Τετάρτη 25 Φλεβάρη, και ώρα 19:00 στο “Λιμάνι της Αγωνίας” στον Πειραιά θα γίνει παρουσίαση του βιβλίου «Από Ατσάλι και Βελούδο» — ένα βιβλίο βαθιά πολιτικό, μια μαρτυρία ζωής και αγώνα.

Η Νατάσσα Παπαδοπούλου – Τζαβέλλα καταγράφει με ευθύτητα και σεβασμό την πορεία του Πάνου Τζαβέλλα, ενός ανθρώπου που πλήρωσε ακριβά τις ιδέες του και έμεινε όρθιος σε δύσκολους καιρούς.

Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου αναδεικνύεται η ιστορία μιας γενιάς που πίστεψε στη δικαιοσύνη, την ελευθερία και την αξιοπρέπεια, μιας γενιάς που γνώρισε διώξεις, εξορίες και σιωπές αλλά δεν λύγισε.

Είναι ένα βιβλίο που δεν αφορά μόνο το παρελθόν, αλλά συνομιλεί ευθέως με το σήμερα, θυμίζοντας ότι οι κοινωνικοί και πολιτικοί αγώνες αφήνουν πάντα αποτύπωμα.

Βασιλική Λάζου – f/b

Ηταν σαν σήμερα 24/2/1945, όταν σχεδόν όλες οι εφημερίδες της εποχής αναδημοσιεύουν ανταπόκριση του Ρόιτερ -στην φωτογραφία φώτο από την εφ. “ΕΜΠΡΟΣ”- στην οποία ο Τσόρτσιλ “υποκλίνεται” στον “μεγάλο αρχηγό του μεγάλου ερυθρού στρατού”, Ι.Β.Στάλιν για τους θριάμβους των σοβιετικών στρατευμάτων εναντίον της ναζιστικής πολεμικής μηχανής.

O Βρετανός πρωθυπουργός μιλάει για τους θριάμβους του κόκκινου στρατού “οίτινες εκίνησαν τον θαυμασμό των συμμάχων προσθέτοντας ότι: “Αι μέλλουσαι γενεαί θ’ αναγνωρίσουν τί οφείλουν εις τον ερυθρόστρατόν. ως πράττομεν ανεπιφυλάκτως ημείς οίτινες παρέστημεν μάρτυρες των υπερηφάνων τούτων κατορθωμάτων”.   

Να κερνάμε και λίγο πίκρα στους δεξιούς

Η Σοφία Βούλτεψη δεν είναι απλώς μία ακροδεξιά εθνικίστρια με ισλαμοφοβική εμμονή και φρασεολογία καφενείου. Είναι διαχρονικά επικίνδυνη για τη δημοκρατική μνήμη, την πολιτική ηθική και την αλήθεια. Το αποδεικνύει διαρκώς με τις δηλώσεις και τις “παρεμβάσεις” της:

Η σημερινή δήλωση της δημοσιογραφικής γλείφτρας της κεφαλαιοκρατίας και των Μητσοτάκηδων ότι οι σημερινοί σημερινοί κομμουνιστές δεν έχουν καμιά σχέση με τους 200 εκτελεσμένους ήρωες της Καισαριανής αφού “με μία σφαλιάρα φεύγουνε“, είναι αλλη μια απ’ τις γνωστές αρλούμπες που συνηθίζει να λέει.

Με την ευκαιρία ας θυμηθούμε κάποια απ’ τα πεπραγμένα αυτού του κοινοβουλευτικού μηδενικού.

Βούλτεψη εναντίον Ιστορίας: Όταν οι 200 εκτελεσμένοι κομμουνιστές της Καισαριανής «ενοχλούν» ακόμα

Προσπάθησε να θορυβήσει, να θολώσει, να εκτρέψει τη συζήτηση από το εργοδοτικό έγκλημα της ΒΙΟΛΑΝΤΑ που στοίχισε την ζωή σε πέντε εργάτριες, επιτιθέμενη στο ΚΚΕ

Η βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας λειτουργεί σαν βουβουζέλα της ισραηλινής πρεσβείας

Κάνει ότι είναι δυνατόν, επικαλούμενη αστειότητες να υποβαθμίσει το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Προσπάθησε να μας βγάλει όλους τρελούς για το δυστύχημα-έγκλημα των Τεμπών

Έχει υποστηρίξει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ διαθέτει «ένοπλες συνιστώσες».

Δεν έχει αφήσει καμιά αμφιβολία το πόσο ρατσίστρια είναι μ’ αυτά που είπε για τους Τσιγγάνους.

Έχει καταγγείλει τον Δημήτρη Κουτσούμπα ότι θέλει να καταλύσει τη δημοκρατία γιατί το ΚΚΕ… τόλμησε να εμφανιστεί συντεταγμένα σε πορεία του Πολυτεχνείου.

Έχει φτάσει στο σημείο να ομολογήσει μέσα στη Βουλή ότι το κόμμα της, η Νέα Δημοκρατία, κατασκευάζει fake news — το είπε χωρίς ντροπή, σχεδόν με περηφάνια.

Και σε μια από τις πιο γελοίες, αλλά και αποκαλυπτικές στιγμές της, έχει αποκαλέσει τους συντρόφους της στο κυβερνητικό στρατόπεδο λαοπλάνους, ψεύτες και ανεύθυνους πολιτικάντηδες — μάλλον κατά λάθος, αλλά με χειρουργική ακρίβεια.

Μιλάμε για μια πολιτικό-καρικατούρα, προϊόν της βαθιάς παρακμής του συστήματος που υπηρετεί. Μια φωνή που υπάρχει για να κάνει θόρυβο, να μολύνει τη δημόσια σφαίρα με εθνικιστικό κιτρινισμό, να λειτουργεί σαν προπαγανδιστικός αεραγωγός κάθε πολεμοκάπηλου σχεδίου, είτε των ΗΠΑ, είτε του Ισραήλ, είτε του ΝΑΤΟ.

Η Σοφία Βούλτεψη δεν είναι γραφική. Είναι χρήσιμη — για την πολιτική αλητεία και τον κρατικό αυταρχισμό. Και όταν φωνάζει τόσο υστερικά, είναι επειδή φοβάται. Όχι για την «δημοκρατία», αλλά για το ξεβράκωμα που έρχεται όταν ο λαός σταματήσει να την ακούει σαν βουβουζέλα… και αρχίσει να της τραγουδά το τέλος.

Σαν σήμερα στις 24 Φλεβάρη του 1943 πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα συντονισμένη απεργία και διαδήλωση ενάντια στην επιστράτευση που πήγαν να επιβάλλουν στον σκλαβωμένο τότε λαό μας οι δυνάμεις του άξονα.

Μετά τις τεράστιες απώλειες που είχε επιφέρει ο Κόκκινος Στρατός στις χιτλερικές δυνάμεις με αποκορύφωμα την νίκη του στην μάχη του Στάλιγκραντ, τα γερμανικά στρατεύματα  χρειαζόταν επειγόντως νέες δυνάμεις. 

Να υπάρξουν δηλαδή γερμανοτσολιάδες από κατακτημένα κράτη ή να αποδεσμευτούν Γερμανοί που μέχρι τότε δεν ήταν στα πολεμικά μέτωπα αλλά απασχολούταν στα μετόπισθεν δουλεύοντας σαν εργάτες σε Γερμανικά εργοστάσια, ειδικά κατασκευής πολεμικού υλικού.

Αυτός ήταν και ο λόγος που στις 30 του Γενάρη του 1943 ο αντιστράτηγος Αλεξάντερ Λερ, στρατιωτικός διοικητής των γερμανικών στρατιωτικών δυνάμεων ΝΑ Ευρώπης, εξέδωσε μία διαταγή η οποία μεταξύ άλλων έγραφε:

«1. (…) Κάθε κάτοικος της Ελλάδας ηλικίας 16-45 χρόνων είναι υποχρεωμένος, όταν το απαιτήσουν οι συνθήκες, να αναλάβει δουλιά για γερμανικές ή ιταλικές υπηρεσίες που του υποδείχτηκε. Ανδρικές εργατικές δυνάμεις είναι υποχρεωμένες να εργαστούν κι έξω από τον μόνιμο τόπο κατοικίας τους, αν χρειαστεί σε κοινότητες στρατοπέδευσης. 
2. Η πρόσκληση για την ανάληψη της δουλιάς γίνεται άμεσα από τις γερμανικές υπηρεσίες ή μέσω των εντεταλμένων απ’ αυτές ελληνικών υπηρεσιών, ιδιαίτερα των επιθεωρήσεων εργασίας και των δημάρχων… 
4. Οποιος δεν εκπληρώνει τις υποχρεώσεις που προκύπτουν από τις παραγράφους 1 και 2 τιμωρείται με χρηματική ποινή απεριορίστου ύψους, φυλάκιση ή ειρκτή ή με στρατόπεδο αναγκαστικής εργασίας».

Η αντίδραση σ’ αυτή την απόφαση των Γερμανών, από τον ελληνικό λαό υπήρξε άμεση.
Η μάχη του ενάντια στην πολιτική επιστράτευση άρχισε με τη συντονισμένη απεργία και διαδήλωση στις 24 Φλεβάρη 1943 και ολοκληρώθηκε με τον πανελλαδικό λαϊκό ξεσηκωμό στις 5 το Μάρτη.
Και ένας αποφασισμένος λαός νικάει. Με τις κινητοποιήσεις του κατόρθωσε τη ματαίωση της επιστράτευσης.

Διαβάστε το κείμενο του Γ. Πετρόπουλου στο “Ριζοσπάστη”: Η ματαίωση της πολιτικής επιστράτευσης

Και ένα σχετικό άρθρο του Χ. Πασαλάρη που δημοσιεύτηκε στην στην εφημερίδα Realnews πριν μερικά χρόνια.

Γράφει ο Συνεργάτης

Μια Συνειδητή Στρατηγική Πόλωσης

Σε έναν κόσμο όπου η πολιτική πόλωση έχει γίνει το καύσιμο των mainstream media, ο Γιάννης Πρετεντέρης παραμένει ένας από τους πιο σταθερούς “πολεμιστές” κατά της Άκρας Αριστεράς. Από τις στήλες του “Βήματος” και των “Νέων” συνεχίζει να “βομβαρδίζει” με κείμενα που, όπως θα δούμε, δεν είναι απλές “βλακείες”, αλλά συνειδητές επιλογές για να πωρώσουν ένα συγκεκριμένο ακροατήριο και να σπρώξουν τη συζήτηση προς τον ολικό παραλογισμό.

Ας γυρίσουμε πίσω στο 2009. Στις 22 Φλεβάρη εκείνης της χρονιάς, στο “Βήμα της Κυριακής”, ο Πρετεντέρης έγραφε ένα κείμενο που έγινε viral. Εκεί, ως άλλος Χούβερ του FBI, “αποκάλυπτε” ότι “τα γκαζάκια και οι μολότοφ, οι απειλές και οι ύβρεις στο διαδίκτυο, οι ξυλοδαρμοί, οι κουκούλες, οι σιδερογροθιές των αμφιθεάτρων, τα καλάσνικοφ του ‘Επαναστατικού Αγώνα’, εντάσσονται ‘στο ίδιο επιχειρησιακό σχέδιο’, που σκοπό έχει ‘να παρασύρει τη χώρα σε μια ένοπλη αναμέτρηση’ για να ‘επιβάλει δια της βίας στην ελληνική κοινωνία μια συγκεκριμένη αντίληψη'”.

Αυτή η ρητορική δεν ήταν τυχαία: ερχόταν σε μια εποχή κοινωνικών αναταραχών, μετά τον Δεκέμβρη του 2008, και στόχευε να ταυτίσει κάθε μορφή διαμαρτυρίας με τρομοκρατία, βάζοντας στο ίδιο τσουβάλι φοιτητικές και λαϊκές κινητοποιήσεις με ένοπλες ομάδες

Πέρασαν 17 χρόνια, και ο Πρετεντέρης δεν έχει αλλάξει νότα. Στις 19 Φέβάρη 2026, στο άρθρο του “Καρκίνωμα” στο “Βήμα” χαρακτηρίζει την Άκρα Αριστερά ως “καρκίνωμα της δημοκρατίας”. Αφορμή; Μια δολοφονία ακροδεξιού διαδηλωτή στη Γαλλία από ακροαριστερούς. “Ετσι είναι η Ακρα Αριστερά. Ενα καρκίνωμα της δημοκρατίας”, γράφει, προσθέτοντας ότι “θα μπορούσαμε να πούμε το ίδιο και για την Ακρα Δεξιά, αλλά στην προκειμένη περίπτωση δολοφόνοι είναι οι ακροαριστεροί”.

Και δεν σταματά εκεί: Μόλις πέντε μέρες αργότερα, σήμερα δηλαδή, 24 Φλεβάρη 2026, στο άρθρο “Κανόνες” στα “ΝΕΑ, επαναλαμβάνει ότι «Ομάδες φανατισμένων ακροαριστερών καταπατούν τους νόμους και τους κανόνες της δημοκρατίας.  Θέλουν να επιβάλλουν την παρουσία τους παρά την θέλησή μας. Μη γελιέστε. Είναι το πρώτο βήμα για να αμφισβητήσουν την ίδια την δημοκρατία … Εχω θυμίσει ότι αυτή ήταν η τακτική των “μελαχιτώνων” του Μουσουλίνι και ακολούθησαν οι ναζιστές στη Γερμανία».

Αυτή η συνέχεια δεν είναι σύμπτωση. Ο Πρετεντέρης δεν είναι βλάκας – είναι πτυχιούχος Οικονομικών, με μεταπτυχιακά στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο και τις Πολιτικές Επιστήμες. Γνωρίζει καλά ότι τέτοιες υπερβολικές γενικεύσεις αγνοούν την ιστορική πραγματικότητα: η βία της Ακρας Αριστεράς, συνήθως περιορίζεται σε συμβολικές μορφές αντιβίας σε κινητοποιήσεις-διαδηλώσεις. Καμιά σχέση με την νόμιμη κρατική βία που έχει αφήσει πίσω της νεκρούς και ανάπηρους για την οποία ο Πρετεντέρης δεν έχει κανένα πρόβλημα. Αλλά επιλέγει αυτόν τον τόνο, ελπίζοντας να πωρώσει αναγνώστες που ήδη φοβούνται τα “άκρα” – ένα κοινό κεντροδεξιό, φιλελεύθερο, που βλέπει την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά ως υπαρξιακή απειλή.

Οι αναγνώστες του ΔΟΜ δεν είναι αφελείς: πολλοί είναι μορφωμένοι, ενημερωμένοι. Παρόλα αυτά, ο Πρετεντέρης τους “βομβαρδίζει” με τέτοια κείμενα, γνωρίζοντας ότι η πόλωση πουλάει. Σε μια εποχή όπου τα media ζουν από το outrage, τέτοια άρθρα δημιουργούν debates, shares και, τελικά, πιστούς οπαδούς που ακολουθούν τον “κατήφορο” προς πιο σκληρές θέσεις – “νόμος και τάξη” χωρίς ερωτήματα. Και αυτό είναι το ουσιαστικό θέμα. Δεν πρόκειται για αφέλεια, του αρθρογράφου του ΔΟΜ αλλά για στρατηγική.

Ο Πρετεντέρης, ως στέλεχος του “Βήματος” και σχολιαστής στο MEGA, χρησιμοποιεί τη θέση του για να ενισχύει μια αφήγηση που εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα – αυτά που βλέπουν την Ακρα Αριστερά ως “καρκίνωμα”, ενώ αγνοούν τα πραγματικά καρκινώματα της κοινωνίας: ανισότητες, διαφθορά, καταστολή.

Από το 2009 μέχρι το 2026, το μοτίβο παραμένει ίδιο, μόνο οι αφορμές αλλάζουν. Από την πλευρά μας συνεχίζουμε να αποδομούμε, να αντιστέκομαστε, και να αποκαλύπτουμε τον παραλογισμό.

Ένας ακόμη κρίκος προστίθεται στην αλυσίδα της υποβάθμισης, της υποχρηματοδότησης, της υποστελέχωσης όλων των δημόσιων υπηρεσιών-υγειονομικών, εκπαιδευτικών, συγκοινωνιακών, πολιτιστικών-που έχει ως αποτέλεσμα την παραπέρα επιδείνωση της ζωής και της καθημερινότητας του εργαζόμενου λαού.

  Αυτή τη φορά γινόμαστε μάρτυρες του «αργού θανάτου» της Βικελαίας Βιβλιοθήκης, της μοναδικής δημοτικής βιβλιοθήκης της πόλης μας που από την ίδρυσή της το 1908 αποτελεί φάρο πολιτισμού και σημείο αναφοράς για το ιστορικό κέντρο του Ηρακλείου. Η Βικελαία αποτελεί έναν πραγματικό θησαυρό, καθώς διαθέτει πλούσιο αρχειακό υλικό 125.000 τόμων μεγάλης ιστορικής αξίας για την ιστορία του Ηρακλείου και όχι μόνο. Η Βιβλιοθήκη έχει πολλά τμήματα όπως: το Τμήμα Αρχείων (που περιλαμβάνει τα σχετικά με την Κρήτη Αρχεία της Βενετίας, το Τούρκικο Αρχείο του Ηρακλείου, το Αρχείο της Δημογεροντίας του Ηρακλείου, το Αρχείο της γερμανικής κατοχής) και Εφημερίδων, τη Δανειστική βιβλιοθήκη και το αναγνωστήριο με εξειδικευμένο Παιδικό Τμήμα, το Οπτικοακουστικό τμήμα, το Εργαστήριο Συντήρησης Παλαίτυπων. Επίσης λειτουργούν ψηφιακή βιβλιοθήκη και πλούσια εκπαιδευτικά προγράμματα. Παράλληλα, και ειδικά από το 1980-1990 και εξής, η Βικελαία έχει αναπτύξει σημαντικό εκδοτικό έργο. Το 1994 ιδρύεται η «Βικέλειος Μορφωτική Εταιρεία» από τον Νίκο Γιανναδάκη, ενώ κατά καιρούς έχουν λειτουργήσει «Κέντρο Ελευθέρων Σπουδών» (1990), η «Ελεύθερη Σχολή Φιλολογικών και Ιστορικών Σπουδών»(1994).

 Τι συμβαίνει όμως με τη λειτουργία της σήμερα; Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι με υπόμνημά τους που υποβλήθηκε στον Δήμαρχο Ηρακλείου και  δημοσιοποιήθηκε τον Δεκέμβριο του 2025 στην τοπική εφημερίδα Πατρίςπαρουσιάζουν με τα μελανότερα χρώματα την κατάσταση:

«Με το παρόν υπόμνημά μας, επιθυμούμε να σας γνωρίσουμε την υφιστάμενη κατάσταση υποστελέχωσης της “Βικελαίας Δημοτικής Βιβλιοθήκης”, η οποία έχει προκύψει κυρίως λόγω της συνταξιοδότησης υπαλλήλων κατά το τελευταίο χρονικό διάστημα, καθώς και τις άμεσες επιπτώσεις αυτής στην εξυπηρέτηση των πολιτών, στην ασφάλεια του περιεχομένου της Βιβλιοθήκης, του κτηρίου, αλλά και των εργαζομένων.

Συγκεκριμένα, από τον Μάρτιο έως σήμερα, έχουν αποχωρήσει -λόγω συνταξιοδότησης- τρεις υπάλληλοι (και επίκειται μία ακόμη), χωρίς να έχει πραγματοποιηθεί αντίστοιχη αναπλήρωση του προσωπικού. Η εξέλιξη αυτή έχει ως αποτέλεσμα τη σημαντική μείωση της επιχειρησιακής δυναμικότητας της υπηρεσίας, την αυξημένη επιβάρυνση των εναπομεινάντων υπαλλήλων και, σε μεγαλύτερο βαθμό, την αρνητική επίδραση στην εύρυθμη λειτουργία της Βιβλιοθήκης, καθώς και στην έγκαιρη και αποτελεσματική εξυπηρέτηση των πολιτών.

Παράλληλα, λόγω της απουσίας προϊσταμένου Τμήματος, αναγκαζόμαστε συχνά να αναλαμβάνουμε καθήκοντα και ευθύνες, που υπερβαίνουν την υπηρεσιακή μας ιδιότητα, προκειμένου να μη διαταραχθεί η λειτουργία της υπηρεσίας. Η κατάσταση αυτή, ωστόσο, δεν είναι πλέον βιώσιμη, καθώς εγκυμονεί κινδύνους για την ομαλή λειτουργία της Βιβλιοθήκης και δημιουργεί αυξημένη εργασιακή πίεση στο προσωπικό.

Η έλλειψη προσωπικού έχει ήδη οδηγήσει στο κλείσιμο του Τμήματος Αρχείων- Εφημερίδων και Περιοδικών, ενώ η Βιβλιοθήκη -από τον Σεπτέμβριο- λειτουργεί χωρίς βιβλιοθηκονόμο. Αντίστοιχη κατάσταση αναμένεται να προκύψει με την επικείμενη συνταξιοδότηση του μοναδικού τεχνικού υπευθύνου του Τμήματος Οπτικοακουστικού Αρχείου.

Προβλήματα παρατηρούνται επίσης στον τομέα της καθαριότητας του κτηρίου (εντός και εκτός), καθώς εδώ και ένα εξάμηνο δεν πραγματοποιείται τακτικός καθαρισμός, παρά μόνο περιστασιακά, όταν υπάρχει εκδήλωση. Παράλληλα, καταγράφεται μειωμένη ανταπόκριση σε βλάβες και ανάγκες συντήρησης του φωτισμού και του μηχανολογικού εξοπλισμού του κτηρίου.

Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, κρίνεται αναγκαίο να υπάρξει μέριμνα για:

·        Τον άμεσο ορισμό προϊσταμένου, προκειμένου να διασφαλιστεί ο απαραίτητος διοικητικός συντονισμός, η ορθολογική κατανομή αρμοδιοτήτων και η αποτελεσματική εποπτεία του προσωπικού.

·        Την ενίσχυση της Υπηρεσίας με το απαιτούμενο προσωπικό.

·        Την αποκατάσταση της εύρυθμης λειτουργίας των τομέων καθαριότητας, φωτισμού και συντήρησης.

Η παρατεταμένη αυτή κατάσταση ενέχει σοβαρούς κινδύνους, όπως:

·        Αδυναμία επαρκούς εποπτείας των χώρων και περιορισμό της ασφαλούς πρόσβασης των πολιτών.

·        Αυξημένη πιθανότητα φθοράς ή απώλειας βιβλιακού και αρχειακού υλικού.

·        Υποβάθμιση του πολιτιστικού και εκπαιδευτικού ρόλου της Δημοτικής Βιβλιοθήκης.

·        Ζητήματα δημόσιας υγείας και υγιεινής λόγω ανεπαρκούς καθαριότητας.

·        Κινδύνους για την ασφάλεια επισκεπτών και προσωπικού, εξαιτίας ανεπαρκούς φωτισμού.

·        Οι ανωτέρω ενέργειες εκτιμάται ότι θα συμβάλουν ουσιαστικά στη βελτίωση της λειτουργικότητας της Δημοτικής Βιβλιοθήκης και στην αναβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών προς τους δημότες».

  Φυσικά όλα τα παραπάνω αποτελούν την τελευταία κρούση των εργαζόμενων στη Βικελαία, αφού οι πρώτες προσπάθειες να εισακουστούν χρονολογούνται επί δημαρχίας Λαμπρινού.  Ενδεικτικό των χειρισμών που έχουν γίνει διαχρονικά είναι το γεγονός ότι επί δημαρχίας Κουράκη είχε σχεδιαστεί η μετατροπή του ισόγειου χώρου της Βικελαίας (εκεί όπου σήμερα λειτουργεί το βιβλιοπωλείο της ) σε καφετέρια γεγονός που είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων. Έχει άραγε εκλείψει ο σχεδιασμός αυτός ή όλη αυτή η υποβάθμιση θα οδηγήσει στη μετατροπή του ισογείου σε artcafe το οποίο σταδιακά θα εκτοπίσει την αρχική λειτουργία του βιβλιοπωλείου; Η ολιγωρία όλων των δημοτικών αρχών-μιας και ο πολιτισμός δεν αποφέρει άμεσο υλικό κέρδος- οδήγησε στη τωρινή κατάσταση, με αποτέλεσμα η ύπαρξη και η λειτουργία της Βικελαίας, έτσι όπως την ξέραμε, να απειλείται. Προς το παρόν έχει οριστεί μόνο Προϊσταμένη στη Βιβλιοθήκη, το Τμήμα των Αρχείων εξυπηρετείται κάποιες ώρες από τον φιλότιμο αφυπηρετήσαντα υπάλληλο, τώρα συνταξιούχο, οι ανάγκες των εκπαιδευτικών ξεναγήσεων καλύπτονται επίσης εθελοντικά ενώ θα δρομολογηθούν προσλήψεις ελάχιστων συμβασιούχων.

Ως δημότες του Ηρακλείου, ως δάσκαλοι, ως γονείς, ως αναγνώστες και ως άνθρωποι που αγαπούν τον πολιτισμό απαιτούμε:

·       άμεση ικανοποίηση όλων των αιτημάτων των εργαζομένων της Βιβλιοθήκης

·       κάλυψη των αναγκών της Βιβλιοθήκης σε προσωπικό με μόνιμες οργανικές θέσεις όλων των επιστημονικών ειδικοτήτων

·        αξιοποίηση του ισογείου τμήματος της Βιβλιοθήκης στο μέγαρο «Ακτάρικα», ώστε παράλληλα με το βιβλιοπωλείο να διαμορφωθεί  ελεύθερος χώρος για μελέτη και δημιουργικές δραστηριότητες που να απευθύνονται σε εφήβους και παιδιά.

·       Να ξαναγίνει η Βικελαία ζωντανό κέντρο πολιτισμού και όχι να αργοπεθαίνει με

απώτερο στόχο την παράδοσή της στους νόμους της αγοράς και του κέρδους. Καμία σκέψη για ιδιωτικοποίηση.

• Δημόσια δωρεάν πολιτιστικά αγαθά για όλους!

Τσ’ άντρες δεν τσι ζυγιάζουνε αν εβαρούν σ’ οκάδες, μόνο τσι λογαριάζουνε στη γνώμη και τσι χάρες.

Κρητική Μαντινάδα

Ηταν Κυριακή 23 Φλεβάρη του 1975 όταν αποφάσισαν δυο θρυλικές μορφές της Κρήτης, ο Γ. Μπλαζάκης και ο Γ. Τζομπανάκης να αφήσουν τα βουνά όπου έζησαν σαν διωκόμενοι αντάρτες του ΕΛΑΣ για 35 ολόκληρα χρόνια.

Πιθανόν να μην υπάρχει ούτε παγκόσμιο ανάλογο φαινόμενο αγωνιστών που κατόρθωσαν να επιβιώσουν ελεύθεροι μετά από τόσες διώξεις.
Αντιμετώπισαν εκστρατευτικά στρατιωτικά σώματα εναντίων τους, από Γερμανούς, Βρετανούς, τις μετεμφυλιακές κυβερνήσεις, μέχρι και την Απριλιανή χούντα.

Γι’ αυτό και η ιστορία τους συγκλόνισε όχι μόνο το Πανελλήνιο, αλλά και την παγκόσμια κοινή γνώμη, όταν παράτησαν τα λημέρια τους στα βουνά, 26 χρόνια μετά από τη λήξη του εμφυλίου (!!!), που επιτέλους είχε σταματήσει η δίωξη εναντίον τους, και παρουσιάστηκαν στην κοινωνία των Χανίων..

Διαβάστε μια σχετική ανάρτηση που έχει κάνει ο askourdoulakos για τους αντάρτες της Κρήτης με ιδιαίτερη αναφορά στους δυο αυτούς αγωνιστές που είχαν αρνηθεί την αμνηστία για λόγους πολιτικών αρχών.

Δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη ο δεύτερος μήνας του χρόνου και ήδη η Μεσόγειος μετρά 606 νεκρούς και αγνοούμενους. Σύμφωνα με τον Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης (IOM), τουλάχιστον 606 μετανάστες έχουν αναφερθεί ως νεκροί ή αγνοούμενοι κατά μήκος της μεσογειακής διαδρομής μέσα στο 2026. Πίσω από τον ψυχρό αριθμό κρύβονται ζωές, οικογένειες, παιδιά που δεν θα φτάσουν ποτέ στον προορισμό τους.

Η Μεσόγειος παραμένει το πιο θανατηφόρο πέρασμα στον κόσμο. Από τα νερά ανάμεσα στη Βόρεια Αφρική και την Ευρώπη, μέχρι το Αιγαίο και την Κεντρική Μεσόγειο, το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται: άνθρωποι στοιβαγμένοι σε σαπιοκάραβα, διακινητές που θησαυρίζουν, κράτη που υψώνουν φράχτες και μετατρέπουν τη διάσωση σε «αποτροπή».

Πολιτική της αποτροπής = πολιτική θανάτου

Οι αριθμοί δεν είναι «ατύχημα». Είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών. Η στρατιωτικοποίηση των συνόρων, οι συμφωνίες της ΕΕ με αυταρχικά καθεστώτα, οι επαναπροωθήσεις, η ποινικοποίηση της αλληλεγγύης, συγκροτούν ένα καθεστώς που μετατρέπει το δικαίωμα στο άσυλο σε κενό γράμμα.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, αντί να ανοίξει ασφαλείς και νόμιμες οδούς μετακίνησης, επενδύει σε τείχη, drones και περιπολίες. Αντί να αντιμετωπίσει τις αιτίες που ξεριζώνουν εκατομμύρια ανθρώπους – πολέμους, ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, κλιματική καταστροφή, λεηλασία των οικονομιών του Νότου – επιλέγει να μεταθέτει το «πρόβλημα» μακριά από τα σύνορά της.

Ποιοι φεύγουν – και γιατί

Οι άνθρωποι που διασχίζουν τη Μεσόγειο δεν «ρισκάρουν» από επιλογή. Φεύγουν από εμπόλεμες ζώνες, από χώρες που διαλύθηκαν από ξένες επεμβάσεις, από περιοχές που πλήττονται από ξηρασία και ακραία φαινόμενα. Φεύγουν από καθεστώτα φτώχειας και καταστολής, συχνά αποτέλεσμα μιας παγκόσμιας οικονομικής τάξης που γεννά ανισότητες και εξαρτήσεις.

Και όταν φτάνουν, βρίσκουν στρατόπεδα-φυλακές, ρατσιστικό δηλητήριο και μια Ευρώπη που ξεχνά πως οι ίδιες της οι κοινωνίες οικοδομήθηκαν πάνω στη μετανάστευση.

Δεν είναι αριθμοί – είναι άνθρωποι

Κάθε «αγνοούμενος» είναι μια μάνα που δεν θα ξαναδεί το παιδί της. Κάθε «νεκρός» είναι μια ιστορία που δεν πρόλαβε να γραφτεί. Η κανονικοποίηση αυτής της μαζικής απώλειας είναι ίσως το πιο σκοτεινό σημάδι της εποχής μας.

Η αλληλεγγύη δεν είναι έγκλημα. Είναι καθήκον. Και η απαίτηση για ασφαλείς διόδους, για σεβασμό του διεθνούς δικαίου και του δικαιώματος στο άσυλο, δεν είναι «ουτοπία» – είναι στοιχειώδης ανθρωπισμός.

Όσο η Μεσόγειος θα γεμίζει με σωσίβια αντί για γέφυρες, οι 606 θα γίνονται 1.000 και 2.000. Το ερώτημα δεν είναι αν «αντέχουν» τα σύνορα. Το ερώτημα είναι πόσους ακόμη νεκρούς αντέχει η συνείδησή μας.

Πιστεύουμε ότι είμαστε σε θέση να σας παρουσιάσουμε το πιο ολοκληρωμένο αφιέρωμα που υπάρχει στο διαδίκτυο για την Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων (Ε.Π.Ο.Ν.) 

Tο βράδυ της 23ης Φλεβάρη 1943, όταν η Ελλάδα στέναζε από την κατοχή, με τον αστικό τύπο της εποχής (“Αθηναϊκά Νέα”, “Ελεύθερο Βήμα”, “Καθημερινή”, “Βραδυνή” κ.α) να θεωρεί ότι “Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας” και το αστικό πολιτικό προσωπικό είτε να συνεργάζεται ανοιχτά με τις δυνάμεις κατοχής είτε έμμεσα να στηρίζει τις δυνάμεις του άξονα, στο σπίτι του κομμουνιστή δασκάλου, Παναγή Δημητράτου, -ο οποίος εκτελέστηκε έναν χρόνο αργότερα από τους Γερμανούς- στην οδό Δουκίσσης Πλακεντίας 3, “γεννιέται” η ΕΠΟΝ.

Με πρωτοβουλία της Ομοσπονδίας Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας(ΟΚΝΕ) και συμμετοχή αρχικά εννέα ακόμη αντιστασιακών οργανώσεων νεολαίας: Σοσιαλιστική Επαναστατική Πρωτοπορία Ελλάδας (ΣΕΠΕ), Λαϊκή Επαναστατική Νεολαία(ΛΕΝ), Φιλική Εταιρεία Νέων(ΦΕΝ), Λεύτερη Νέα(ΛΝ), Ενιαία Εθνικοαπελευθερωτική Εργατοϋπαλληλική Νεολαία(ΕΕΕΝ), Ενιαία Μαθητική Νεολαία(ΕΜΝ), Θεσσαλικός Ιερός Λόχος(ΘΙΛ), Ενωση Νέων Αγωνιστών Ρούμελης(ΕΝΑΡ), Αγροτική Νεολαία Ελλάδας (ΑΝΕ), μπαίνουν τα “θεμέλια”, για να στηθεί η θρυλική ΕΠΟΝ.
«Της νέας γενιάς είμαστε μεις, το πιο κρυφό καμάρι που ανοίξαμε το δρόμο μας, Ελλάδα μας, στις 23 Φλεβάρη…», τιτλοφορούσαμε περασμένο σχετικό αφιέρωμα.

Οι νεολαίοι της ΕΠΟΝ στάθηκαν επίκεντρο των δυνάμεων κρούσης σ’ όλους τους τομείς του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Πήραν ενεργά και δραστήρια μέρος παντού, στον εφεδρικό ΕΛΑΣ, στον ΕΛΑΣ, στην επιμελητεία του αντάρτη, βοηθούσαν στη λειτουργία των μαζικών οργανώσεων ΕΑΜ, στην Εθνική Αλληλεγγύη, στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και την Τοπική Δικαιοσύνη. Ρίχτηκαν με τα μούτρα στη μάχη της σοδειάς για τη συγκομιδή των προϊόντων και το κρύψιμό τους από τον καταχτητή, στη σύνδεση των οργανώσεων του ΕΑΜ και ΕΛΑΣ, καθώς και σε άλλες, αναρίθμητες υπηρεσίες.

Η συμβολή της ΕΠΟΝ στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα ήταν μοναδική. Από τις γραμμές της πέρασαν 600.000 νέοι και νέες, από τους οποίους 35.000 έγιναν ανταρτοεπονίτες μαχητές του ΕΛΑΣ και 36.000 αγωνίστηκαν στον ΕΛΑΣ των πόλεων, και τον εφεδρικό ΕΛΑΣ.  

Η μεγαλύτερη αντιφασιστική και δημοκρατική οργάνωση νεολαίας που γνώρισε ποτέ η χώρα μας είχε δράση σε όλη την Ελλάδα. Εδώ υπάρχει ένα αναλυτικό αφιέρωμα στην ΕΠΟΝ Κρήτης.

Είναι συγκλονιστικές οι μαρτυρίες όπως τις κατέθεσαν μέσα από γραπτά τους οι Επονίτες/ισσες. Εξ’ ίσου ενδιαφέρουσα είναι ηπροβολή, μέσα από τον Τύπο της ΕΠΟΝ αιτημάτων που τότε φάνταζαν ουτοπικά.

Τι να πρωτοαναναφέρουμε από την δράση της ΕΠΟΝ;
Η απόφαση των Γερμανών να επεκτείνουν τη βουλγαρική ζώνη κατοχής σε όλη την κεντρική Μακεδονία ήταν η αφορμή για να γραφτεί μια χρυσή, γεμάτη ηρωισμό και αυταπάρνηση, σελίδα στην Ιστορία, με πρωταγωνιστές μέλη της ΕΠΟΝ που ωστόσο ποτέ δεν διδάχθηκε σε κανένα σχολείο, όπως και δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά για τον αποφασιστικό ρόλο της ΕΠΟΝ στην συντονισμένη απεργία και διαδήλωση στις 24 Φλεβάρη 1943 ενάντια στην επιστράτευση που πήγαν να επιβάλλουν στον σκλαβωμένο τότε λαό μας οι δυνάμεις του άξονα.

Αλλωστε, για την επικρατούσα ιστορία, το όνομα της 17χρονης ΕΠΟΝίτισσας μαθήτριας Ηρούς Κωνσταντοπούλου, που πότισε με το αίμα της να ανθίσει το δέντρο της λευτεριάς, πέφτοντας εκτελεσμένη από γερμανικό απόσπασμα στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, είναι ανύπαρκτο.
Το ίδιο “ξεχασμένες” είναι για την “επίσημη” ιστορία η 19χρονη Κούλα Λίλη ΕΠΟΝίτισσα και αυτή, η 23χρονη κομμουνίστρια υφαντουργίνα  Όλγα Μπακόλα,  η ηρωίδα ΕΠΟΝίτισσα Αλίκη Τσουκαλά και τόσοι άλλοι/ες που έδωσαν την ζωή τους “λίπασμα λευτεριάς“. 

Είναι μήπως γνωστό ότι την πρώτη αεροπειρατεία στην ελληνική ιστορία, την πραγματοποίησαν ΕΠΟΝίτες, σαν αντίδραση στο μονορχοφασιστικό καθεστώς της εποχής;

Το 1947 τίθεται στην παρανομία η ΕΠΟΝ, ενώ το μπαράζ καθεστωτικής προπαγάνδας εναντίον της φτάνει σε σημεία γελοιότητας.  
Η τραγική κατάληξη του έπους της Εθνικής Αντίστασης συμπαρέσυρε και την ΕΠΟΝ. Μετά τη Βάρκιζα και το ξέσπασμα της Λευκής Τρομοκρατίας όσοι νέοι/νεες είχαν περάσει από την οργάνωση διέτρεξαν θανάσιμο κίνδυνο.

Όσο ο παραλογισμός του καπιταλισμού και η ενσωματωμένη σε αυτόν αδικία και εκμετάλλευση κυβερνούν τον κόσμο, τόσο οι καιροί της ΕΠΟΝ παραμένουν επίκαιροι και είναι καταδικασμένοι, σχεδόν, να ξανάρθουν. Γιατί επίκαιρο παραμένει το να «αλλάξουμε τον κόσμο», όχι «να τον μελετήσουμε», έτσι ώστε να τον «επισκευάσουμε» εποικοδομητικά – και καπιταλιστικά, γράφει σε ένα κείμενο του ο καθηγητή Σύγχρονης Πολιτικής και Κοινωνικής Ιστορίας, Γιώργος Μαργαρίτης.

Σαν σήμερα στις 23 Φλεβάρη 2003 αφήνει την τελευταία του πνοή ένας μεγάλος καλλιτέχνης, ένας  ακλόνητος κομμουνιστής ένας αγωνιστής πρότυπο ήθους στην μεγάλη του πορεία στο θέατρο και στον κινηματογράφο αλλά και στα μετερίζια της ταξικής πάλης.
Αναφερόμαστε σε έναν “αποστάτη” της τάξης του (καταγόταν από πολύ εύπορη οικογένεια της Καβάλας με τον πατέρα του να είναι ένας πλούσιος καπνέμπορος), τον κομμουνιστή και σπουδαίο ηθοποιό Τίτο Βανδή.

Από τα νεανικά του χρόνια στρατεύεται στο ΚΚΕ και δίνει το αγωνιστικό παρόν σε όλη του την ζωή. Στην ΕΑΜική Αντίσταση, όταν πρωτοστατεί με άλλους ομοϊδεάτες του καλλιτέχνες  (Δημήτρης Σταρένιος, Λυκούργος Καλλέργης, Ασπασία Παπαθανασίου, Αλέξης Δαμιανός κ.α), στο να ιδρυθεί ο ΕΑΜικός θίασος “Ενωμένοι Καλλιτέχνες”, αργότερα όταν το ΚΚΕ βρίσκεται στην παρανομία, μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής που που πάλευε ήταν σαν απλός μαχητής, υποψήφιος βουλευτής του Κόμματος και αρθρογράφος του “Ριζοσπάστη”.

Ο Τίτος Βανδής, ο ΕΑΜίτης, ο κομμουνιστής, ο σπουδαίος ηθοποιός που το μεγάλο του καλλιτεχνικό ταλέντο ξεπέρασε τα σύνορα της χώρας μας φτάνοντας στο Μπροντγουέι και στο Χόλιγουντ, υπήρξε μια μορφή που άφησε το στίγμα της στην ιστορία των αγώνων του λαού μας και στον σύγχρονο πολιτισμό μας.