στο Χαρμπίν της Μαντζουρίας στην Κίνα.

Εγινε πολύ γνωστός μέσα από την μελοποίηση των ποιημάτων του από διάφορους συνθέτες, καθώς και για τους αγώνες του που έχει δώσει από την κατοχή σαν στέλεχος του ΕΑΜ (ένα διάστημα υπήρξε επικεφαλής του ΕΑΜ Λογοτεχνών – Ποιητών μέχρι που μπάρκαρε σε καράβι το 1946).
Συνέχισε την αγωνιστική του πορεία στην Απριλιανή δικτατορία, όπου και υπήρξε σύνδεσμος ανάμεσα σε αντιστασιακές οργανώσεις.

Η ποίηση είναι ένα λογοτεχνικό είδος πολύ στενά δεμένο με τη μουσική. Πάνω στην ποίηση του Καββαδία έχουμε δουλειές υπεύθυνες και προσεγμένες και, ως αποτέλεσμα, όμορφα τραγούδια.

Με την μελοποιημένη ποίηση ο κόσμος έρχεται πιο κοντά στην λογοτεχνία της χώρας του, ένα άλλοτε απρόσιτο ποίημα μπορεί να γίνει κοινό κτήμα γιατί η μουσική το ερμηνεύει, το κάνει κατανοητό και βατό και το προσφέρει στο κοινό ελεύθερο από προκαταλήψεις.
Αυτό ακριβώς συμβαίνει στην περίπτωση του Καββαδία, που η δύσκολη, ναυτική γλώσσα που χρησιμοποιεί αποτελεί τροχοπέδη για την κατανόηση των ποιημάτων του.

Απ’ τα ποιο γνωστά του αντιστασιακά ποιήματα που έγραψε εμπνευσμένος από την κατοχική περίοδο είναι το «Αθήνα 1943» και το ποίημα «Αντίσταση».

(ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ, ΠΕΤΡΟΣ: “Προσωπογραφία του ποιητή Νίκου Καββαδία”. Ακρυλικό και κολλάζ σε μουσαμά, μικτή τεχνική).

Διαβάστε ακόμα: Νίκος Καββαδίας. Γενέθλια μέρα για τον ποιητή, συγγραφέα, αγωνιστή

Διαβάστε επίσης:

Νίκος Καββαδίας: «Πάντα πήγαινα αριστερά το τιμόνι και ποτέ δεν κοίταζα την πρύμνη!…»

 Νίκος Καββαδίας – Ο ναύτης ποιητής