Πέμπτη 26/2, 6 μμ, Αίθουσα ΤΕΕ (Νίκης 4, Σύνταγμα, 1ος Όροφος)

Σε μια περίοδο κλιμάκωσης πειθαρχικών και ποινικών διώξεων απέναντι σε εργαζόμενους και εκπαιδευτικούς, η Ανοιχτή Συνέλευση Ενάντια στις συνδικαλιστικές διώξεις και απολύσεις διοργανώνει δημόσια εκδήλωση – συζήτηση με στόχο την ενημέρωση, την ανταλλαγή εμπειριών και τον συντονισμό της δράσης απέναντι στην επίθεση στις συνδικαλιστικές ελευθερίες.

Περίπου 2.500 πειθαρχικά έχουν ασκηθεί για συμμετοχή στην απεργία αποχή από τη αξιολόγηση, με τις πρώτες παραπομπές να έχουν εκδικαστεί στην Τρίπολη ενάντια στις αγωνίστριες δασκάλες. Εκπαιδευτικοί διώκονται  σε όλη τη χώρα με κάθε «πιθανή» ή «απίθανη» κατηγορία και απειλούνται ή καταδικάζονται σε βαριές ποινές (στέρηση μισθού, δυνητική αργία έως και απειλή απόλυσης). Πρωτοφανής είναι η έκταση των διώξεων και της καταστολής στους φοιτητές, στους μαθητές, στους γιατρούς και νοσηλευτές. Στον Πειραιά, νέες ποινικές διώξεις έρχονται να προστεθούν στις πειθαρχικές, μετά από μήνυση του Διευθυντή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Πειραιά. Πρόκειται για μια μήνυση και μια κλήτευση που θυμίζει «συνδικαλιστικό» της Ασφάλειας στη μετεμφυλιακή εποχή και τη δικτατορία.

Δεν μας τρομάζουν, ούτε μας λυγίζουν οι διώξεις και τα πειθαρχικά τους. Γιατί ξέρουμε ότι η πολιτική τους, της φτώχειας, της εκμετάλλευσης, του πολέμου και, σε πολλές περιπτώσεις δολοφονική (Τέμπη, Βιολάντα, Χιός, Πύλος κ.λπ.), που αφαιρεί δικαιώματα και συνδικαλιστικές ελευθερίες χρησιμοποιώντας κάθε μέσο καταστολής, για να επιβληθεί ο εργασιακός, εκπαιδευτικός και κοινωνικός «μεσαίωνας», είναι πιο βάρβαρη από τα βάρβαρα μέσα με τα οποία επιδιώκουν να την επιβάλουν.

Απέναντι σ’ αυτή την κλιμάκωση, συντονίζουμε και οργανώνουμε τους αγώνες μας.

Με το βλέμμα στους μεγάλους και ανυποχώρητους αγώνες που πρέπει να δοθούν, η Ανοιχτή Συνέλευση ενάντια στις Συνδικαλιστικές Διώξεις και Απολύσεις, καλεί σε δημόσια εκδήλωση – συζήτηση στις 26/2, 6.00 μμ. στην Αίθουσα του ΤΕΕ  (Νίκης 4, Σύνταγμα, 1ος Όροφος).

Σαν σήμερα, πριν από οκτώ χρόνια, έφυγε από τη ζωή ο Νίκος Κούνδουρος — ένας από τους πιο ανυπότακτους και βαθιά πολιτικούς δημιουργούς του ελληνικού κινηματογράφου. Γεννημένος το 1926 στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης, σημάδεψε με το έργο και τη στάση ζωής του την καλλιτεχνική και ιδεολογική πορεία της χώρας στον 20ό αιώνα.

Νέος ακόμη, εντάχθηκε στην Εθνική Αντίσταση μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ. Μετά την Απελευθέρωση, η πολιτική του δράση τον οδήγησε στις φυλακές και στη Μακρόνησο — εμπειρία που σφράγισε ανεξίτηλα την οπτική και το ήθος του. Η εξορία δεν τον λύγισε· τον όπλισε με μνήμη, πείσμα και βαθιά ανθρωποκεντρική ματιά.

Το 1954, με τη «Μαγική Πόλις», εισάγει έναν ωμό, κοινωνικό ρεαλισμό στον ελληνικό κινηματογράφο. Η κάμερά του περιπλανιέται στα λαϊκά στρώματα του Πειραιά, φωτίζοντας πρόσωπα και συνθήκες που το επίσημο αφήγημα προτιμούσε να αγνοεί.

Το 1956, με τον «Ο Δράκος», δημιουργεί ένα από τα κορυφαία έργα της ελληνικής φιλμογραφίας. Με υπαρξιακή ένταση και σκοτεινή ποιητικότητα, ο Κούνδουρος ανατέμνει τον φόβο, τη μοναξιά και την κοινωνική υποκρισία της μετεμφυλιακής Ελλάδας. Η αρχική υποδοχή ήταν ψυχρή — ο χρόνος, όμως, δικαίωσε το έργο ως αριστούργημα.

Σε όλη του τη διαδρομή —από τις «Μικρές Αφροδίτες» έως τον «Μπάιρον»— ο Κούνδουρος παρέμεινε δημιουργός που δεν διαχώριζε την αισθητική από την πολιτική. Η εικόνα για εκείνον ήταν πεδίο σύγκρουσης: ανάμεσα στην εξουσία και τον άνθρωπο, στον μύθο και την Ιστορία, στη μνήμη και τη λήθη.

Ο Νίκος Κούνδουρος δεν υπήρξε ποτέ «ουδέτερος». Υπήρξε στρατευμένος με τον άνθρωπο, με τους ηττημένους της Ιστορίας, με την ελευθερία της έκφρασης. Στάθηκε κριτικός απέναντι στην κρατική αυθαιρεσία, στις δικτατορίες, αλλά και στην πολιτιστική μετριότητα.

Ο θάνατός του το 2017 δεν σήμανε το τέλος της παρουσίας του. Το έργο του συνεχίζει να μας προκαλεί — να μας καλεί να δούμε την Ιστορία όχι ως παρελθόν, αλλά ως ζωντανό πεδίο ευθύνης.

Στην εποχή της λήθης, το σινεμά του Κούνδουρου παραμένει μνήμη.
Στην εποχή του συμβιβασμού, παραμένει στάση.

Γιατί ο πολιτισμός δεν είναι διακόσμηση. Είναι πράξη αντίστασης.

Διαβάστε ακόμα: Ν. Κούνδουρος: Ενας από τους κορυφαίους Ελληνες κινηματογραφιστές

Του Συνεργάτη

Η είδηση έπεσε σαν βόμβα σήμερα και κυκλοφορεί ήδη σε όλο τον πλανήτη: σύμφωνα με αποκάλυψη των Financial Times, βασισμένη σε διαρροή ρωσικών εγγράφων και μαρτυρίες ανθρώπων που γνωρίζουν, η Τεχεράνη και η Μόσχα υπέγραψαν μυστική συμφωνία ύψους 500 εκατομμυρίων ευρώ (περίπου 589 εκατ. δολάρια) τον Δεκέμβρη στη ρωσική πρωτεύουσα.

Το περιεχόμενο της συμφωνίας αναφέρει ότι η Ρωσία δεσμεύεται να παραδώσει στο Ιράν, σε τρεις δόσεις από το 2027 έως το 2029:

• ➤ 500 φορητές μονάδες εκτόξευσης Verba (9K333 Verba – το πιο προηγμένο ρωσικό MANPADS σήμερα),
• ➤ 2.500 πυραύλους 9M336.

Πρόκειται για σύστημα τρίτης γενιάς με τριπλή αναζήτηση (υπέρυθρη + υπεριώδη + ορατό φάσμα), ανοσοποιημένο σε θερμικές παγίδες, ικανό να χτυπήσει στόχους σε ύψος έως 3.500 μέτρα και ταχύτητα έως 500 m/s. Με λίγα λόγια: ένας εφιάλτης για ελικόπτερα χαμηλής πτήσης, drones, επιθετικά αεροσκάφη και –κυρίως– για τα ακριβά μαχητικά και τα αεροσκάφη έγκαιρης προειδοποίησης (AWACS) που πετούν σε μεσαία-χαμηλά ύψη.

Σε μια εποχή που η Δύση απειλεί ανοιχτά την Τεχεράνη με «στρατιωτικές επιλογές», που το Ισραήλ βομβαρδίζει συστηματικά ιρανικούς στόχους στη Συρία και που οι ΗΠΑ (ιδίως με Trump να επιστρέφει) ετοιμάζουν νέο γύρο μέγιστης πίεσης, η κίνηση αυτή δεν είναι απλώς «ενίσχυση αεράμυνας». Είναι στρατηγική θωράκιση του ιρανικού εδάφους απέναντι σε αεροπορική επιθετικότητα.

Σύμφωνα με αναλυτές, Η συμφωνία έρχεται την ώρα που:

• ➽ Η Ρωσία έχει ήδη λάβει χιλιάδες ιρανικά Shahed και άλλα drones για τον πόλεμο στην Ουκρανία,
• ➽ Η συνεργασία Μόσχας-Τεχεράνης έχει περάσει σε επίπεδο στρατιωτικής συμμαχίας de facto,
• ➽ Οι δυτικές κυρώσεις έχουν κάνει και τις δύο χώρες να στραφούν η μία στην άλλη για τεχνολογία, όπλα και πρώτες ύλες.

Στρατιωτικοί αναλυτές που πρόσκεινται στην Δύση εμφανίζονται αιφνιδιασμένοι και μιλούν για «επικίνδυνη κλιμάκωση». Από την άλλη υπάρχουν απόψεις που εκτιμούν ότι μια τέτοια συμφωνία δεν είναι απλώς ένα deal όπλων – είναι ένα τείχος που υψώνεται απέναντι στην ιμπεριαλιστική μονοκρατορία.

Σε ποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα θα μπορούσε να σταθεί έστω και για ένα λεπτό σε υπουργική καρέκλα ένας κρατικός αξιωματούχος που με τη συμπεριφορά του γελοιοποιεί όχι μόνο τον εαυτό του, αλλά και τον πολιτικό του προϊστάμενο; Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για μια από τις πιο κρίσιμες θέσεις της κυβέρνησης, αυτή του Υπουργείου Υγείας.

Κι όμως, στην Ελλάδα του 2026 όλα φαίνεται να επιτρέπονται.

Ο λόγος φυσικά για τον υπουργό Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, ο οποίος τις τελευταίες ημέρες έχει μετατραπεί σε αντικείμενο γενικευμένου χλευασμού. Η προσπάθειά του να παρουσιάσει με διαστρεβλωμένο τρόπο τα γνωστά επεισόδια που σημειώθηκαν κατά την επίσκεψή του στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας δεν έπεισε σχεδόν κανέναν. Αντίθετα, προκάλεσε κύμα αντιδράσεων που ξεπερνά τα συνήθη κομματικά όρια.

Δεν πρόκειται μόνο για «θαμώνες του διαδικτύου», όπως θα ήθελαν ορισμένοι να παρουσιάσουν την κοινωνική κατακραυγή. Η αποδοκιμασία έφτασε σε σημείο που ακόμα και τα Ellinika Hoaxes, τα οποία λειτουργούν ως θεραπαινίδα της κυβερνητικής αφήγησης, βρέθηκαν να διαψεύδουν και να αποδομούν την επιχειρηματολογία του. Όταν η ίδια η επικοινωνιακή ασπίδα αρχίζει να ραγίζει, τότε το πρόβλημα δεν είναι «επικοινωνιακό». Είναι πολιτικό.

Η εικόνα ενός υπουργού που επιχειρεί να «βαφτίσει το κρέας ψάρι», όπως βλέπουμε στην τελευταία ανάρτησή του, τη στιγμή που υπάρχουν βίντεο, μαρτυρίες και δημόσιες τοποθετήσεις που καταγράφουν διαφορετική πραγματικότητα, δεν προσβάλλει απλώς την κοινή νοημοσύνη. Υπονομεύει την ίδια την έννοια της πολιτικής ευθύνης.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, η δημοσιογράφος Νατάσα Γιάμαλη στην εκπομπή της προχώρησε σε μια αποδόμηση που άφησε ελάχιστα περιθώρια παρερμηνειών. Με τεκμηρίωση και σαφήνεια ανέδειξε τις αντιφάσεις και τις υπεκφυγές, εκθέτοντας ακόμα περισσότερο την κυβερνητική γραμμή. Όταν η κριτική δεν προέρχεται μόνο από «αντιπολιτευτικά μέσα», αλλά διαχέεται στο ευρύτερο δημοσιογραφικό πεδίο, τότε η πολιτική φθορά είναι αναπόφευκτη.

Η αυτογελοιοποίηση του @AdonisGeorgiadi πέρασε σε άλλο επιπεδο. Αντί να στείλει το βίντεο με τα πειστήρια του …ξυλοδαρμού του από τον γιατρό Δ. Ζιαζιά στην @AGiamali και να απαντήσει σε όλα τα καυτά ερωτήματα που έχουν προκύψει ασχολείται με τα νούμερα τηλεθέασης της εκπομπής! pic.twitter.com/Hqmw3OjG1W

— Areti Athanasiou (@AretiAthanasiu) February 22, 2026

Το ερώτημα, ωστόσο, δεν αφορά μόνο τον ίδιο τον υπουργό. Αφορά κυρίως τον πρωθυπουργό Κυριάκος Μητσοτάκης. Διότι η διατήρηση ενός υπουργού σε κομβική θέση, τη στιγμή που έχει μετατραπεί σε σύμβολο αναξιοπιστίας και επικοινωνιακής αλαζονείας, συνιστά συνειδητή πολιτική επιλογή.

Η γελοιοποίηση ενός υπουργού δεν είναι απλώς προσωπικό του ζήτημα. Όταν δεν υπάρχουν συνέπειες, μετατρέπεται σε γελοιοποίηση ολόκληρης της κυβέρνησης. Και τελικά, σε απαξίωση της ίδιας της πολιτικής διαδικασίας.

😇 pic.twitter.com/9sFQwDih63

— P.G. Papanikolaou (@PGPapanikolaou) February 22, 2026

Η κοινωνία βλέπει. Κρίνει. Και – αργά ή γρήγορα – απαντά.

……

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη ΤΑ ΝΕΑ (@tanea.gr)

Πηγή: Κώστας Βαξεβάνης – Documento

Οι φωτογραφίες με τους «ορθοστατούντες και ορθοβαδίζοντες» κομμουνιστές της Καισαριανής δεν αποτυπώνουν τίποτα το ανατριχιαστικό. ∆εν έχουν αίμα, δεν έχουν νεκρά σώματα, δεν έχουν βία. Ακόμη και η βία που υπονοείται όταν σε μια φωτογραφία φαίνονται άνθρωποι μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ιστορική καταγραφή, η οποία έρχεται μάλιστα στο φως σε μια εποχή που είμαστε εξοικειωμένοι με τη βία.

Τι είναι αυτό στις συγκεκριμένες φωτογραφίες που συνήγειρε και συγκλόνισε ανθρώπους μέσα κι έξω από την Ελλάδα;

Ο θάνατος είναι οριακή κατάσταση και τελικό στάδιο της ζωής. Οταν ένας άνθρωπος φτάνει στον θάνατο βίαια, γνωρίζοντας μάλιστα με ακρίβεια το ραντεβού μαζί του, ότι σε λίγο δεν θα υπάρχει, τότε τα πράγματα δεν κρίνονται μόνο βιολογικά. Η ηθική υπόσταση και η αξιοπρέπεια του μελλοθάνατου είναι τελευταία του συνειδητή ζωτική ένδειξη. Το πώς προσέρχεται κάποιος στον θάνατο που του επιβάλλουν φανερώνει και ποιος είναι και πώς έζησε. Αν ο θάνατος είναι σκληρός, ο επιβεβλημένος και προγραμματισμένος γίνεται σκληρό μέτρο της ανθρώπινης αξίας.

∆εν είναι η αποτύπωση των φρικτών ιστορικών στιγμών λοιπόν που συγκλονίζει. Είναι τα βλέμματα, αυτά τα βλέμματα που κοιτάνε τον φακό. Ξέρουν ποιο είναι το τέλος, αλλά δεν το αντιμετωπίζουν ως τέλος. Είναι σαν να κοιτάνε εσένα, 82 χρόνια μετά, και να ρωτάνε «εσύ τι έκανες;» κι όχι αν και πόσο τους λυπάσαι.

Οι παλιές φωτογραφίες του 1944 δεν είναι απλώς και μόνο οι συγκλονιστικές φωτογραφίες ηρώων που σπανίζουν έτσι κι αλλιώς στην Ιστορία. Είναι το μέλλον που ανανεώνεται μέσα από τα απλά ανθρώπινα υλικά. Τον άνθρωπο που αξιολογεί όσα αξίζουν και θέλει να προσφέρει. Οι κουρελήδες που πάνε για εκτέλεση και περπατάνε προς τον θάνατο όρθιοι. Κι εσύ φοβάσαι μη βρέξει την ώρα που πας να πιεις καφέ.

Στη μορφή τους δεν διακρίνεις κάποια υλικά προδιαγεγραμμένης σπουδαιότητας ούτε την υπόσχεση της αντοχής. ∆ιακρίνεις τον απλό άνθρωπο που πιστεύει πως τη ζωή την ορίζουν οι άνθρωποι και έχουν την ευθύνη της.

Οι «200» επιστρέφουν για να πάρουν το αίμα τους πίσω. ∆εν πρόκειται για κάποια εκδίκηση, αλλά για αιματοδοσία της αλήθειας. Στην Ελλάδα την Ιστορία δεν την έγραψαν οι νικητές, αλλά οι προδότες και συνεργάτες των Γερμανών. Τους εκτελεσμένους στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής παρέδωσαν στους Γερμανούς κατακτητές οι Ελληνες που τους είχαν φυλακισμένους στην Ακροναυπλία για τις ιδέες τους. Οι μαυραγορίτες της Κατοχής και οι δωσίλογοι έγιναν το επίσημο κράτος μετά τον πόλεμο. Τους απορρόφησε ο συμμαχικός αντικομμουνισμός και, για να δικαιολογήσει την ανήθικη νέα συνεργασία, τους έκανε κατ’ απονομή «πατριώτες» . Οσοι απελευθέρωσαν την Ελλάδα βαφτίστηκαν ανθέλληνες και συνέχισαν να φυλακίζονται και να εκτελούνται. Τα πρόσωπα των 200, με τη λεβεντιά, το θάρρος, την αξιοπρέπεια, είναι τα πρόσωπα της πραγματικής ιστορίας που άλλαξαν και κακοποίησαν. Τα βλέμματα που μέσα τους δεν βλέπεις σκοτάδι θανάτου αλλά φως είναι η νίκη των ηττημένων και προδομένων. Την ιστορία  την έκρυψαν, αλλά αυτά τα πρόσωπα δεν κρύβονται, λένε αυθόρμητα την αλήθεια.

Παρότι εγγονός ενός από αυτούς τους μετέπειτα εκτελεσμένους, θα αποφύγω την καταγραφή των επιχειρημάτων για την ιστορική αξία των φωτογραφιών και τους συμβολισμούς σε σχέση με τον αγώνα εκείνης της εποχής. Υπάρχει ένας συμβολισμός, σύγχρονος και πολύ σημαντικός.

Οι φωτογραφίες αποκαλύφθηκαν σήμερα σε μια κοινωνία που φοβάται να ζήσει όπως ονειρεύεται, που φοβάται να προσφέρει, που φοβάται να της προσφέρουν, που φοβάται για να φοβάται και φοβάται μη φοβηθεί. Που δεν θέλει να πονέσει, που αρνείται τη συλλογική της φύση, πιστεύοντας ότι έτσι φτιάχνει την προσωπική ασφάλεια και ευτυχία. Στην κοινωνία που θεωρεί ότι αδικία είναι το πέναλτι που δεν σφύριξε υπέρ της ομάδας ο διαιτητής και όχι η αδυναμία της να ζήσει. Που τραβάει σέλφι και καταναλώνει λάικ για ν’ ανέβει στην ιεραρχία της ναρκισσιστικής αυταρέσκειας. Στην κοινωνία όπου το «μαζί» έχει καταλήξει το άθροισμα κάποιας ψευτοευθύνης: να κάνουμε μαζί γιόγκα, μαζί να αυτοβελτιωθούμε, να κλάψουμε ή να ρίξουμε τις ευθύνες στους άλλους μέσα από την εικονική διαδρομή στα «παιδικά τραύματα» και στην πηχτή ανοησία.

Στην κοινωνία αυτή οι φωτογραφίες φέρνουν, με το συναισθηματικό βάρος και τον ισχυρό συμβολισμό, μια άλλη θεώρηση. Η ελευθερία, η ελεύθερη βούληση, τα πράγματα για τα οποία δίνει μάχη ο άνθρωπος πρέπει να έχουν ένα αξιακό φορτίο. Ελευθερία δεν είναι ο «ετσιθελισμός» του καθενός και το «δικαίωμα» δεν υπερασπίζεται έναν αόριστο και εγωιστικό προσωπικό χώρο. Επιπλέον η ευτυχία και ο πόνος του καθενός δεν διαχωρίζονται κατά το δοκούν και δημιουργούνται μέσα στο κοινωνικό σύνολο. ∆εν είναι αποτελέσματα ενδοσκόπησης και μοναχικής πορείας. Αν δεν βελτιωθεί η κοινωνία, ο άνθρωπος θα παραμένει μέσα στο νέφος της προσωπικής αυταπάτης και η συνεχής, πραγματική δυστυχία του θα είναι το κυνήγι της ευτυχίας που δεν φτάνει.

Γύρω από τον άνθρωπο-οπαδό της κατά φαντασίαν ευτυχίας έχει δημιουργηθεί το πλαίσιο της ολοκληρωτικής του εκμετάλλευσης. ∆εν εκμεταλλεύονται μόνο την εργασία του, αλλά το σύνολο της ύπαρξής του και τα συναισθήματά του. Ο ανεκπλήρωτος και αδικαίωτος άνθρωπος προσφεύγει στην προσωπική ερμηνεία και ενοχή, θεωρώντας ότι λύση είναι η αυτοβελτίωση. Ακόμη και η λύση της αυτοβελτίωσης δεν είναι παρά εμπόριο και καταναλωτική παγίδα. Το σύστημα τρέφεται, γεννά αυταπάτες σε ενοχικούς ανθρώπους, οι οποίοι αναζητούν τη λύση όχι στη συλλογική λειτουργία, αλλά στα άδυτα της ψυχής και στο «τραύμα». Ο φαύλος κύκλος καταλήγει στον εξαντλημένο και απογοητευμένο άνθρωπο.

Η ελευθερία του ανθρώπου δεν είναι μόνο αξία, αλλά πρέπει να παράγει και αξίες. Η ευτυχία δεν είναι αυθύπαρκτη και εύκολη βεβαιότητα, ένα δικαίωμα που παράγει η αυθαίρετη θέληση. Εναλλάσσεται με τον πόνο και παράγεται από την προσπάθεια. ∆εν υπάρχει ευτυχία απόκοσμη και αποκοινωνικοποιημένη.

Ο έμπορος ναρκωτικών είναι ικανοποιημένος όταν πουλάει ναρκωτικά, ο παιδόφιλος όταν βιάζει παιδάκια και ο απατεώνας όταν εξαπατά τους άλλους. Η ικανοποίηση περνάει από τα κοινωνικά φίλτρα, αλλά τελικώς έχει πραγματική υπόσταση όταν ανταποκρίνεται σε αξίες που υπηρετούν τον άνθρωπο. Οι επιστήμονες που θαυμάζουμε, οι ήρωες που λατρεύουμε, οι άνθρωποι που αγαπάμε μετριούνται με την προσφορά τους στους άλλους και σε εμάς, όχι πάντως στον εαυτό τους.

Οπως κι αν απλώνεται μπροστά μας η ζωή με τους σύγχρονους συμβολισμούς της, κανένας στο μέλλον δεν θα εκτιμά τον χρηματιστή της Wall Street, τον Ιλον Μασκ ή τον Τζεφ Μπέζος. Θα εκτιμάμε περισσότερο τον άγνωστο πολίτη που έπεσε στη θάλασσα για να σώσει ένα παιδάκι που πνιγόταν. Και τους 200 της Καισαριανής. Τη θυσία και την προσφορά, την αξία και την αυταπάρνηση. Με αυτή την έννοια, η Ιστορία εκδικείται.

Του Γ. Γ.

Η Σοφία Βούλτεψη δεν είναι γραφική. Δεν είναι «παραφωνία». Είναι απολύτως χρήσιμη. Χρήσιμη για την πολιτική αλητεία, για τον κρατικό αυταρχισμό και για την ωμή αντικομμουνιστική προπαγάνδα που επιστρατεύεται κάθε φορά που το σύστημα στριμώχνεται, γράφαμε σε πρόσφατη ανάρτηση.

Σήμερα, η βουλευτής της ΝΔ και πρώην υφυπουργός δημοσίευσε στο Liberal.gr ένα άρθρο-μανιφέστο αντικομμουνιστικής παραφροσύνης με τίτλο «Οι 200 της Καισαριανής ήταν ήρωες, αλλά όχι επειδή ήταν κομμουνιστές».

Το κείμενο ξεκινάει κατευθείαν με την κλασική γραμμή: ο εμφύλιος «ξεκίνησε με ευθύνη της κομμουνιστικής αριστεράς», συνεχίστηκε από ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, και σήμερα… συνεχίζεται με τις διαδηλώσεις κατά του Άδωνι Γεωργιάδη (!).

Δηλαδή, 80 χρόνια μετά, ακόμα φταίει η Αριστερά για όλα – ακόμα και για το ότι οι υγειονομικοί σε όλοι την Ελλάδα αποδοκιμάζουν τον υπουργό Φιέστας, Εμπαιγμού και Ξεπουλήματος της Δημόσιας Υγείας.

Η Βούλτεψη κατηγορεί το ΚΚΕ ότι «επιμένει πως μόνο οι κομμουνιστές αντιστάθηκαν» – πράγμα που φυσικά δεν λέει κανείς, αλλά χρειάζεται σαν φανταστικός εχθρός για να χτυπήσει. Μετά ακολουθεί η γνωστή λίστα «λευκών σελίδων»: Ρίμπεντροπ-Μολότοφ, Κατίν, γκουλάγκ, Στάλιν, ψυχιατρεία… ότι έχει ανακαλύψει και επικαλείται μόνιμα ο πολιτικός μέντορας του Γεωργιάδη, Κώστας Πλεύρης.

Κι όλα αυτά σαν «απόδειξη» ότι ολόκληρη η αντίσταση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ήταν… μηδενική. Το αποκορύφωμα; Η ιστορία με τον «φούρναρη». Ο Άδωνις λέει σε κάποιον διαδηλωτή «κάτι κάναμε κι εμείς» για το νοσοκομείο, και παίρνει την απάντηση «Θα πούμε ευχαριστώ στον φούρναρη;». Η Βούλτεψη το παρουσιάζει σαν «απύθμενο θράσος» και «ασέβεια» προς τους αρτοποιούς-εκτελεσμένους της Καισαριανής. Στην πραγματικότητα, είναι κλασική ταξική ειρωνεία: δεν ευχαριστούμε τον καπιταλιστή που μας εκμεταλλεύεται, όπως δεν ευχαριστούμε τον φούρναρη που πουλάει ψωμί με κέρδος. Αλλά για την Βούλτεψη, αυτό γίνεται «περιφρονητική και απαξιωτική» αντιμετώπιση αφού «είναι γνωστό πως πολλοί από τους εκτελεσθέντες ήταν αρτοποιοί και αρτεργάτες»!

Και μετά έρχεται το μεγάλο self-own: Η ίδια γράφει μια ολόκληρη παράγραφο για να αποδείξει ότι «ούτε ο Λεωνίδας, ούτε ο Κολοκοτρώνης, ούτε ο Διάκος, ούτε οι Σουλιώτισσες ήταν κομμουνιστές». Κανείς δεν το είπε αυτό, αλλά που να ξέρει κανείς πώς σκέπτεται το μυαλό της Βούλτεψη.

Κι εδώ έρχεται το ακούσιο αυτογκόλ: συγκρίνοντας την άρνηση του Διάκου να υπογράψει «δήλωση μετανοίας» με την άρνηση των κομμουνιστών να υπογράψουν δηλώσεις μετανοίας στους ναζί και αργότερα στο μετεμφυλιακό κράτος, τοποθετεί –χωρίς να το θέλει– τους 200 δίπλα στους εθνικούς ήρωες. Δηλαδή αναγνωρίζει ότι η στάση τους είχε το ίδιο ηθικό φορτίο: δεν προσκυνώ.

Το κλείσιμο; «Επειδή οι 200 ήταν ήρωες δεν σημαίνει ότι κάθε κομμουνιστής είναι ήρωας».
Ποιος το είπε; Κανείς. Αλλά η φράση μένει να αιωρείται σαν τελική «νίκη» σε μια μάχη που δόθηκε εναντίον σκιάς.

Το άρθρο δεν είναι ιστορική αποτίμηση. Είναι πολιτική παρέμβαση με σαφή στόχο: να αποσπάσει τους 200 από την ιδεολογική τους ταυτότητα, να τους μετατρέψει σε άχρωμους «εθνικούς ήρωες» χωρίς κοινωνικό και πολιτικό πρόσημο. Να σβήσει τη λέξη «κομμουνιστής» από τις τελευταίες τους στιγμές.

Μόνο που οι φωτογραφίες μιλούν. Κεφάλια ψηλά, βήμα σταθερό προς τον θάνατο. Άνθρωποι που δεν υπέγραψαν. Δεν λύγισαν. Δεν αποκήρυξαν.

Ογδόντα χρόνια μετά, κάποιοι συνεχίζουν να κυνηγούν φαντάσματα. Όχι γιατί φοβούνται το παρελθόν, αλλά γιατί φοβούνται τι συμβολίζει. Γιατί η μνήμη των 200 δεν χωράει σε βολικές «εθνικές» αφαιρέσεις. Έχει όνομα, ιδεολογία, στράτευση.

80 χρόνια μετά, η Βούλτεψη ακόμα κυνηγάει φαντάσματα. Το άρθρο δεν είναι ιστορική ανάλυση, είναι πολιτικό όπλο ενάντια στην Αριστερά, γραμμένο ακριβώς τη στιγμή που οι φωτογραφίες των 200 συγκλόνισαν την κοινωνία και θύμισαν ποιοι πραγματικά πολέμησαν τους ναζί. Το στέλεχος της Ν.Δ δεν μπορεί να ανεχτεί ότι η μνήμη τους ανήκει κυρίως σε κομμουνιστές και αντιφασίστες – γι’ αυτό προσπαθεί να τους «αποκομματικοποιήσει» και να τους κάνει «γενικούς πατριώτες» χωρίς ιδεολογία.

Τι διαφορετικό άλλωστε θα μπορούσε να κάνει αφού η δεξιά στην οποία ανήκει στελέχωσε μετά την απελευθέρωση και τον εμφύλιο όλο τον κρατικό μηχανισμό, με όλα τα κατακάθια του “εθνικού κορμού” που είχαν συνεργαστεί με τις κατοχικές δυνάμεις;

Πηγή: Δημήτρης Κανελλόπουλος- ΕφΣυν

Ο κ. Γεωργιάδης προσπαθεί να μας πείσει, τρεις μέρες τώρα, ότι ένας γιατρός, ο κ. Ζιαζιάς, τον έβρισε, τον έφτυσε και επιχείρησε να τον χτυπήσει.

Η επίσκεψη του Αδωνι Γεωργιάδη στο νοσοκομείο της Νίκαιας εκτυλίσσεται σε ένα απίστευτο φιάσκο για τον υπουργό Υγείας που σε νορμάλ συνθήκες, σε νορμάλ κυβερνήσεις, σε νορμάλ χώρες, θα οδηγούσε στον αποπομπή του.

Αλλά δεν θα μείνω σε όσα συνέβησαν εκεί, ο καθένας έχει σχηματίσει άποψη. Αν μάλιστα νομίζει η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ότι τους κάνει καλό αυτή η εικόνα, με γεια τους και χαρά τους, εμάς δεν μας πέφτει λόγος, κάθε άλλο μάλιστα, χαιρόμαστε με το απερίγραπτο σκηνικό.

Αυτό που μας ενοχλεί λοιπόν είναι οι αστήρικτοι ισχυρισμοί του υπουργού Υγείας. Ισχυρισμοί που με βάση τα διαθέσιμα βίντεο γίνονται fake news. Ο κ. Γεωργιάδης προσπαθεί να μας πείσει, τρεις μέρες τώρα, ότι ένας γιατρός, ο κ. Ζιαζιάς, τον έβρισε, τον έφτυσε και επιχείρησε να τον χτυπήσει.

Μάλιστα ο αμετροεπής υπουργός που έχει κουράσει πάρα πολύ αλλά ευτυχώς που υπάρχει, βγήκε και στο Mega χθες, πήρε τηλέφωνο δηλαδή. Στη Νατάσα Γιάμαλη. Και είπε για τα επεισόδια στο νοσοκομείο, κατηγορώντας ξανά τον συγκεκριμένο γιατρό.

Διαβεβαίωσε μάλιστα πως θα στείλει βίντεο στην εκπομπή που θα αποδεικνύουν όσα υποστηρίζει (εναντίον του γιατρού).

Εννοείται πως ο Αδωνις Γεωργιάδης δεν έστειλε τίποτε. Σιγά μην έστελνε. Και σιγά μην το αφήσει έτσι η Νατάσα, έχει και σήμερα Κυριακή, εκπομπή.

Αλλά δεν έμεινε μόνο σε αυτό ο υπουργός που εξυμνούσε τη «Βιολάντα», έκανε κάτι ακόμα χειρότερο και ανήθικο. Από το βίντεο που δεν έστειλε ποτέ, έκοψε μία φωτογραφία που δείχνει τον γιατρό με υψωμένη γροθιά. Πήρε τη φωτό αυτή και την ανέβασε στα social γράφοντας το εξής: «Δείτε την γροθιά του, εγώ είμαι ακριβώς μπροστά. Όχι μόνον με κτύπησε και όλα τα υπόλοιπα, αλλά ήταν και ο πρώτος που άρχισε τα συνθήματα».

Όσοι είδαμε όμως το βίντεο, μόνο αυτό που υποστηρίζει ο υπουργός δεν συμβαίνει. Αλλά, ακριβώς το αντίθετο. Δηλαδή ο υπουργός διασπείρει, εν γνώσει του και σε κοινή θέα, fake news! Και όμως παραμένει στη θέση του.

Σε μερικές μέρες η κυβέρνηση διοργανώνει κάποια εκδήλωση εναντίον των fake news και της παραπληροφόρησης. Διοργανωτής η ΓΓΕΕ, δηλαδή ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης. Πρόταση: να βάλουν το βίντεο του Αδωνι στην έναρξη του forum, να το κάνουν βίντεο της εκδήλωσης με τίτλο «τα fake news αυτοπροσώπως και πως η κυβέρνησή μας τα κάνει σημαία της».

Ως γνωστόν, η δημοσιογράφος Κατερίνα Παναγοπούλου παρουσιάζει το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Mega κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή, ενώ παράλληλα συνεργάζεται δημοσιογραφικά με έντυπα και ιστοσελίδες όπως η Athens Voice και τα ΝΕΑ.

Ιδιαίτερα η συνεισφορά της στην Athens Voice για ένα διάστημα που ο Φώτης Γεωργελές της ανέθεσε τη διεύθυνση. Η ιστοσελίδα ανέβηκε επίπεδο… αθλιότητας και μετατράπηκε σε ένα από τα πιο χυδαία χαμαιτυπεία του διαδικτύου (για να θυμηθούμε και τον μακαρίτη Μητσοτάκη). Και μέχρι σήμερα συνεχίζει την «συνεργασία» της με αυτό το ΜΜΕ.

Το πιο ενδιαφέρον όμως –και αυτό που μάθαμε πρωτοσέλιδα από τη φυλλάδα Espresso– είναι ότι η κ. Παναγοπούλου παραμένει «Η ξανθιά αδυναμία της Ηρώδου Αττικού» (σ.σ. εκεί βρίσκεται το Μέγαρο Μαξίμου, για όσους ξέχασαν…).

Σε αυτό λοιπόν το «κόσμημα» της δημοσιογραφίας έκρινε σκόπιμο ο Θάνος Πλεύρης να εκφράσει δημοσίως την ευγνωμοσύνη του, ευχαριστώντας την θερμά για την «εξαιρετική συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης» στο Face2Face των ΝΕΑ.

Όταν στην εποχή της νεοδημοκρατικής κανονικότητας οι υπουργοί του καθεστώτος Μητσοτάκη σου δίνουν τα εύσημα για την επαγγελματική σου επάρκεια, δύσκολα θα πέσεις πιο χαμηλά…

Γράφει ο mitsos175

Ρώσοι και Κινέζοι συμμετείχαν πρόσφατα σε κοινές ναυτικές ασκήσεις τον Περσικό Κόλπο. Σκοπός ήταν η αναστολή της επίθεσης του Αμερικανικού στόλου. Παρόλα αυτά ο κίνδυνος επίθεσης των Αμερικανών ιμπεριαλιστών στο Ιράν παραμένει αυξημένος. Ρώσοι και Κινέζοι παρακολουθούν στενά τις κινήσεις των Αμερικανών.

Εκτός από την αρμάδα των αεροπλανοφόρων και πλοίων συνοδείας, έφτασαν στην ευρύτερη περιοχή πάρα πολλά αεροσκάφη. Σε 288 υπολογίζονται τα μαχητικά και βομβαρδιστικά διαφόρων τύπων, κάποια από αυτά τα κορυφαία stealth F-22, τα οποία έχουν μόνο οι ΗΠΑ και που απαγορεύεται η εξαγωγή τους.

Επιπλέον βρίσκονται στον Περσικό 6 AWACS καθώς και αρκετά αεροσκάφη εναέριου ανεφοδιασμού. Πρόκειται ξεκάθαρα για συγκέντρωση δύναμης εισβολής, όχι απλή επίδειξη. Σ΄ αυτά πρέπει να προστεθούν και τα πάνω από 200 Ισραηλινά που θα συμμετέχουν στην επίθεση, όπως έκαναν πέρσι.
Περίπου 500 εχθρικά αεροσκάφη πλήρως εξοπλισμένα είναι έτοιμα! Για σύγκριση είναι περισσότερα από όσα μαχητικά – βομβαρδιστικά έχουν Ελλάδα και Τουρκία μαζί, ενώ δεν υπάρχει σύγκριση όσον αφορά την τεχνολογία!

Η στρατιωτική λογική λέει επίθεση πριν απογειωθούν, επίθεση με ό,τι έχει το Ιράν. Επίθεση στις βάσεις, τα αεροπλανοφόρα και τον εφοδιασμό. Βέβαια αυτό σημαίνει πόλεμο, αλλά κάποιοι τον θεωρούν δυστυχώς αναπόφευκτο.

Το Ιράν δε θέλει πόλεμο. Κάνει ό,τι μπορεί για να υπάρξει συμφωνία, τηρώντας φυσικά τα προσχήματα. Τα αιτήματα των Αμερικάνων όμως είναι σχεδόν παράδοση άνευ όρων! Το μόνο που εμποδίζει τον πόλεμο είναι οι Ρώσοι και οι Κινέζοι.

Για πόσο όμως; Οι ΗΠΑ επιμένουν στο σχέδιο τους για μονοπώλιο του πετρελαίου, σχέδιο που οδήγησε σε επεμβάσεις στη Λιβύη, τη Συρία, το Ιράκ, τη Βενεζουέλα. Στους υποτακτικούς των ΗΠΑ που παρέχουν υποστήριξη σε ένα ακόμα έγκλημα περιλαμβάνεται η Μπανανία μας. Τα αεροσκάφη ανεφοδιασμού διασχίζουν τον Ευρωπαϊκό χώρο και βέβαια τον Ελληνικό.

Μπορεί το Ιράν να αντέξει; Είναι αρνητικοί οι συσχετισμοί, αλλά ο Ιρανικός λαός μας έχει εκπλήξει ευχάριστα στο παρελθόν. Τα περίπου 100 μαχητικά του Ιράν δεν υπάρχει περίπτωση να αναχαιτίσουν πενταπλάσιους αντιπάλους. Η χώρα όμως διαθέτει κι άλλα όπλα. Οι δε Ιρανοί στρατιωτικοί έχουν αποδείξει πως βρίσκουν τρόπους να πλήττουν θανάσιμα τον εχθρό.

Τα πάντα εξαρτώνται από τις αντιδράσεις της Ρωσίας και της Κίνας. Αν οι ΗΠΑ νιώσουν αδυναμία, θα χτυπήσουν. Αν οι Ρώσοι και οι Κινέζοι τους πείσουν πως θα χάσουν περισσότερα από όσα θα κερδίσουν, θα κάνουν πίσω.

Ο Λάκης Σάντας ήταν ο άνθρωπος που μαζί με τον Μανώλη Γλέζο κατέβασαν τη Γερμανική σημαία από την Ακρόπολη στις 31 Μάη του 1941.

Η ιστοσελίδα μας κάνει ένα μικρό αφιέρωμα σ’ αυτόν τον ήρωα που η ανταμοιβή του από το μετεμφυλιακό κράτος ήταν φυλακές και εξορίες, όπως και οι υπόλοιποι αγωνιστές της Εθνικής μας αντίστασης.

Το κομμάτιασμα της χιτλερικής σημαίας κατατάραξε τους χιτλερικούς κατακτητές και τους συνεργάτες τους.
Στις 31 Μάη 1941 η γερμανική Κομαντατούρ εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση:

«Κατά τη νύκτα της 30ης προς την 31η Μαΐου υπεξηρέθη η επί της Ακροπόλεως κυματίζουσα γερμανική πολεμική σημαία παρ’ αγνώστων δραστών. Διενεργούνται αυστηραί ανακρίσεις. Οι ένοχοι και οι συνεργοί αυτών θα τιμωρηθώσι διά της ποινής του θανάτου».

Ας αφήσουμε όμως τον ίδιο τον Λάκη Σάντα να μας αφηγηθεί ένα μέρος από την ιστορία του (Το κείμενο είναι από τα αρχεία του Ηλία Πετρόπουλου. Αλλάξαμε μόνο τον τονισμό και την ορθογραφία): ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ