Του Γ. Γ.
Δεν ήταν ούτε «ατυχία», ούτε «τραγική σύμπτωση», ούτε ένα μεμονωμένο εργατικό δυστύχημα. Όπως αποκαλύπτει η Realnews, το ομαδικό εργοδοτικό έγκλημα στο εργοστάσιο της ΒΙΟΛΑΝΤΑ ήταν θέμα χρόνου. Και ήταν θέμα χρόνου γιατί επί χρόνια η επιχείρηση ανεχόταν –και κάλυπτε– συνθήκες εργασιακού κάτεργου, οι οποίες είχαν ήδη καταγγελθεί.
Καταγγελίες για επικίνδυνες εγκαταστάσεις, ελλείψεις στα μέτρα ασφαλείας, υποδομές-παγίδες θανάτου. Όλα γνωστά. Όλα καταγεγραμμένα. Και όμως, τίποτα δεν άλλαξε. Μέχρι που η αναμενόμενη τραγωδία ήρθε και κόστισε τη ζωή σε πέντε εργάτριες.
Εδώ τελειώνει κάθε συζήτηση περί «ατυχήματος». Όταν γνωρίζεις και δεν πράττεις, δεν αμελείς – δολοφονείς.
Τα κέρδη, η ανέχεια και τα «δώρα»
Την ίδια στιγμή, το Documento φωτίζει μια άλλη, εξίσου αποκαλυπτική πλευρά της υπόθεσης. Σε μια περιοχή όπως τα Τρίκαλα, όπου η ανεργία, η φτώχεια και η κοινωνική ανασφάλεια γονατίζουν χιλιάδες οικογένειες, η ΒΙΟΛΑΝΤΑ κατέγραψε το 2024 καθαρά κέρδη 5,056 εκατομμυρίων ευρώ.
Και πώς επέλεξε να «επιστρέψει» κάτι στην τοπική κοινωνία;
Όχι με καλύτερους μισθούς, όχι με επενδύσεις στην ασφάλεια των εργαζομένων, όχι με σταθερές θέσεις εργασίας ή κοινωνική στήριξη.
Αλλά με δωρεές στο τοπικό Αστυνομικό Τμήμα.
Υπηρεσιακά οχήματα, εξοπλισμός, υπολογιστές. Δώρα σε έναν κρατικό μηχανισμό που –όλως τυχαίως– είναι αρμόδιος για την «τάξη», την «ασφάλεια» και την αποτροπή κοινωνικών αντιδράσεων.
Ας μην κοροϊδευόμαστε. Αυτές οι πρακτικές δεν είναι φιλανθρωπία, ούτε κοινωνική ευαισθησία. Είναι επένδυση σε ασυλία. Είναι η παλιά, δοκιμασμένη συνταγή του ελληνικού καπιταλισμού: κερδοφορία πάνω στα συντρίμμια της εργατικής ζωής και ταυτόχρονα χτίσιμο σχέσεων με τον κατασταλτικό μηχανισμό του κράτους.
Όταν μια επιχείρηση μπορεί να ανεχθεί συνθήκες που οδηγούν στον θάνατο εργαζομένων, αλλά βρίσκει χρόνο και χρήμα για «δωρεές» στην Αστυνομία, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο η εργοδοσία. Είναι ολόκληρο το πλέγμα εξουσίας που την καλύπτει.
Αφήστε μια απάντηση