Το παρακάτω βίντεο από το νοσοκομείο Νίκαιας δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες. Καταγράφει με ωμό και αδιαμφισβήτητο τρόπο ποιοι χτύπησαν, ποιοι έσυραν, ποιοι κλώτσησαν — και κυρίως ποιους. Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους.

Βλέπουμε τους ΜΑΤατζήδες, που πληρώνονται από τον ελληνικό λαό για να διασφαλίζουν – υποτίθεται – την ασφάλεια και τη δημόσια τάξη, να λειτουργούν ως προσωπικοί μπράβοι του Άδωνις Γεωργιάδης. Με απίστευτο μένος και επιθετικότητα, ορμούν εναντίον υγειονομικών και πολιτών, ανθρώπων που διαμαρτύρονται για τις πολιτικές που διαλύουν τη δημόσια υγεία και υποβαθμίζουν τις ζωές τους.

pic.twitter.com/Uu5cQCaDS8

— Areti Athanasiou (@AretiAthanasiu) February 25, 2026

Το οπτικό υλικό δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό. Αντιθέτως, αποτυπώνει μια γνώριμη εικόνα: ο «λαοπρόβλητος» δεν μπορεί να κάνει βήμα χωρίς τη στενή συνοδεία των – κατά δική του ομολογία «αγαπημένων» – θηλαστικών.

Μια εικόνα εξουσίας που στηρίζεται όχι στον διάλογο και την κοινωνική συναίνεση, αλλά στη βία, τον εκφοβισμό και την καταστολή.

Η αρχική φωτογραφία που επανακυκλοφορεί, βγαλμένη σαν από άλλες εποχές, μιλάει εξίσου ηχηρά.

Αφιερώνουμε, λοιπόν, και το βίντεο και την εικόνα στους «εχέφρονες» ψηφοφόρους του υπερφίαλου γκεμπελίσκου, που επικαλείται διαρκώς την εκλογική του στήριξη ως άλλοθι για κάθε αυταρχική εκτροπή. Σε εκείνους που συνεχίζουν να κλείνουν τα μάτια μπροστά στα αίσχη που εκτυλίσσονται μπροστά τους.

Να τον χαίρονται.

Λάβαμε και παραθέτουμε:

EKΔΗΛΩΣΗ

TΙΜΗ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΑΝΤΑΡΤΗ ΛΑΜΠΡΟ ΦΟΥΝΤΑ ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

Η ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

– 16 χρόνια μετά τη δολοφονία του συντρόφου Λάμπρου Φούντα σε ένοπλη συμπλοκή στη Δάφνη, στις 10 Μαρτίου 2010, κατά τη διάρκεια προπαρασκευαστικής ενέργειας της οργάνωσης ενάντια στην επιβολή των δανειακών συμβάσεων.

 – Η πολιτική σημασία της κρατικής δολοφονίας του Λάμπρου Φούντα μέσα στην ιστορική συγκυρία του 2010 και η στρατηγική της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας.

Θα μιλήσουν η Πόλα Ρούπα και ο Νίκος Μαζιώτης

Ο ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΛΑΜΠΡΟΣ ΦΟΥΝΤΑΣ ΘΑ ΖΕΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΝΙΚΟ ΜΑΖΙΩΤΗ

        Σάββατο 14 Μαρτίου, 7μμ στο Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι Πέρασμα [Εξάρχεια]


          Συνέλευση Αλληλεγγύης στα καταδικασμένα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα                                Πόλα Ρούπα και Νίκο Μαζιώτη

e-mail επικοινωνίας: synallil-roupamaziotis@espiv.net

Λάβαμε και παραθέτουμε:

Για πρώτη φορά από τη μεταπολίτευση, ένας υπουργός Υγείας έχει καταφέρει να συσπειρώσει τόσο μαζικά και τόσο οργισμένα το ίδιο το προσωπικό του ΕΣΥ που υποτίθεται ότι υπηρετεί. Κάθε επίσκεψή του σε νοσοκομείο μετατρέπεται σε πεδίο μάχης, όχι γιατί «κάποιοι κομμουνιστές» (όπως ο ίδιος ψελλίζει με μετεμφυλιακό δηλητήριο), αλλά γιατί το ΕΣΥ πνίγεται από υποστελέχωση, εξάντληση εργαζομένων, κλειστές κλινικές, λίστες αναμονής που σκοτώνουν, και μια κυβέρνηση που εγκαινιάζει «βιτρίνες» με ΜΑΤ στο πλευρό της.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν είναι απλώς ανεπιθύμητος· είναι επικίνδυνος. Χρησιμοποιεί τον υπουργικό θώκο για να στοχοποιεί συναδέλφους (όπως ο Δημήτρης Ζιαζιάς), να δικαιολογεί αστυνομική βία μέσα σε νοσοκομεία, να εξισώνει κομμουνιστές με φασίστες και να βλέπει «εχθρούς» παντού εκτός από τα πραγματικά προβλήματα: τις ελλείψεις, τις ιδιωτικοποιήσεις, την εμπορευματοποίηση της υγείας. Δεν μας αξίζει τέτοιος υπουργός.

Και δεν είναι μόνο θέμα προσώπου· είναι θέμα συστήματος που σαπίζει από πάνω προς τα κάτω. Η συλλογή υπογραφών είναι ένα πρώτο, ηχηρό βήμα. Ας γίνει μαζική, ας φτάσει παντού, ας γίνει η αφορμή για μεγαλύτερους αγώνες.

Υπογράφω κι εγώ με την καρδιά μου δίπλα στους υγειονομικούς.
Να φύγει άμεσα ο Γεωργιάδης – και μαζί όλη η πολιτική που σκοτώνει το δημόσιο σύστημα υγείας.

Με συντροφικούς χαιρετισμούς

Ενας εργαζόμενος στο ΕΣΥ

Δεν έχει όρια η ταξική τους πρόκληση!

Η Ολομέλεια του ΣτΕ (αποφάσεις 105-108/2026) μόλις ξαναχτύπησε: οι μνημονιακές περικοπές στους διπλωμάτες, εμπειρογνώμονες, Ο.Ε.Υ. και Ε.Ν.Υ. του ΥΠΕΞ θεωρούνται αντισυνταγματικές. Αποτέλεσμα; Εμείς οι ηλίθιοι φορολογούμενοι θα πληρώσουμε πάνω από 4 εκατομμύρια ευρώ για να τα μοιράσει το κράτος σε ~100 “παιδιά ενός ανώτερου θεού”. Μέσο όρο 40.000+ ευρώ ο καθένας!

Χωρίς ντροπή, χωρίς δεύτερη σκέψη! Και μην νομίζετε ότι είναι πρωτοφανές. Είχε προηγηθεί το ίδιο ακριβώς σκάνδαλο με τους δικαστικούς! Αποφάσεις όπως ΣτΕ 2626-2627/2018, ΟλΣτΕ 2287-2290/2015, 1125-1129/2016 και δεκάδες άλλες είχαν κρίνει αντισυνταγματικές τις περικοπές σε μισθούς, δώρα, συντάξεις δικαστών, εισαγγελέων, στρατιωτικών, και άνοιξαν τις κάνουλες για εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ αναδρομικά σε αυτούς τους κλάδους. Εκατοντάδες εκατομμύρια!

Για τους “άνωθεν”, πάντα υπάρχουν λεφτά – γρήγορα, άφθονα, με τόκους και χαμόγελα. Για εμάς; Για τους χιλιάδες απλούς υπαλλήλους, συνταξιούχους, εργαζόμενους που είδαν μισθούς να γίνονται ψίχουλα, δώρα να εξαφανίζονται, συντάξεις να ψαλιδίζονται από το 2012 και μετά; Τίποτα ρε γαμώτο!

Πόσο ξεδιάντροπα μπορεί να γίνει αυτό το πράγμα; Το κράτος βρίσκει εκατομμύρια για να “αποκαταστήσει” διπλωμάτες και δικαστές –τους προνομιούχους, τους “εκλεκτούς”, αυτούς που το Σύνταγμα τους θυμάται πάντα και γρήγορα–, αλλά για τον υπόλοιπο κόσμο που πλήρωσε το μάρμαρο των μνημονίων με αίμα, ιδρώτα και χρέη; Σιωπή, υπομονή και σάλτα και ..!

Ας το παραδεχθούμε. Παραμένουμε σκυφτοί γι’ αυτό θεωρούν ότι είμαστε πολίτες Β’ κατηγορίας σε μια χώρα-φαρσοκωμωδίας.

Για ιστορικούς λόγους, αλλά και για το αρχείο μας, θα παραθέσουμε το μεγαλύτερο μέρος του κυρίου άρθρου με το οποίο κυκλοφόρησε ο “Ριζοσπάστης” σαν σήμερα, 25 Φλεβάρη του 1945. Ο τίτλος του ήταν “Η ΤΡΑΓΙΚΗ ΚΩΜΩΔΙΑ” και αναφέρεται στις συνθήκες που υπήρξαν στις δίκες των καθαρμάτων, τα οποία συνεργάστηκαν με τις δυνάμεις του άξονα, είτε σαν πολιτικοί, οικονομικοί και ένοπλοι δωσίλογοι, κάνοντας απίστευτα εγκλήματα σε βάρος του ελληνικού λαοί.

Ο συντάκτης του οργάνου της Κ.Ε του ΚΚΕ, παραθέτοντας τα γεγονότα, χρησιμοποιώντας κάποιες φορές και σκωπτικό μας δίνει μια εικόνα το πως έγιναν αυτές οι δίκες – παρωδία.

Ο Στάθης Καλύβας επιχειρεί να αμαυρώσει την ιστορία των κομμουνιστών που εκτέλεσαν τα ναζιστικά στρατεύματα την Πρωτομαγιά του ’44

Πηγή: του Δημήτρη Ψαρρά -x-efimerida.gr

Οι συνταρακτικές εικόνες των 200 κομμουνιστών που εκτελέστηκαν από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής προκάλεσαν βαθιά συγκίνηση στη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Το «επιτελικό κράτος» του Κυριάκου Μητσοτάκη το αντιλήφθηκε αμέσως και ανέθεσε στην Λίνα Μενδώνη τον ρόλο της διαμεσολάβησης και της εξαγοράς των σημαντικών αυτών φωτογραφιών, παρά το γεγονός ότι στον πυρήνα του βρίσκονται οι γνωστοί φανατικοί αντικομμουνιστές και μαθητές του «εθνικοσοσιαλιστή» Πλεύρη. Ακόμα και ο Κυριάκος Βελόπουλος, της ίδιας παλιάς παρέας επιχειρεί να «συμβάλει» στην προβολή των εικόνων, κλείνοντας βέβαια το μάτι στους οπαδούς του, με την «εξυπνάδα» να χρηματοδοτήσουν την αγορά τα πολιτικά κόμματα.

Μόνο τα υπολείμματα του χουντικού «Ελεύθερου Κόσμου» που μεταδίδουν τις δικές τους προπαγανδιστικές εκπομπές στο YouTube κατάγγειλαν ότι «οι 200 ήταν ποινικοί κρατούμενοι» και ότι οι Γερμανοί «τους είχαν συλλάβει επειδή είχαν διαπράξει εγκλήματα και όχι για την ιδεολογία τους», ενώ «εθνικό κειμήλιο» θα ήταν αν υπήρχαν οι φωτογραφίες από τα «εγκλήματα των κομμουνιστών», από τη «δολοφονία του συνταγματάρχη Ψαρρού» ή «την Πηγάδα του Μελιγαλά» (Θ. Χατζηγώγος, Ν. Παπαγεωργίου, Γ. Δημητρούλιας, «Ελληνική Ελεύθερη Τηλεόραση», 18.2.2026).

Ακριβώς τα ίδια είχε πει λίγες ώρες νωρίτερα από τη δική του τηλεοπτική εκπομπή ο Γιώργος Καρατζαφέρης:

«Βλέπω τον θόρυβο που γίνεται με τις φωτογραφίες στην Καισαριανή των “ηρώων” [σ.σ. με ειρωνικό τόνο]. Μήπως υπάρχουν οι φωτογραφίες των “ηρώων” που αιφνιδίασαν τον συνταγματάρχη Ψαρρό και τους δικούς του και τους καθάρισαν; Να πούμε μπράβο που σφάξατε. Μην κοροϊδευόμαστε. Αυτά τα παιχνιδάκια εμένα με ενοχλούν» («Ελλάδα, γεια σου», 18.2.2026, «Αρτ-TV»).

Ο μόνος που συντάχθηκε μαζί τους ήταν ο Στάθης Καλύβας, ο οποίος με άρθρο του στην «Καθημερινή» δεν δίστασε να χαρακτηρίσει την αποκάλυψη των φωτογραφιών ως «πολιτική χειραγώγηση» και αμφισβήτησε ότι προσφέρουν «βαθύτερη ιστορική γνώση», αντιτείνοντας ότι πρόκειται για «ιστορική στρέβλωση», διότι κατά τη γνώμη του «η εξίσωση κομμουνιστών και αντιστασιακών πάσχει» (Στάθης Καλύβας, «Από την εικόνα στην ουσία», «Καθημερινή», 22.2.2026). Και στη συνέχεια επαναλαμβάνει κι αυτός το επιχείρημα των φιλοχουντικών και του Καρατζαφέρη για τον Ψαρρό, κλπ.

Ευτυχώς, ακριβώς στη βάση της ίδιας σελίδας της «Καθημερινής» φιλοξενείται το άρθρο του ιστορικού Κωστή Καρπόζηλου («Σκοντάφτοντας σε ένα παρελθόν πεισματάρικο»), ο οποίος εξηγεί ότι «αυτοί που εκτελέστηκαν είχαν καταδικαστεί από το ελληνικό κράτος ως εχθροί του έθνους. Και στη συνέχεια, μετά το 1945, παρέμειναν στα μάτια του κράτους το ίδιο. Δεν ήταν Έλληνες, αλλά “κομμουνιστές”».

Δεν θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον η ταύτιση Καλύβα-Καρατζαφέρη, αν δεν είχε αναλάβει εδώ και πολύ καιρό ο κ. Καλύβας τον ρόλο της «αναθεώρησης» της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας και κυρίως τον ρόλο της «εθνικής» αποκατάστασης των δωσιλόγων και των συνεργατών των κατοχικών κυβερνήσεων, με το «επιχείρημα» ότι μας έσωσαν από τους επίβουλους κομμουνιστές. Αυτά είναι γνωστά, αλλά σημασία έχει το γεγονός ότι ο κ. Καλύβας δεν βασίζεται μόνο στις ιδιαίτερες σχέσεις του με τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, στα οποία εκθέτει κάθε τόσο τις απόψεις του. Βασίζεται κυρίως στην ιδιαίτερη σχέση του με το Μέγαρο Μαξίμου και προσωπικά με τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Σε εκτενή συνέντευξή του στον Αντώνη Καρακούση ο κ. Μητσοτάκης είχε επικαλεστεί με θαυμασμό μόνον ένα ζώντα «διανοούμενο», τον Στάθη Καλύβα («Βήμα της Κυριακής», 21.3.2021). Η στενή σχέση Μητσοτάκη-Καλύβα εξηγεί και τους λόγους που το «επιτελικό κράτος» έχει ανοιχτές τις πύλες του μόνο για την γαλουχημένη στο ΛΑΟΣ Ακροδεξιά.   

Ο κ. Καλύβας, γνωστός για τη συμβολή του στην αναθεώρηση της ιστορίας του δωσιλογισμού και του Εμφυλίου, είναι εκείνος που έχει προκαλέσει το 2017 με την επιχείρηση εξωραϊσμού της χούντας. Ο κ. Καλύβας έγραφε ότι «μολονότι προερχόμενοι από τους κόλπους της σκληροπυρηνικής Δεξιάς, οι πραξικοπηματίες συνέβαλαν τελικά στον πλήρη εκδημοκρατισμό της Δεξιάς και διά μέσου αυτής και της χώρας» (Στάθης Ν. Καλύβας, «Μια παράδοξη κληρονομιά»,«Καθημερινή», 18.6.2017). Και λίγα χρόνια αργότερα συνέκρινε το οργανωμένο και κεντρικά σχεδιασμένο προδικτατορικό παρακράτος της Δεξιάς που οδήγησε στη χούντα με κάποιο ανύπαρκτο «μεταπολιτευτικό παρακράτος», το οποίο αναφερόταν φυσικά στο ΠΑΣΟΚ και την Αριστερά («Καθημερινή», 7.3.2021).

Οι ύμνοι του κ. Καλύβα στη χούντα είχαν προκαλέσει τη δυσανεξία ακόμα και της καραμανλικής Δεξιάς, με αποτέλεσμα να τον υποχρεώσουν να επανέλθει πρόσφατα με ογκώδες απολογητικό βιβλίο (Στάθης Καλύβας, Νατάσα Τριανταφύλλη, «Big Bang 1970-1973. Η άνθηση του πολιτισμού στα χρόνια της δικτατορίας», Μεταίχμιο, Αθήνα 2025). Για κακή του τύχη, το έργο αυτό τον εκθέτει περισσότερο και θα απασχολήσει πιο αναλυτικά τη στήλη σε λίγο καιρό.

Επιστρέφω στην εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944. Την καλύτερη απάντηση στους Καλύβα-Καρατζαφέρη δίνει η επίσημη ανακοίνωση του Γερμανού Στρατιωτικού Διοικητή που εκτός από την αναφορά στη μάχη αναφέρει ότι «υπό την εντύπωσιν του κακουργήματος τούτου, Έλληνες εθελονταί εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς».

Να λοιπόν με ποιους ταυτίζεται ο κ. Καλύβας και ο κ. Καρατζαφέρης. Με τους «εθελοντάς» που «εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς». Άραγε τις φωτογραφίες αυτών των «εθελοντών» τις διαθέτει η κυρία Μενδώνη;

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο μεγαλύτερος τρομοκράτης του πλανήτη, φαίνεται να ετοιμάζονται για νέα αιματηρή επίδειξη δύναμης στη Μέση Ανατολή.

Ολα τα στοιχεία δείχνουν ότι η κυβέρνηση Τραμπ έχει θέσει σε πλήρη ετοιμότητα τα πολεμικά της μηχανήματα εναντίον του Ιράν: δύο αεροπλανοφόρα, μαζική συγκέντρωση μαχητικών, τάνκερς ανεφοδιασμού, υποβρύχια και συστήματα αεράμυνας έχουν πλημμυρίσει την περιοχή – η μεγαλύτερη αεροπορική συγκέντρωση από την εισβολή στο Ιράκ το 2003.

Ο ίδιος ο Τραμπ, στο πρόσφατο διάγγελμά του, κατηγόρησε ξανά το Ιράν ότι «ξαναχτίζει» το πυρηνικό του πρόγραμμα (το οποίο οι ίδιοι οι Αμερικανοί ισχυρίζονταν ότι «κατέστρεψαν» τον Ιούνιο του 2025) και ότι «σύντομα» θα έχει πυραύλους που φτάνουν στην Αμερική – προπαγάνδα χωρίς ίχνος αποδείξεων, αλλά αρκετή για να δικαιολογήσει το επόμενο έγκλημα πολέμου.

Οι πληροφορίες από αμερικανικές και διεθνείς πηγές είναι ξεκάθαρες: ο Τραμπ εξετάζει «περιορισμένα» πλήγματα (limited strikes) τις επόμενες ώρες ή μέρες, με στόχο πυρηνικές εγκαταστάσεις, βαλλιστικούς πυραύλους ή ακόμα και «αποκεφαλισμό» της ηγεσίας – δηλαδή δολοφονίες Χαμενεΐ και άλλων. Αν το Ιράν δεν «υποκύψει» στις απαιτήσεις για μηδενικό εμπλουτισμό, ακύρωση πυραυλικού προγράμματος και διακοπή στήριξης στους αγωνιστές της Αντίστασης, τότε η Ουάσινγκτον απειλεί με ευρύτερη εκστρατεία, ακόμα και με στόχο την ανατροπή του καθεστώτος.

Η Τεχεράνη απαντά με σαφήνεια: οποιαδήποτε επίθεση, ακόμα και «περιορισμένη», θα θεωρηθεί πράξη πολέμου. Οι βάσεις των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, τα πλοία τους στον Περσικό Κόλπο, οι σύμμαχοί τους στην περιοχή – όλα θα γίνουν νόμιμοι στόχοι. Το Ιράν έχει ήδη θέσει τις ένοπλες δυνάμεις του σε υψηλή ετοιμότητα, μετακινεί βαλλιστικούς πυραύλους και ετοιμάζει σχέδια διαδοχής.

Εν μέσω αυτής της κλιμάκωσης, οι διπλωματικές επαφές συνεχίζονται στη Γενεύη (26 Φεβρουαρίου), αλλά η Ουάσινγκτον δεν διαπραγματεύεται – εκβιάζει. Ζητάει πλήρη παράδοση, μηδενικό εμπλουτισμό, αφοπλισμό και εγκατάλειψη της Αντίστασης, ενώ προσφέρει ψίχουλα «άρσης κυρώσεων».

Και η Ελλάδα; Η χώρα μας, δυστυχώς, εμπλέκεται άμεσα σε αυτές τις ιμπεριαλιστικές μεθοδεύσεις. Το αμερικανικό αεροπλανοφόρο USS Gerald R. Ford, το μεγαλύτερο του κόσμου, έδεσε στη Σούδα της Κρήτης στις 23 Φεβρουαρίου, ως μέρος της μαζικής συγκέντρωσης δυνάμεων των ΗΠΑ στη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.

Μαχητικά αεροσκάφη και υποστηρικτικά αεροπλάνα των ΗΠΑ περνούν μαζικά από τη βάση της Σούδας, ενισχύοντας την αμερικανική στρατιωτική στάση απέναντι στο Ιράν. Η Σούδα, αυτή η ντροπή του ΝΑΤΟ στην Κρήτη, λειτουργεί ως στρατηγικό κέντρο logistics και επιχειρήσεων για τις ΗΠΑ, κάνοντας την Ελλάδα συνένοχη σε πιθανά εγκλήματα πολέμου.

Η ελληνική κυβέρνηση, πιστή υπηρέτρια του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, επιτρέπει αυτή την εμπλοκή, αγνοώντας τις μαζικές διαμαρτυρίες στην Κρήτη. Αυτή η στάση μετατρέπει την Ελλάδα σε στόχο, εκθέτοντας τον λαό μας σε κινδύνους για χάρη των συμφερόντων της Ουάσινγκτον.

Η απειλή πολέμου δεν είναι απλώς γεωπολιτική κρίση. Είναι ταξική επίθεση. Οι ΗΠΑ θέλουν να συντρίψουν κάθε δύναμη που αντιστέκεται στην κυριαρχία τους, να ελέγξουν το πετρέλαιο, να πνίξουν την αντίσταση από την Παλαιστίνη μέχρι την Υεμένη και το Λίβανο. Το Ιράν, παρά τις εσωτερικές του αντιφάσεις και την καταστολή που ασκεί στο λαό του, παραμένει σήμερα ο βασικός πυλώνας που εμποδίζει την απόλυτη ηγεμονία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στη περιοχή.

Δεν έχουμε αυταπάτες για το ιρανικό καθεστώς. Αλλά ξέρουμε πολύ καλά: όταν ο ιμπεριαλισμός χτυπάει, ο μόνος δρόμος είναι η αντίσταση. Και η αλληλεγγύη στους λαούς που βρίσκονται στο στόχαστρο – συμπεριλαμβανομένου του ελληνικού λαού, που πρέπει να ξεσηκωθεί ενάντια στη Σούδα και την κυβερνητική υποταγή.

Κάτω τα χέρια από το Ιράν!
Όχι στον πόλεμο των ΗΠΑ και των συμμάχων τους!
Κλείσιμο της Σούδας – έξω το ΝΑΤΟ από την Ελλάδα!

…  Στο βουνό εμφανίστηκε ξαφνικά ένα αλλόκοτο πρόσωπο. Σαν τελώνιο που δραπέτευσε από κάποιο αρχαϊκό σεντούκι και πήρε δίπλα τα βουνά ψάχνοντας για τον Αρη.

Οι αντάρτες τον χαζεύουν αποσβολωµένοι. Με όψη δαιµονική, ασύχαστο µάτι, µακριά µαλλιά, αριά γένια, σκουρόχρωµο ντουλαµά, χοντρή σκούρα κάλτσα, µαύρα τσαρούχια µε φούντες κι έναν µαύρο καλογερίστικο σκούφο στο κεφάλι. Στο στήθος σταυρωτά φισεκλίκια και σειρές τα ασημικά, καδένες, συντζίρια και φυλαχτά για κάθε περίπτωση: από το κακό το µάτι έως το κακό το βόλι. 

Οταν επιτέλους συναντάει το είδωλό του, κάνει το  απρόσµενο: πέφτει γονατιστός στα πόδια του Αρη και τον προσκυνάει, όπως στην Τουρκοκρατία, µε το κεφάλι του να ακουμπάει στο χώµα: «Κράτα µε κοντά σου, αρχηγέ, και θα γίνω καλύτερος από σένα», του υπόσχεται.«Κι άµα µε πιάσεις σκάρτο, δε θα χαλάσεις σφαίρα, µε το μαχαίρι σου να µε σφάξεις».

Είναι ο Φώτης Τζαβέλας (Γιάννης Αγγελέτος) από τα Τοπόλια (Ελαιώνα) της Αµφισσας που ανέβηκε στο Βουνό για αντάρτης. Οι πρώτοι ένοπλοι που συνάντησε ήσαν οι λήσταρχοι Αγοριδαίοι. Εµεινε για λίγο μαζί τους και τους εγκατέλειψε, ευτυχώς γι’ αυτόν έγκαιρα, προκειμένου να ανακαλύψει τον αρχηγό. Ο Τζαβέλας δεν θέλει να πάει πουθενά αλλού, σε κανέναν άλλον. Μόνο στον Αρη, και αυτόν ψάχνει τόσο καιρό. Οι πληροφορίες για το παρελθόν του δεν είναι οι καλύτερες. Μπορεί να επιτηδεύεται τον καλαθοπλέκτη, αλλά τις κουτσουκέλες του τις έχει κάνει: όχι καμία βαριά παρανομία, αλλά παπαδοπαίδι δεν είναι.

Ο αρχηγός κάτι διέκρινε πάνω του και τον κράτησε. Από εκείνη τη µέρα απόκτησε φύλακα άγγελο και δαίμονα µαζί. Πανέξυπνος, παµπόνηρος και εντελώς αδίστακτος. ∆εν σέβεται και δεν υπολογίζει κανέναν. Μόνο στον Αρη είναι ταγµένος, µε έναν πρωτόγονο λατρευτικό τρόπο, και δεν θα αργήσει για χάρη του να κάνει µια ολοκληρωτική μετάλλαξη: θα κόψει τα µαλλιά, θα συµµαζέψει τα γένια και θα τον µιµηθεί στο στρατιωτικό ντύσιμο. 

Πολύ σύντομα, θα έχει επιστασία των πάντων. Τίποτα δεν του ξεφεύγει. Τα βλέπει και τα ακούει όλα.

Για τον Τζαβέλα δεν υπάρχουν εμπόδια. Η διαταγή του αρχηγού εκτελείται πάντα, ό,τι και αν γίνει, όποια μέσα και αν χρειαστεί να µετέλθει. ∆ιαβολικός, ακούραστος, αποφασιστικός, αδίστακτος και απάνθρωπα σκληρός.

Το όνοµά του θα γίνει συνώνυμο της κόλασης για όσους έχουν κάτι να κρύψουν.

Ο Αρης του έχει κοντό λουρί. Και αν κάποτε το παρακάνει, αρκεί να ακούσει το θυμωμένο του αρχηγού «δεν θα γίνεις άνθρωπος ποτέ;» για να μαζευτεί αµέσως. Τους άλλους δεν τους υπολογίζει και θα συγκρουστεί µε αρκετούς.

Οσο ο Αρης ήταν μέσα στην Αθήνα, κι αυτός απέξω περίμενε την επιστροφή του, έκανε το θαύμα του. Στο χωριό Σπαΐδες της Βοιωτίας, κρέμασε τρεις κοπέλες που είχαν εκπέσει σε πόρνες των Ιταλών. 

Οταν ο Αρης επέστρεψε µε τον Τζήµα, ο ευπατρίδης πολιτικός το έμαθε κι εξοργίστηκε: τον κατσάδιασε άγρια. Μα ο αρχηγός τον υπερασπίστηκε: «Τι θέλατε να τις κάνει…Να τις προικίσει;».

Ο Τζαβέλας δεν είναι από τα παιδιά που δέχονται σιωπηλά τις επιπλήξεις. Ενθαρρυµένος και από τον αρχηγό, δεν εννοούσε να παραδεχτεί σαν λανθασµένη την ενέργειά του. Αντέταξε μάλιστα στις επικρίσεις του Τζήµα τη στάση του αδελφού της µιας κοπελιάς: έμεινε τόσο ικανοποιημένος για τη λύση που δόθηκε στο θέμα τιμής που τον τυραννούσε, ώστε κατετάγη αντάρτης. 

Ο Τζήµας αδύνατον να το χωνέψει: είναι πολύ νωρίς ακόμη γι’ αυτόν να κατανοήσει τους νόμους του Βουνού.

Ο Τζαβέλας

Τον Απρίλιο του 1943 στην Κολοκυθιά, ο Αρης συγκροτεί από δοκιµασµένους αντάρτες, που επέλεξε ο ίδιος, τον έφιππο ουλαµό των µαυροσκούφηδων. Ο Τζαβέλας αναλαμβάνει καπετάνιος και θα αποδειχθεί πολεµιστής απαράμιλλος. Θαρραλέος, πανούργος, πολυµήχανος, πολέμησε παντού και αξιοποίησε επιχειρησιακά στο έπακρο τους άντρες του ουλαµού. Ηταν ο καπετάνιος που χρειάζονταν.

Παρέµενε όµως πάντα η νέµεση του αρχηγού σε κάθε παρεκτροπή από τους σκοπούς και το ήθος του αγώνα. 

Οταν ο αρχηγός σήκωσε το δικό του µπαϊράκι για τη Συμφωνία της Βάρκιζας, ο Τζαβέλας δεν ξεκόλλησε από πλάι του. Και στα Πιτσιωτά παρέμεινε ο ίδιος φρουρός, έξω από το σπίτι όπου ο Αρης συνομιλούσε µε τον απεσταλμένο του Κόµµατος.

Μόνο διαφώνησε έντονα µαζί του όταν άκουσε πως θα φύγουν για τα σύνορα και θα τους δοθεί στο δρόµο ένα χαρτί σύνδεσης µε κόµµατα του εξωτερικού. Ο Τζαβέλας δεν έχει σαν τον Αρη ιδεολογικές και κοµµατικές δουλείες: η κρίση του δεν θολώνει, βλέπει πιο καθαρά και διακρίνει αμέσως την εξαπάτηση.

Ο λόγος για τον οποίο ο Αρης ζητάει κοµµατικό χαρτί σύνδεσης είναι για να περάσει µέσω Αλβανίας στη Γιουγκοσλαβία ή στη Σοβιετική Ενωση, όχι για να σώσει τη ζωή του, αυτό μπορούσε να το κάνει και χωρίς τα κοµµατικά διαπιστευτήρια. Θέλει να έχει την απαραίτητη κοµµατική εξουσιοδότηση για να απευθυνθεί στις πηγές επηρεασµού, μήπως µέσω αυτών κατορθώσει να µμεταστρέψει τη γραμµή της ελληνικής ηγεσίας.

Αυτά δεν γίνονται. Οι Σιάντος – Ιωαννίδης δεν έχουν σκοπό να συµβιβαστούν µε τον αντιρρησία, θα ήταν σαν να σκάβουν τον τάφο τους. Και, αφού δεν τολμούν να αντιπαρατεθούν ανοιχτά μαζί του, από τον φόβο των αντιδράσεων του κόσμου, αποφασίζουν να τον εξουδετερώσουν αλλιώς. Με δόλο και απάτη. Μετά από μέρες πορείας, θα συναντήσουν στη Θεσσαλία τον καπετάνιο Νικηταρά (τον δικηγόρο Κώστα Καφαντάρη, µέλος του ΚΚΕ), παλιό φίλο του αρχηγού, που επίσης χλευάζει τις κοµµατικές υποσχέσεις.

«∆εν το περίμενα να σε κοροϊδέψει ο Σιάντος», του λέει. «Εκεί που θα πας δεν θα σε περιμένει τίποτα. Σ’ έβγαλε από τη Ρούµελη, σε ξερίζωσε από τη δύναµή σου και θα σ’ αφήσει να περιμένεις. Θα µείνεις µόνος σου». Σαν κάτι να αγκύλωσε τον Αρη. Η πρόβλεψη του Νικηταρά τού ξανάφερε στον νου τις αντιρρήσεις του Τζαβέλα.

Στο χωριό Μηλιά έξω από τα Γιάννενα, ο Τζαβέλας µε τη στολή του Αρη μεταμφιέζεται: φοράει τα ρούχα ενός ντόπιου χωρικού και πάει να ζητήσει το διαβόητο χαρτί σύνδεσης από την κοµµατική οργάνωση της πόλης.

«Θα πας και θα ’ρθεις δίχως ανάσα», του λέει επιτακτικά ο Αρης που είχε αρχίσει να ανησυχεί σοβαρά πλέον για την αξιοπιστία της κοµµατικής ηγεσίας. «Αύριο θέλω να ’σαι πίσω µε το χαρτί στο χέρι». 

Ο Τζαβέλας θα επιστρέψει µε οχτώ ενόπλους που έρχονται να καταταγούν, αλλά όχι µε το χαρτί. «∆εν το έχουν», είπε του αρχηγού. Ο Αρης άρχισε να να κατεβάσει θεούς και δαίµονες. «Το χαρτί έπρεπε να το πάρεις όταν ήσουν ακόμα στη Ρούµελη», του μπήκε ο Τζαβέλας. Αφού ξεκίνησες να φύγεις µε άδεια χέρια, τώρα, θέλοντας και µη, όπως σου βαράνε, θα χορεύεις. 

Το ηλιοβασίλεµα της 15ης Ιουνίου 1945, έξω από τη Μεσούντα, στο φαράγγι του Φάγκου, το άστρο του Αρη εκρήγνυται µόνο του. Ο άνθρωπος που ξανάδωσε την περηφάνια σε έναν ολόκληρο λαό έκανε αυτό που ήξερε από την πρώτη µέρα που βγήκε στο βουνό ότι θα κάνει: Πυροβόλησε τον εαυτό του.

Ο Τζαβέλας πιστεύει σε έναν Θεό κι αυτός είναι νεκρός. Μα ούτε στον θάνατο θα τον εγκαταλείψει. Εσπασε το πιστόλι του, τον αγαπηµένο του «Ελβετό», όπως το έλεγε, έσκισε όσες φωτογραφίες και χαρτιά είχε πάνω του, τράβηξε την περόνη µιας χειροβοµβίδας και αγκάλιασε τον Αρη βάζοντάς την ανάµεσά τους. Η τελευταία τιµή που του έγινε, στον φανοστάτη της Πλατείας Τρικάλων, κρέµασαν το κεφάλι του πλάι στο κεφάλι του αρχηγού.

Πηγή: Διονύσης Χαριτόπουλος – “Οι άτακτοι”

Γράφει ο Συνεργάτης

«Μονόφθαλμος Βασιλιάς» σε Χώρα Τυφλών: Γιατί η ΝΔ Παραμένει Πρώτη Παρά την Κατακραυγή;

Η τελευταία δημοσκόπηση της Metron Analysis (11-17 Φεβρουαρίου 2026) για το Mega είναι ένα κλασικό παράδειγμα του πολιτικού παραλόγου που βιώνουμε: η κυβέρνηση Μητσοτάκη παίρνει «κόκκινη κάρτα» από τους πολίτες σε όλα τα μείζονα ζητήματα, αλλά εξακολουθεί να προηγείται με άνεση στις εκτιμήσεις ψήφου. Τα νούμερα μιλούν μόνα τους:

➤ 68% πιστεύει ότι η χώρα πηγαίνει σε λάθος κατεύθυνση.

➤ 70% αξιολογεί αρνητικά το έργο της κυβέρνησης.

➤ 68% έχει αρνητική εικόνα για τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

➤ Σε επιμέρους τομείς όπως η οικονομία και η ακρίβεια, η διαφθορά, η δημοκρατία και οι θεσμοί, οι αρνητικές γνώμες κυμαίνονται από 68% έως 78-79%.

Παράλληλα, η ΝΔ διατηρεί στην εκτίμηση ψήφου 29,4%, με διαφορά 16,7 μονάδων από το ΠΑΣΟΚ (12,7%). Το 52-53% βλέπει πιθανή εξάντληση της τετραετίας ή ακόμα και τρίτη θητεία με κορμό τη ΝΔ.

Πώς γίνεται αυτό; Πώς μια κυβέρνηση που «πατώνει» σε όλα τα ποιοτικά στοιχεία παραμένει πρώτη και πιθανότατα κυρίαρχη;

Η απάντηση είναι απλή και σκληρή: Σε χώρα τυφλών, ο μονόφθαλμος είναι βασιλιάς. Η ΝΔ δεν κερδίζει επειδή πείθει ή αγαπιέται – κερδίζει επειδή η αντιπολίτευση είναι ακόμα πιο «τυφλή», κατακερματισμένη, χωρίς ηγεσία, χωρίς πρόταση, χωρίς συσπείρωση.

Ο Μητσοτάκης παίρνει 26% ως «κατάλληλος πρωθυπουργός», αλλά πρώτος έρχεται ο «Κανένας» (33-35% σε αυθόρμητες απαντήσεις). Πίσω του ακολουθούν η Ζωή Κωνσταντοπούλου (8%), ο Βελόπουλος (6%), Ανδρουλάκης και Τσίπρας (5% έκαστος).

Η αντιπολίτευση δεν έχει «ένα μάτι» – έχει πολλά μικρά, διασκορπισμένα, που δεν βλέπουν μαζί.

Αυτό δεν είναι «παράδοξο» της δημοκρατίας. Είναι δομικό χαρακτηριστικό ενός συστήματος που ευνοεί το πρώτο κόμμα (μπόνους εδρών, εκλογικό σύστημα), όπου η αποχή και η «γκρίζα ζώνη» (15,2% αναποφάσιστοι) λειτουργούν υπέρ του status quo.

Οι πολίτες βλέπουν την ακρίβεια να τους πνίγει, τα σκάνδαλα (Τέμπη, υποκλοπές, διαφθορά) να συσσωρεύονται, την καθημερινότητα να χειροτερεύει – αλλά δεν βλέπουν εναλλακτική. Και όταν δεν βλέπεις εναλλακτική, προτιμάς το «γνωστό κακό» από το άγνωστο χάος.

Η αριστερά και η προοδευτική αντιπολίτευση φέρουν τεράστια ευθύνη γι’ αυτό. Ο ΣΥΡΙΖΑ σε κρίση, το ΠΑΣΟΚ χωρίς προοπτικές και με ηγεσία που δεν πείθει, το ΚΚΕ σε ιστορική απομόνωση, νέα σχήματα (Πλεύση, Νέα Αριστερά) που δεν έχουν καμιά ουσιαστική δυναμική. Η δυσαρέσκεια υπάρχει – το 62-69% θέλει πολιτική αλλαγή – αλλά διασκορπίζεται. Μέχρι να συσπειρωθεί γύρω από μια κοινή πρόταση, κοινό μέτωπο και κοινή ηγεσία, η ΝΔ θα παραμένει ο «μονόφθαλμος βασιλιάς».

Η ιστορία δείχνει ότι τέτοια καθεστώτα δεν πέφτουν από μόνα τους. Πέφτουν όταν η αντιπολίτευση «ανοίξει τα μάτια» της: με μαζικούς αγώνες, με ενότητα, με ριζοσπαστική πρόταση που απαντά στην ακρίβεια, στη φτώχεια, στη διαφθορά. Μέχρι τότε, η ΝΔ θα συνεχίζει να «κυβερνά» με την ανοχή της απογοήτευσης – όχι με την έγκριση του λαού.

Η ερώτηση δεν είναι «πώς αντέχει η ΝΔ». Η ερώτηση είναι: πότε θα πάψουμε να είμαστε τυφλοί;

Παραδείγματα από την Πραγματικότητα.

Αυτό δεν είναι θεωρία – είναι εμπειρικό φαινόμενο σε πολλές χώρες:

➽ Ελλάδα 2019-2023: Η ΝΔ κέρδισε δύο εκλογές παρόλο που η δυσαρέσκεια για οικονομία και διαφθορά ήταν υψηλή (π.χ. 60-70% αρνητικά σε polls πριν τις κάλπες). Γιατί; Η αντιπολίτευση (ΣΥΡΙΖΑ) είχε “πληγωθεί” από την κυβερνητική φθορά του 2015-2019, και δεν υπήρχε ενιαίο μέτωπο. Το αποτέλεσμα: ΝΔ στο 40%+, παρότι το 55% ήθελε “αλλαγή”.

Διεθνή Παραδείγματα:

➽ Στις ΗΠΑ, ο Biden κέρδισε το 2020 παρότι η δυσαρέσκεια για Trump ήταν τεράστια, αλλά ο Trump επέστρεψε το 2024 ως “μονόφθαλμος” σε ένα διχασμένο πεδίο (με Republicans ενωμένους, Democrats σε εσωτερικές συγκρούσεις).

➽ Στη Γαλλία, ο Macron επανεξελέγη το 2022 με 58%, παρότι η δημοτικότητά του ήταν στο 35-40% λόγω “κίτρινων γιλέκων” και οικονομίας – γιατί η Le Pen θεωρούνταν “χειρότερη” από πολλούς.

➽ Στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι Tories κράτησαν την εξουσία για 14 χρόνια (2010-2024) παρότι polls έδειχναν 60-70% δυσαρέσκεια για οικονομία και Brexit, μέχρι που οι Labour ενώθηκαν γύρω από Starmer και “έσπασαν” το παράδοξο.

Πολιτικό Συμπέρασμα: Σε συστήματα με first-past-the-post ή μπόνους (όπως η Ελλάδα), ο “μονόφθαλμος” ευνοείται από την αποχή (20-30% σε polls) και τον κατακερματισμό. Στη Metron, το 53% βλέπει πιθανή τρίτη θητεία ΝΔ, (ότι δηλαδή δεν πέτυχαν πολιτικοί, όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Κώστας Σημίτης,και ο Κώστας Καραμανλής), όχι επειδή ο Μητσοτάκης είναι “βασιλιάς”, αλλά επειδή οι “τυφλοί” δεν συνεργάζονται και δεν υπάρχει κόμμα να ασκήσει αξιόπιστη αντιπολίτευση.

Του Γ.Γ

Σε εποχές που φαντάζουν μακρινές, αλλά παραμένουν νωπές στη μνήμη, ο σημερινός βουλευτής και υφυπουργός Εξωτερικών της ΝΔ, Γιάννης Λοβέρδος, κατηγορούσε τον Νίκο Καρανίκα –τον διορισμένο από τον Αλέξη Τσίπρα σύμβουλο στρατηγικού σχεδιασμού της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ– ότι “μπαστούριαζε” από μπάφο στο Μέγαρο Μαξίμου. Ο Λοβέρδος, μάλιστα, τον χαρακτήριζε “αρνητή στράτευσης” και “επίτευγμα” του να αποφύγει το στρατό, ενώ τον κορόιδευε για τον μισθό του 2.560 ευρώ.

Κύλισε όπως νερό στ’ αυλάκι και η Ν.Δ καθώς και ο Άδωνις Γεωργιάδης, παραδέχτηκε ότι έκαναν λάθος για το ζήτημα της κάνναβης και ότι η συμβολή του Καρανίκα ήταν θετική. Μάλιστα ο Αδωνης Γεωργιάδης ομολογούσε ότι ο ίδιος ήταν λάθος για το θέμα της φαρμακευτικής κάνναβης -μπάφο την χαρακτήριζε στο παρελθόν- και έδινε τα εύσημα του για την στάση που είχε κρατήσει ο Νίκος Καρανίκας για το ίδιο θέμα.

Αργότερα όπως μας ενημέρωνε η ειδησεογραφία, Γεωργιάδης και Καρανίκας “επέδειξαν πολιτικό πολιτισμό” και αντάλλαξαν φιλοφρονήσεις, στα εγκαίνια  μονάδας φαρμακευτικής κάνναβης  στην Κόρινθο.

Σήμερα, η κυβέρνηση της Δεξιάς και οι “ντουντούκες” της –είτε ιντερνετικές, είτε έντυπες– προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο γάιδαρος όχι μόνο πετάει, αλλά και γκαρίζει στις στροφές. Με αφορμή, λοιπόν, τα επεισόδια στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας, όπου ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης τραμπούκισε, προπηλάλισε και στοχοποίησε γιατρό, ανέσυραν από τα αζήτητα τον Καρανίκα για να συμπαρασταθεί στο κυβερνητικό στέλεχος.

Πραγματικά, είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς το σκεπτικό πίσω από την απόφαση τηλεοπτικών καναλιών εθνικής εμβέλειας, όπως ο ΑΝΤ1, και άλλων μεγάλων ΜΜΕ να δίνουν βήμα σε έναν τέτοιο τύπο για να υπερασπιστεί τον αποδεδειγμένα ψεύτη και τραμπούκο Γεωργιάδη.

Στην τελική, η ανάσυρση από την αφάνεια ενός αναιδούς και παντελώς αμόρφωτου τύπου, αποδεικνύει ότι η κρίση που βιώνουμε δεν είναι μόνο οικονομική και πολιτική, αλλά και βαθιά πολιτισμική.