Του Γ. Γ.
Το σημερινό εξώφυλλο της φυλλάδας Manifesto δεν αποτελεί εξαίρεση. Είναι η συμπύκνωση του ρόλου που παίζει εδώ και καιρό: ωμή αντικομμουνιστική προπαγάνδα, αισθητική ψυχρού πολέμου και κατασκευή «εσωτερικού εχθρού» για λογαριασμό της εξουσίας.
Υψωμένες γροθιές, κόκκινες σημαίες και κραυγές περί «ανομίας και ασυδοσίας». Όχι για να ενημερώσουν, αλλά για να πειθαρχήσουν. Όταν η κοινωνία πιέζεται από ακρίβεια, εργασιακή απορρύθμιση και διάλυση δικαιωμάτων, η συνταγή είναι παλιά: στοχοποίηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος ώστε να μείνουν στο απυρόβλητο οι πραγματικοί υπεύθυνοι.
Όμως το πρόβλημα με το Manifesto δεν είναι μόνο πολιτικό. Είναι θεσμικό και οικονομικό.
Σύμφωνα με δημοσιογραφικά ρεπορτάζ, η εταιρεία στην οποία ανήκει το συγκεκριμένο Μέσο δεν δημοσιεύει ισολογισμούς. Ως εκ τούτου, δεν είναι γνωστές οι πηγές χρηματοδότησής του, ούτε η σχέση εσόδων–εξόδων. Οι διαφημίσεις που φιλοξενεί είναι ελάχιστες και προφανώς ανεπαρκείς για να συντηρήσουν μια καθημερινή έντυπη εφημερίδα και ιστοσελίδα. Το ερώτημα είναι αναπόφευκτο:
πώς χρηματοδοτείται;
Σε μια δημοκρατία, στοιχειώδης προϋπόθεση της ενημέρωσης είναι ο αναγνώστης να γνωρίζει ποιοι γράφουν και από πού πληρώνονται. Και εδώ υπάρχει ένα κραυγαλέο κενό διαφάνειας.
Το ίδιο το έντυπο έχει απαντήσει έμμεσα σε αυτό το ερώτημα με την πολιτική του πρακτική. Βασικοί αρθρογράφοι και γραμμή συντάσσονται πλήρως με το κυβερνητικό αφήγημα, ενώ δεν λείπουν αποκαλύψεις για εμπλοκή κρατικών στελεχών στη συγγραφή άρθρων με ψευδώνυμα. Χαρακτηριστική είναι η υπόθεση που είχε αποκαλύψει η εφημερίδα Δημοκρατία για παράλληλη αρθρογραφία του τότε προέδρου και διευθυντή του ΑΠΕ στο Manifesto.
Μιλάμε για ευθεία σύγκρουση ρόλων και για μια αντίληψη όπου οι κρατικοί θεσμοί, η κυβερνητική προπαγάνδα και τα κομματικά έντυπα λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία.
Γι’ αυτό και προκαλεί θυμηδία όταν μια φυλλάδα με:
➤ αδιαφανή χρηματοδότηση,
➤ ανύπαρκτους ισολογισμούς,
➤ ελάχιστα διαφημιστικά έσοδα,
➤ και στενή διασύνδεση με το κυβερνητικό περιβάλλον,
εμφανίζεται ως θεματοφύλακας της «τάξης», της «νομιμότητας» και της «δημοκρατίας».
Το Manifesto δεν είναι εφημερίδα.
Είναι κομματικό έντυπο με ημερήσια κυκλοφορία.
Και όσο πιο κραυγαλέα γίνεται η προπαγάνδα του, τόσο πιο καθαρό γίνεται κάτι απλό: δεν φοβούνται την ανομία – φοβούνται τον λαό όταν δεν σκύβει το κεφάλι.
Αφήστε μια απάντηση