Ηταν σαν σήμερα 24 Γενάτη του 1994 όταν η Ε.Ο 17 Νοέμβρη, με το γνωστό 45αρι της -το οποίο σημειωτέο αγνοείτε, όπως και η ιστορική γραφομηχανή με την οποία γράφτηκαν οι προκηρύξεις της οργάνωσης-  εκτελεί τον Μιχάλη Βρανόπουλο “Διοικητή της Εθνικής Τράπεζας, νούμερο δύο υπεύθυνο μετά τον πρωθυπουργό Μητσοτάκη” στο τεράστιο σκάνδαλο του ξεπουλήματος της ΑΓΕΤ, όπως γράφει στην προκήρυξη της η 17 Ν. 

Στην ίδια ενέργεια της οργάνωσης τραυματίζεται και ο οδηγός-σωματοφύλακας του Βρανόπουλου Ν. Γρίσπος.

Σύμφωνα με μπάτσους και δικαστές στην επιχείρηση αυτή έλαβαν μέρος ο Δημήτρης Κουφοντίνας και  ο Σάββας Ξηρός.

Η πώληση της ΑΓΕΤ υπήρξε ένα τεράστιο σκάνδαλο που σχεδιάστηκε από Μητσοτάκη και Βρανόπουλο ένα έγκλημα  εσχάτης προδοσίας, το οποίο παραμένει ατιμώρητο, τόσο από το πολιτικό σύστημα των καραγκιόζηδων όσο και από την ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, ένα ξεπούλημα δημόσιας περιουσία, με το αζημίωτο, γι’ αυτούς που το σχεδίασαν και το υλοποίησαν, ανέφερε ο Δ. Κουφοντίνας στην δίκη του.

Χτες, Παρασκευή 23 Γενάρη 2026, είχε οριστεί να ξεκινήσει στο Εφετείο Αθηνών η εκδίκαση σε δεύτερο βαθμό για την υπόθεση βιασμού και μαστροπείας της 12χρονης από τον Κολωνό.
Η διαδικασία, ωστόσο, δεν ξεκίνησε. Δόθηκε αναβολή, προσθέτοντας ακόμη μία καθυστέρηση σε μια υπόθεση που εδώ και χρόνια τραυματίζει μια οικογένεια και εκθέτει το ίδιο το σύστημα απονομής δικαιοσύνης.

Την ίδια στιγμή, η φωνή των ανθρώπων που βιώνουν αυτή την υπόθεση από μέσα δεν σίγησε.
Ο αδελφός της 12χρονης δημοσιοποίησε ένα κείμενο-μαρτυρία. Όχι για να συγκινήσει. Αλλά για να θυμίσει, να καταγγείλει και να κατονομάσει.

Θυμίζει ότι η μητέρα του παιδιού έχει αθωωθεί πρωτόδικα από όλες τις κατηγορίες.
Όχι από εισαγγελείς ή έδρες, αλλά από ενόρκους.
Και ότι οι ίδιοι ένορκοι καταδίκασαν τον παιδοβιαστή και μαστροπό Ηλία Μίχο σε ισόβια κάθειρξη.

Κι όμως, η μητέρα ξανασέρνεται στο Εφετείο.
Με τις ίδιες κατηγορίες.
Με τον ίδιο στόχο.
Την ώρα που ο καταδικασμένος βιαστής εξαφανίστηκε σταδιακά από τη δημόσια συζήτηση.

Το κείμενο, του αδελφού της 12χρονης φωτίζει την ουσία: την κουλτούρα του βιασμού και την αντιστροφή θυμάτων και ενόχων.
Μέσα στις δικαστικές αίθουσες επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί ένα παιδί 12 ετών ως «προκλητικό», ως «συνειδητό», ως «συνυπεύθυνο».
Ακούστηκε -και έγινε ανεκτό από την έδρα του δικαστηρίου — ότι ο βιασμός από έναν 53χρονο άνδρα ήταν… «έρωτας»!

Παράλληλα, καταγράφονται, στοιχεία που δεν ερευνήθηκαν, αστυνομικές «αστοχίες» που μόνο τυχαίες δεν μοιάζουν, και παρεμβάσεις πολιτικών, αστυνομικών και εκκλησιαστικών κύκλων για την εξέλιξη της δίκης.

Όταν η δημόσια συζήτηση μετατοπίζεται στη μάνα, κανείς δεν μιλά για το κύκλωμα.

Όταν στοχοποιείται η μάνα, ο βιαστής/ες βγαίνουν από το κάδρο.

Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι το κράτος έφτασε στο σημείο να δώσει στη δημοσιότητα στοιχεία του παιδιού, να το εκθέσει και να το αφήσει απροστάτευτο, ακόμη και απέναντι σε απειλές ζωής.
Δεν πρόκειται για αστοχία ενός κυβερνητικού στελέχους.
Πρόκειται για επιλογή.

Το κείμενο του αδελφού της 12χρονης είναι κάλεσμα.
Σε παρουσία στην δίκη.
Σε συλλογική στάση.
Σε άρνηση της σιωπής.

Η υπόθεση αυτή δεν αφορά μόνο μία οικογένεια.
Αφορά ένα σύστημα που τιμωρεί όποιον μιλά και μετά ρωτά υποκριτικά: «γιατί δεν μίλησες;»

Υ.Γ: Για ευνόητους λόγους δεν παραθέτουμε το link από την ανάρτηση του αδελφού της 12χρονης.

Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Συνέντευξη στον δημοσιογράφο Μάριο Διονέλλη, έδωσε το μέλος του Ρουβίκωνας, Γιώργος Καλαϊτζίδης με αφορμή την παρουσία του Ρουβίκωνα στο Ηράκλειο Κρήτης και την δημιουργία πυρήνα της οργάνωσης στην πόλη.

Πάμε να σχολιάσουμε ένα σημείο της.

Το 2018, σε μια πανελλαδική έρευνα της Kapa Research (για λογαριασμό του “Εθνους”), ρώτησαν τον κόσμο: «Αν ο Ρουβίκωνας κατέβαινε ως κόμμα, θα τον ψήφιζες;».Τα αποτελέσματα εντυπωσιακά. 8% απάντησε «θα μπορούσα να τον ψηφίσω» και 9% «δεν το αποκλείω».

Σύνολο: ~17% δεν έλεγε κατηγορηματικό «όχι» σε ένα αντιεξουσιαστικό σχήμα που τότε δρούσε σχεδόν αποκλειστικά στην Αθήνα, με περιορισμένη μαζικότητα και χωρίς καμία κοινοβουλευτική φιλοδοξία.

Τα νούμερα αυτά πανικόβαλαν το σύστημα. Από τότε, καμία δημοσκόπηση (Metron, Pulse, Marc, Alco, Palmos κ.λπ.) δεν ξαναρώτησε για τον Ρουβίκωνα – ούτε στο «άλλο», ούτε υποθετικά. Σιωπή. Σαν να μην υπάρχει. Σαν να μην έχει απήχηση. Σαν να μην έχει σώσει σπίτια σε πυρκαγιές, να μην έχει μοιράσει τρόφιμα σε πλημμυροπαθείς, να μην έχει στήσει κοινωνικές κουζίνες, να μην έχει σταθεί δίπλα σε αγρότες, εργάτες, θύματα Τεμπών.

Γιατί; Γιατί σήμερα, μετά από 7+ χρόνια ασταμάτητης, χειροπιαστής αλληλεγγύης σε όλη την Ελλάδα, τα ποσοστά δεν θα ήταν 8-9%. Θα ήταν πολύ υψηλότερα. Και αυτό δεν το αντέχει το σύστημα να το δει – ούτε να το μετρήσει.

Και εδώ έρχεται η δήλωση του Γιώργου Καλαϊτζίδη στη χθεσινή του συνέντευξη στο Cretapods:
Με απλά λόγια μας είπε:

«Ο Ρουβίκωνας δεν θα συμμετάσχει σε εκλογές, παρά τις δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι θα μπορούσε να μπει στη Βουλή (8-9%)». Δεν είναι μαγκιά. Είναι συνειδητή απόρριψη.
Ναι, θα μπορούσαμε να παίξουμε το παιχνίδι σας. Ναι, θα παίρναμε έδρες. Ναι, θα είχαμε κρατική χρηματοδότηση, «νομιμοποίηση».
Αλλά επιλέγουμε να μην το κάνουμε. Γιατί η είσοδος στο κοινοβούλιο σημαίνει ενσωμάτωση. Σημαίνει συμβιβασμούς. Σημαίνει να γίνεις μέρος του προβλήματος που πολεμάς.

Ο Ρουβίκωνας πολεμάει το σύστημα απ’ έξω – με δράσεις, με αλληλεγγύη, με αυτονομία, χωρίς αφεντικά, χωρίς εξαρτήσεις.

Σε μια εποχή που η δυσπιστία στο πολιτικό σύστημα είναι στο ζενίθ, που το κράτος αποτυγχάνει σε φωτιές, πλημμύρες, καταστροφές, ακρίβεια, το μήνυμα είναι σαφές: Δεν χρειαζόμαστε έδρες για να αλλάξουμε πράγματα. Τα αλλάζουμε ήδη – και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε, χωρίς να γίνουμε άλλο ένα κόμμα που «πουλάει ελπίδα» στην κάλπη.

8-9% το 2018.
Σήμερα; Φανταστείτε…
Αλλά δεν θα το μάθουμε ποτέ από τις εταιρείες δημοσκοπήσεων.
Γιατί κάποια νούμερα είναι πολύ επικίνδυνα για να τα δημοσιεύσουν.

Γράφει ο mitsos175

Στην ταινία «Η βίλα των οργίων» ο Χάρης Ζάβαλος (Λάμπρος Κωνσταντάρας) μεταξύ άλλων λέει πως θα αλλάξει τους νόμους.
Η Όλγα – Κεφαλογιάννη – Ζάβαλος το έκανε! Έφτιαξε ένα νόμο στα μέτρα της. Δικαστήριο έβγαλε απόφαση που δεν άρεσε στην γαλάζια βουλευτή. Δε μας ενδιαφέρει τι, μας ενδιαφέρει όμως πως αμέσως άλλαξε ο νόμος, ώστε να ακυρωθεί η απόφαση και μάλιστα άλλαξε με φωτογραφική διάταξη στο νομοσχέδιο του ΟΠΕΚΕΠΕ!

Τι σχέση έχει ο ΟΠΕΚΕΠΕ με την επιμέλεια των παιδιών; Τεράστια! Θα πούμε παρακάτω.
Στο μεταξύ η Όλγα έχει μεγαλύτερη πλάκα κι από τον αείμνηστο Λάμπρο Κωνσταντάρα! Απολύστε δήλωση:
«Ως μητέρα, αλλά και ως μέλος της Κυβέρνησης, πιστεύω ότι δεν έχω λιγότερα δικαιώματα από οποιονδήποτε πολίτη λόγω της ιδιότητάς μου… Δεν κρύβω ότι έκανα χρήση της, καθώς αντιμετωπίζω μια ιδιαίτερα δύσκολη πραγματικότητα».

Δυο προτάσεις – δυο ανέκδοτα! Να γελάσω με τη δύσκολη πραγματικότητα; Τι να πουν μετά οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι; Αλλά το κορυφαίο ήταν «δεν έχω λιγότερα δικαιώματα από οποιονδήποτε πολίτη!» Προφανώς!
Αλλά σε ρωτάω, Όλγα μου, που μπορεί να έχεις 1000 δίκια στη συγκεκριμένη περίπτωση, μπορεί και όχι, δεν μπαίνω καν στις λεπτομέρειες, γιατί αλλού είναι το ζουμί: Μπορεί ένας υπήκοος αυτής της Μπανανίας να αλλάξει το νόμο κατά πως τον συμφέρει; Ή πρέπει να υπακούμε ακόμα και σε άδικους νόμους; Όπως πχ ο ΕΝΦΙΑ, ή το να πετά η Τράπεζα οικογένειες στο δρόμο;

Η Όλγα «Ζάβαλος» άλλαξε το νόμο, γιατί μπορεί, γιατί δεν είναι πλέμπα. Γιατί ηλίθιοι την ψηφίζουν, κι αυτοί, όσο ψηφίζουν αυτή και τους άλλους, δεν μπορούν να αλλάξουν τίποτα, ποτέ! Παραμένουν ραγιάδες!

Ευχαριστούμε την κυρία Κεφαλογιάννη, που δικαίωσε πάλι το Μαρξισμό και όλους εμάς. Τι λέμε συνέχεια; Οι νόμοι είναι κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα της άρχουσας τάξης. Τι μεγαλύτερη απόδειξη από αυτό που έκανε η γαλάζια βουλευτής;

Ρωτάμε λοιπόν. Εμείς πρέπει να υπακούμε στους νόμους ή μόνο σε όσους μας συμφέρει; Τι λέτε; Τι μας είπαν οι κηφήνες;
Όχι δε θα ακούσω καμία λεπτομέρεια. Δε με ενδιαφέρουν τα προσωπικά της Όλγας, ούτε με ενδιαφέρει τι λέει η διάταξη. Αυτό ενδιαφέρει την Όλγα. Με ενδιαφέρει η νοοτροπία. Δεν τους αρέσει κάτι, δε συμφέρει, το αλλάζουν αμέσως! Η διαφορά με τη μαφία είναι πως ο μαφιόζος δε νομοθετεί.

Αμα είσαι παλιά καραβάνα του εκσυγχρονισμού, υφυπουργός και υπουργός του Σημίτη, ένα καθεστωτικό ανδρείκελο της όποιας γαλαζοπράσινης εξουσίας σου πρόσφερε μια καρέκλα, τότε η ιστορία στα “ψιλά” της θα σε αναφέρει όπως ακριβώς τον γεννήτορα σου.

Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Το αφήγημα της κρατικής «αυτοκάθαρσης» δεν είναι ούτε καινούργιο ούτε αθώο. Πρόκειται για μια παλιά, δοκιμασμένη τακτική εξουσίας. Οταν οι προκλητικές λαμογιές ξεχειλίζουν και η δυσαρέσκεια απειλεί να πάρει μαζικά χαρακτηριστικά, το ίδιο το σύστημα επιστρατεύει «εσωτερικούς ελεγκτές», «αδιάφθορους», «φωνές λογικής», για να καλλιεργήσει την ψευδαίσθηση ότι κάτι κινείται, ότι υπάρχει όριο, ότι το κράτος δήθεν αυτορρυθμίζεται.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα το διαβόητο «σώμα των αδιάφθορων» της ΕΛΑΣ: ένα σχήμα που υποτίθεται ότι θα πατάξει τη διαφθορά εντός του μηχανισμού, την ίδια στιγμή που τα σκάνδαλα, η αυθαιρεσία και η βία αποτελούν δομικά του στοιχεία. Δεν πρόκειται για αντίφαση, αλλά για λειτουργία του συστήματος.

Στην ίδια ακριβώς κατεύθυνση εντάσσεται και το σημερινό «ξέσπασμα» του Άρης Πορτοσάλτε, μετά τον σάλο που προκάλεσε η ντροπολογία Φλωρίδη – Κεφαλογιάννη. Ένα ξέσπασμα που πλασάρεται ως αυθόρμητη αγανάκτηση, αλλά στην πραγματικότητα λειτουργεί ως βαλβίδα εκτόνωσης.

«Καλά βρε λεβεντόπουλα της κυβέρνησης… Εκεί στο Μαξίμου δεν έχετε κουκούτσι μυαλό; Εσείς το πάτε φιρί φιρί να πέσετε μόνοι σας…», μας λέει ο Πορτοσάλτε, σε ένα απόσπασμα που πράγματι κάνει τον γύρο του διαδικτύου.

Λείπει δυστυχώς ο ΠΘ και δεν τον ακούει τον Άρη Πορτοσάλτε που μαλώνει το … Μαξίμου????????????

«Καλά βρε λεβεντόπουλα της κυβέρνησης, καλά βρε Μαξίμου, έχετε βρε την πολυτέλεια να κάνετε τέτοια ανοσιουργήματα;

Εχετε την πολυτέλεια νομίζετε να εκτίθεστε σε τέτοιο σημείο, έναντι… pic.twitter.com/MjeVdSibRm

— Areti Athanasiou (@AretiAthanasiu) January 23, 2026

Το ερώτημα, όμως, δεν είναι αν ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος «τα έχωσε» στην κυβέρνηση. Το ερώτημα είναι σε τι και σε ποιον χρησιμεύει αυτό το ξέσπασμα.

Γιατί εδώ δεν έχουμε καμία αμφισβήτηση της ουσίας: καμία κουβέντα για το πώς και γιατί περνούν τέτοιες ντροπολογίες, καμία αναφορά στο ότι η εξυπηρέτηση συμφερόντων είναι μόνιμο χαρακτηριστικό της κυβερνητικής πολιτικής, καμία αμφισβήτηση της στρατηγικής επιλογής να νομοθετείς υπέρ των «δικών σου» σε βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας. Το πρόβλημα, σύμφωνα με το αφήγημα, δεν είναι το τι κάνουν, αλλά το πόσο εκτίθενται κάνοντάς το.

Με απλά λόγια: δεν τους μαλώνει επειδή κλέβουν, αλλά επειδή δεν κρύβονται καλά.

Έτσι ακριβώς λειτουργεί το παραμύθι της αυτοκάθαρσης. Ένα ελεγχόμενο μάλωμα, μια επιτρεπόμενη αγανάκτηση, μια φωνή «λογικής» από τα μέσα που στήριξαν, στηρίζουν και θα στηρίξουν το σύστημα μέχρι τέλους. Όχι για να ανατραπεί κάτι, αλλά για να σωθεί ό,τι σώζεται. Για να εκτονωθεί η οργή, να πέσουν οι τόνοι και να συνεχιστεί απρόσκοπτα η ίδια πολιτική.

Το κράτος δεν αυτοκαθαρίζεται. Αυτοπροστατεύεται. Και σε αυτή τη διαδικασία, τα τηλεοπτικά ξεσπάσματα δεν είναι εξαίρεση — είναι μέρος του μηχανισμού.

Του Γ.Γ

Σαν σήμερα 23 Γενάρη του 1933 είχαμε άλλο ένα έγκλημα της κυβέρνησης του “εθνάρχη” Ελευθέριου Βενιζέλου ενάντια στην εργατική τάξη. Για να υπερασπίσει τα συμφέροντα του καπιταλιστή η κυβέρνηση διατάζει την χωροφυλακή στη Νάουσα να ανοίξει πυρ κατά των 3.000 εργατών που πέταξε ο Λαναράς στους δρόμους και των οικογενειών τους, οι οποίοι διαμαρτύρονταν μπροστά στο Δημαρχείο. Ως αποτέλεσμα 4 εργάτες έπεσαν νεκροί και 20 τραυματίστηκαν.

Τα γεγονότα ξεσήκωσαν κύμα διαμαρτυριών σ’ όλη την Ελλάδα. Σε πρωτοσέλιδη ανταπόκριση του ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ (24/1) αναφέρει: ΑΙΜΑ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΧΥΘΗΚΕ ΣΤΗ ΝΑΟΥΣΑ. 4 ΝΕΚΡΟΙ ΚΑΙ 20 ΤΡΑΥΜΑΤΙΕΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΔΗΜΑΡΧΙΑ. ΤΟ ΧΘΕΣΙΝΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΚΑΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΩΝ ΥΦΑΝΤΟΥΡΓΕΙΩΝ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ.

Οι εργάτες υφαντουργοί που πετάχτηκαν από τον Λαναρά με λοκάουτ στο δρόμο παρασυρμένοι από τα εσφαλμένα συνθήματα, διαδήλωσαν έξω από το Δημαρχείο. Οι εργάτες δέχτηκαν τη δολοφονική επίθεση της αστυνομίας. Υπάρχουν τέσσερις νεκροί και είκοσι τραυματίες. Η συγκέντρωση που οργάνωσε το Ενιαίο Μέτωπο Εργατών Αγροτών απαγορεύτηκε.

Στη συνέχεια στη σχετική ανταπόκριση τονίζεται:

Άλλος ένας εργάτης νεκρός.
Άλλος ένας άνθρωπος που δεν γύρισε σπίτι του από τη δουλειά.
Αυτή τη φορά στην Ποντοκώμη Κοζάνης, σε εργοτάξιο κατασκευής φωτοβολταϊκού πάρκου. Ήταν 63 χρονών.

Πέθανε από ανακοπή καρδιάς την ώρα που εργαζόταν, σύμφωνα με την καταγγελία του Συνδικάτου Οικοδόμων Κοζάνης και του Σωματείου Εργατοτεχνιτών και Εργαζομένων στην Ενέργεια Δυτικής Μακεδονίας (ΣΕΕΕΝ).

Τα σωματεία εκφράζουν τα συλλυπητήριά τους στην οικογένειά του και απαιτούν να διερευνηθούν πλήρως τα αίτια του θανάτου: αν υπήρχε γιατρός εργασίας, αν είχαν γίνει οι απαραίτητοι έλεγχοι, αν η εργοδοσία γνώριζε την κατάσταση της υγείας του εργαζόμενου.

Δεν ήταν η καρδιά που πρόδωσε τον εργάτη – ήταν το σύστημα που τον ανάγκασε να δουλεύει μέχρι να πεθάνει.

63 χρονών στη δουλειά: το πραγματικό σκάνδαλο

Το πιο ανατριχιαστικό στοιχείο αυτής της υπόθεσης είναι η ηλικία του νεκρού εργάτη. 63 χρονών.
Ηλικία που θα έπρεπε να σημαίνει ξεκούραση, αξιοπρέπεια, ζωή μετά από δεκαετίες δουλειάς. Αντί γι’ αυτό, σημαίνει εργοτάξιο, βαριά εργασία και τελικά θάνατο πάνω στο μεροκάματο.

Γιατί;
Γιατί οι αντιασφαλιστικοί νόμοι ανέβασαν τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης.
Γιατί οι συντάξεις πείνας δεν φτάνουν ούτε για τα στοιχειώδη.
Γιατί το κράτος και οι κυβερνήσεις επέλεξαν να φορτώσουν την «ανταγωνιστικότητα» και την «ανάπτυξη» στις πλάτες των εργαζομένων.

Εργοδοτική αυθαιρεσία με κρατική υπογραφή

Η εργοδοτική αυθαιρεσία συνεχίζεται ανενόχλητη, με τη σφραγίδα όλων των κυβερνήσεων.
Διαλυμένοι ελεγκτικοί μηχανισμοί.
Ανύπαρκτοι έλεγχοι.
Νόμοι που ανοίγουν τον δρόμο για 13 ώρες δουλειάς τη μέρα, χωρίς δικαιώματα, χωρίς προστασία, σε κάθε καιρική συνθήκη.

Και όταν συμβεί το μοιραίο, μιλάνε για «ατομική ευθύνη», για «παθολογικά αίτια», για «σύμπτωση».
Όχι. Είναι εργοδοτικό έγκλημα.

Σύμφωνα με την καταγγελία του Συνδικάτου Οικοδόμων Κοζάνης και του Σωματείου Εργατοτεχνιτών και Εργαζομένων στην Ενέργεια Δυτ. Μακεδονίας (ΣΕΕΕΝ) η εργοδοτική αυθαιρεσία συνεχίζεται ανενόχλητη, με την ανοχή και τη συνενοχή των κυβερνήσεων, που διαλύουν τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, αφήνουν ασύδοτους τους εργοδότες και τώρα θέλουν να δουλεύουμε 13 ώρες τη μέρα, με ελάχιστα δικαιώματα και καθόλου προστασία σε όλες τις καιρικές συνθήκες.

Αιτία όλων των δεινών όπως και αυτή των εργοδοτικών εγκλημάτων είναι το κέρδος των λίγων και η κάλυψη των χρονοδιαγραμμάτων τους.

Η ζωή των εργαζομένων δεν είναι αναλώσιμο υλικό. Δεν είναι κόστος για να ελαχιστοποιείται από τους εργολάβους, τις εταιρίες και τους ομίλους, για να βγαίνει το “μεροκάματο του τρόμου”. Τώρα πρέπει να δυναμώσει ο αγώνας των εργαζομένων για μέτρα ασφαλείας και υγείας στους χώρους δουλειάς.

Λάβαμε και παραθέτουμε:

Πριν λίγο καιρό εκδώσαμε ένα σημαντικό έργο αποτίμησης της περιόδου της Μεταπολίτευσης από το 1974 μέχρι σήμερα, από τις εκδόσεις Εργατική Πάλη. Το βιβλίο προσπαθεί να είναι πλήρες: περιλαμβάνει τις οικονομικές εξελίξεις, τα σημαντικότερα πολιτικά γεγονότα, τις εξελίξεις στο εργατικό κίνημα και στην Αριστερά. Αναδεικνύει, αφενός, την κρίση και την αδυναμία του ελληνικού καπιταλισμού, αφετέρου, τον πρωταγωνιστικό ρόλο που διαδραμάτισαν οι δυνάμεις της Άκρας και Επαναστατικής Αριστεράς σε αυτή την περίοδο, παρόλες τις πολιτικές αδυναμίες που μπορεί να εμφανίζουν.

(Από τον Πρόλογο της Εκδόσης)

Οι Εκδόσεις Εργατική Πάλη κυκλοφορούν το βιβλίο των σ. Σταύρου Σκεύου και Χάρη Μάργαρη, Μεταπολίτευση – Ο Ελληνικός Καπιταλισμός από την Κρίση στην Παρακμή. Εργατικό κίνημα και αγώνες.

Είναι μια εργασία που παρουσιάζει: –

α) Την εξέλιξη του ελληνικού καπιταλισμού από τη Μεταπολίτευση μέχρι τις μέρες μας σε άμεση σχέση και σύνδεση με το μακρύ κύμα κάμψης και κρίσης του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος τα τελευταία 50 χρόνια, –

β) Τον ρόλο της αστικής τάξης και των αστικών πολιτικών δυνάμεων, ιδιαίτερα μετά την υιοθέτηση του νεοφιλελευθερισμού και της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και πρακτικής, –

γ) Τον ρόλο των ρεφορμιστικών κομμάτων (ΚΚΕ και ΚΚΕ εσ. και όλων των κατοπινών μετασχηματισμών του), –

δ) Την πολιτική διαδρομή του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι την μετάλλαξή του σε μνημονιακό κόμμα και την ουσιαστική διάλυσή του. –

ε) Την εξέλιξη του συνδικαλιστικού εργατικού κινήματος σε όλη αυτήν την περίοδο, –

στ) Τους αγώνες των εργαζόμενων, των λαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας (φοιτητών, μαθητών κ.ά.) από την αρχή της Μεταπολίτευσης μέχρι σήμερα, –

ζ) Τον ρόλο της άκρας και επαναστατικής αριστερός στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις, στο εργατικό κίνημα όλης αυτής της περιόδου.

Επιπλέον, αυτή η εργασία/μελέτη δεν έγινε για τους “ειδικούς”. Ο βασικός της σκοπός είναι να δείξει τη βαρβαρότητα του νεοφιλελευθερισμού και γενικότερα του καπιταλιστικού συστήματος και να υπηρετήσει τους εργαζόμενους, τα φτωχά λαϊκά στρώματα και τη νεολαία, ώστε να οικοδομήσουν μια εργατική και επαναστατική πολιτική. Που να τους οδηγήσει σε μια νέα κοινωνία χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση, σε μια σοσιαλιστική κοινωνία που δε θα έχει σχέση με τις σταλινικές δικτατορίες.

Η εργασία των Στ. Σκεύου – X. Μάργαρη, πιστή άλλωστε στις αρχές τους, έχει – κατά τη γνώμη μας- μια μοναδικότητα. Παρουσιάζει τα γεγονότα και τους αγώνες όπως ξετυλίχθηκαν και εξελίχθηκαν στα εργοστάσια, στις σχολές και στα σχολεία, στις εργατικές συνοικίες και στα χωριά… στις καταλήψεις και τους δρόμους, ενάντια στο ΝΑΤΟ, στους ιμπεριαλιστές ΕΕ και ΗΠΑ.

Επιπλέον, δείχνουν τους πρωταγωνιστές αυτών των ταξικών αγώνων, που διαμόρφωσαν σε μεγάλο βαθμό τη Μεταπολίτευση, όπως και αυτούς -αστικές και σε πολλές περιπτώσεις ρεφορμιστικές δυνάμεις- που τους πολέμησαν λυσσασμένα. Ένα μεγάλο μέρος των πρωταγωνιστών αυτών των ταξικών αγώνων, πολλοί από τους οποίους είναι από τους σημαντικότερους όλης αυτής της περιόδου (σημειώνονται στο βιβλίο), είναι οι οργανώσεις της άκρας και επαναστατικής αριστεράς.

Αυτή η συμβολή της εργασίας είναι πολύ σημαντική και μοναδική. Παρουσιάζει την ταξική πάλη στο σύνολό της και όχι μόνο ένα μέρος της.

Το ύφος και η γλώσσα του βιβλίου είναι σκληρά, αλλά ειλικρινή και ντόμπρα. Αλλά πώς και με ποια γλώσσα και τι ύφος να αποτυπώσει κανένας το σκάνδαλο Κοσκωτά, την αθλιότητα της “οικουμενικής” συγκυβέρνησης, την εξαπάτηση της κατάργησης του Μνημονίου “με ένα νόμο και ένα άρθρο”, το ΟΧΙ του Δημοψηφίσματος που έγινε ΝΑΙ, τη 13ωρη εργασία (15ωρη στην πραγματικότητα), το κλείσιμο σε μία νύχτα 204 ταχυδρομείων, την κλοπή εκ. ευρώ από τον ΟΠΕΚΕΠΕ… την εμπλοκή στον πόλεμο της Ουκρανίας και τη συμμαχία με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ; Ή την αντιστροφή των εννοιών, π.χ. “Η άγνοια είναι δύναμη, Η ελευθερία είναι σκλαβιά, Ο πόλεμος είναι ειρήνη”.

Χρονιά ΔΙΩΞΕΩΝ για την ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ και το ΣΥΣΤΗΜΑ

Χρονιά ΑΓΩΝΩΝ και ΑΠΕΡΓΙΩΝ

για τους ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ και τους ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ  

Την Τετάρτη 21 Γενάρη, εκδικαζόταν στην Τρίπολη η πρώτη παραπομπή τριών εκπαιδευτικών (δασκάλες στην Λακωνία),  για τη συμμετοχή τους στην απεργία-αποχή από την αξιολόγηση. Κατά τη διάρκεια της μαζικής κινητοποίησης στην Τρίπολη με συμμετοχή εκατοντάδων εκπαιδευτικών και εργαζομένων από την Αττική και την Πελοπόννησο, αλλά και μαζικών συγκεντρώσεων σε πολλές πόλεις της χώρας, όπου οι αλληλέγγυοι αψήφησαν την καταρρακτώδη βροχή και την κυβερνητική τρομοκρατία για να υπερασπιστούν, στο πρόσωπο των τριών αγωνιστριών, το δικαίωμα στην απεργία, έγινε γνωστό ότι οι απολογίες των τριών εκπαιδευτικών αναβλήθηκαν για τις 30 Γενάρη. 

Ως τώρα, 2500 εκπαιδευτικοί  διώκονται πειθαρχικά επειδή αγωνίζονται ενάντια στις αντι-εκπαιδευτικές πολιτικές ενώ η Χρύσα Χοτζόγλου εξακολουθεί να βρίσκεται σε δυνητική αργία και εκκρεμούν οι παραπομπές των Λάζου, Καψαλάκη, Τριανταφύλλου, Κάσση με το ίδιο ερώτημα.

Η κυβέρνηση έχει καταφύγει σε ωμή καταστολή, σε διώξεις και πειθαρχικά εκτός από τη δευτεροβάθμια και πρωτοβάθμια εκπαίδευση και στην τριτοβάθμια, όπου ο συνάδελφος Δημήτρης Αντωνίου έχει απολυθεί από το ΕΚΠΑ για τη αγωνιστική του στάση ενώ φοιτητές του ΕΚΠΑ και της Αρχιτεκτονικής διώκονται πειθαρχικά. Στις αρχές του Γενάρη κρίθηκε παράνομη η απεργία-αποχή των διοικητικών υπαλλήλων από τις διαγραφές φοιτητών από τα ΑΕΙ, ενώ τη Δευτέρα, 26/1, η κυβέρνηση προσφεύγει ξανά στα δικαστήρια ενάντια στην απεργία – αποχή που έχει προκηρύξει η ΑΔΕΔΥ.

Είναι συνολική η επίθεση σε όλους τους κλάδους, σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, στη νεολαία και σε κάθε φωνή που αντιστέκεται και διεκδικεί στη χώρα μας.

Απέναντι στη βιομηχανία διώξεων της κυβέρνησης, με ψηφισμένο το νέο πειθαρχικό, δεν υπάρχει περιθώριο αναμονής, εικονικών αγώνων και προσμονής για σωτήρες. Υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματά μας! Μαζί με μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενους όλων των κλάδων αγωνιζόμαστε για να κερδίσουμε τις μάχες τις γενιάς μας!

Την Κυριακή 25 Γενάρη στις 12μ στο Πάντειο,

συζητάμε και οργανώνουμε τα επόμενα βήματα αγώνα

Να παρθούν πίσω όλες οι διώξεις!

Κάτω η τρομοκρατία και η καταστολή!

Κάτω τα χέρια από τα σωματεία-την απεργία- τους αγωνιστές!

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΔΙΩΞΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ