Άλλος ένας εργάτης νεκρός.
Άλλος ένας άνθρωπος που δεν γύρισε σπίτι του από τη δουλειά.
Αυτή τη φορά στην Ποντοκώμη Κοζάνης, σε εργοτάξιο κατασκευής φωτοβολταϊκού πάρκου. Ήταν 63 χρονών.
Πέθανε από ανακοπή καρδιάς την ώρα που εργαζόταν, σύμφωνα με την καταγγελία του Συνδικάτου Οικοδόμων Κοζάνης και του Σωματείου Εργατοτεχνιτών και Εργαζομένων στην Ενέργεια Δυτικής Μακεδονίας (ΣΕΕΕΝ).
Τα σωματεία εκφράζουν τα συλλυπητήριά τους στην οικογένειά του και απαιτούν να διερευνηθούν πλήρως τα αίτια του θανάτου: αν υπήρχε γιατρός εργασίας, αν είχαν γίνει οι απαραίτητοι έλεγχοι, αν η εργοδοσία γνώριζε την κατάσταση της υγείας του εργαζόμενου.
Δεν ήταν η καρδιά που πρόδωσε τον εργάτη – ήταν το σύστημα που τον ανάγκασε να δουλεύει μέχρι να πεθάνει.
63 χρονών στη δουλειά: το πραγματικό σκάνδαλο
Το πιο ανατριχιαστικό στοιχείο αυτής της υπόθεσης είναι η ηλικία του νεκρού εργάτη. 63 χρονών.
Ηλικία που θα έπρεπε να σημαίνει ξεκούραση, αξιοπρέπεια, ζωή μετά από δεκαετίες δουλειάς. Αντί γι’ αυτό, σημαίνει εργοτάξιο, βαριά εργασία και τελικά θάνατο πάνω στο μεροκάματο.
Γιατί;
Γιατί οι αντιασφαλιστικοί νόμοι ανέβασαν τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης.
Γιατί οι συντάξεις πείνας δεν φτάνουν ούτε για τα στοιχειώδη.
Γιατί το κράτος και οι κυβερνήσεις επέλεξαν να φορτώσουν την «ανταγωνιστικότητα» και την «ανάπτυξη» στις πλάτες των εργαζομένων.
Εργοδοτική αυθαιρεσία με κρατική υπογραφή
Η εργοδοτική αυθαιρεσία συνεχίζεται ανενόχλητη, με τη σφραγίδα όλων των κυβερνήσεων.
Διαλυμένοι ελεγκτικοί μηχανισμοί.
Ανύπαρκτοι έλεγχοι.
Νόμοι που ανοίγουν τον δρόμο για 13 ώρες δουλειάς τη μέρα, χωρίς δικαιώματα, χωρίς προστασία, σε κάθε καιρική συνθήκη.
Και όταν συμβεί το μοιραίο, μιλάνε για «ατομική ευθύνη», για «παθολογικά αίτια», για «σύμπτωση».
Όχι. Είναι εργοδοτικό έγκλημα.
Σύμφωνα με την καταγγελία του Συνδικάτου Οικοδόμων Κοζάνης και του Σωματείου Εργατοτεχνιτών και Εργαζομένων στην Ενέργεια Δυτ. Μακεδονίας (ΣΕΕΕΝ) η εργοδοτική αυθαιρεσία συνεχίζεται ανενόχλητη, με την ανοχή και τη συνενοχή των κυβερνήσεων, που διαλύουν τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, αφήνουν ασύδοτους τους εργοδότες και τώρα θέλουν να δουλεύουμε 13 ώρες τη μέρα, με ελάχιστα δικαιώματα και καθόλου προστασία σε όλες τις καιρικές συνθήκες.
Αιτία όλων των δεινών όπως και αυτή των εργοδοτικών εγκλημάτων είναι το κέρδος των λίγων και η κάλυψη των χρονοδιαγραμμάτων τους.
Η ζωή των εργαζομένων δεν είναι αναλώσιμο υλικό. Δεν είναι κόστος για να ελαχιστοποιείται από τους εργολάβους, τις εταιρίες και τους ομίλους, για να βγαίνει το “μεροκάματο του τρόμου”. Τώρα πρέπει να δυναμώσει ο αγώνας των εργαζομένων για μέτρα ασφαλείας και υγείας στους χώρους δουλειάς.
Αφήστε μια απάντηση