Γράφει ο Συνεργάτης
Κάτι τέτοιες μεταγραφές στην πολιτική ορολογία έχουν μείνει σαν “μεταγραφές της δεκάρας”. Και αναφερόμαστε στην τοποθέτηση του Γιώργου Σιακαντάρη επικεφαλής της ομάδας που θα «συγκλίνει» Σοσιαλδημοκρατία – Ριζοσπαστική Αριστερά – Πολιτική Οικολογία, όπως αναφέρει θιασώτης του νέου ΄πολιτικού μορφώματος Τσίπρα.
Είναι κλασική περίπτωση πολιτικής μεταγραφής από το αντίπαλο στρατόπεδο. Και όχι από οποιοδήποτε στρατόπεδο: ο Σιακαντάρης υπήρξε για χρόνια ένας από τους πιο συστηματικούς, θεσμικούς και αμείλικτους επικριτές του ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά του Αλέξη, ιδίως στην περίοδο 2015-2019. Τον έβριζε (δικαίως εν πολλοίς) για λαϊκισμό, για εθνολαϊκισμό, για συμβιβασμούς, για ψεύτικο «ριζοσπαστισμό» που κατέληξε σε Μνημόνιο-3.
Και τώρα; Τώρα είναι ο συντονιστής της «νέας αφετηρίας». Αυτό δεν είναι «συμφιλίωση». Είναι συμβολική παράδοση όρων. Ο Τσίπρας παίρνει έναν άνθρωπο που μέχρι χθες έλεγε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν Αριστερά αλλά αντιφατικός συνονθύλευμα ρητορικής και εθνικολαϊκισμού, και τον βάζει να γράψει το ιδεολογικό πρόπλασμα του επόμενου εγχειρήματος. Δηλαδή: ο πρώην σφοδρός επικριτής γίνεται ο θεωρητικός εγκέφαλος της «σύγκλισης».
Και από την άλλη μεριά, ο Σιακαντάρης – με ρίζες ΠΑΣΟΚ, ΙΣΤΑΜΕ, ΔΗΜΑΡ, Σημιτική σοσιαλδημοκρατία – αποδέχεται να βάλει την υπογραφή του σε project που φέρει το όνομα Τσίπρα. Άραγε τι άλλαξε; Μήπως ο Τσίπρας έγινε ξαφνικά σοσιαλδημοκράτης μετριοπαθής; Ή μήπως ο Σιακαντάρης αποφάσισε ότι η «γερασμένη σοσιαλδημοκρατία» χρειάζεται δόση «μετριοπαθούς ριζοσπαστισμού» από τον άνθρωπο που κάποτε θεωρούσε λαϊκιστή;
Η απάντηση είναι απλή και σκληρή: κανείς δεν άλλαξε στρατόπεδο – το στρατόπεδο μετακινήθηκε προς τα δεξιά. Το εγχείρημα δεν είναι πια «ριζοσπαστική Αριστερά που διευρύνεται», αλλά σοσιαλδημοκρατία που ντύνεται με ριζοσπαστική ρητορική για να μαζέψει ό,τι έχει απομείνει από τον ΣΥΡΙΖΑ, τη Νέα Αριστερά, κομμάτια του ΠΑΣΟΚ και οικολογικά ψηφαλάκια.
Το κείμενο θέσεων που ετοιμάζεται θα είναι συμβιβαστικό πλαίσιο που θα λέει «ναι μεν αλλά» σε όλα τα μεγάλα ζητήματα, με έμφαση στην «κοινή λογική», την «ανανέωση του πολιτικού λόγου» και άλλα ευγενικά κενά περιεχομένου.
Ο Τσίπρας μετατοπίζεται προς τα εκεί που ήταν πάντα ο Σιακαντάρης – και ο Σιακαντάρης να παίρνει το job του «σοβαρού» που θα νομιμοποιήσει την κίνηση. Το αποτέλεσμα; Ένα ακόμα κεντρώο μόρφωμα με αριστερή σημαία, που θα προσπαθεί να πείσει ότι η σοσιαλδημοκρατία «ανανεώνεται» όταν στην πραγματικότητα ξεπουλιέται ό,τι είχε απομείνει από ριζοσπαστική φρασεολογία.
Επιγραμματικά: Ο Αλέξης Τσίπρας δεν αρκέστηκε στο να προδώσει το ΟΧΙ του λαού το 2015. Τώρα επιχειρεί να το θάψει οριστικά, στήνοντας γύρω του ένα πολιτικό μόρφωμα κομμένο και ραμμένο για να νομιμοποιήσει τη συνθηκολόγηση. Όχι ως λάθος. Αλλά ως «σοφία».
Η «μεταγραφή» του Γιάννης Σιακαντάρης δεν είναι απλώς πρόκληση. Είναι πρόκληση με πολιτικό θράσος. Ένας σταθερός επικριτής του ΣΥΡΙΖΑ του 2015, άνθρωπος που εξέφραζε θέσεις απολύτως συμβατές με το στρατόπεδο του ΝΑΙ και που δεν είχε κανένα πρόβλημα να επιτίθεται στον ίδιο τον Τσίπρα, βαφτίζεται τώρα επικεφαλής των «σοφών». Δηλαδή των νεκροθάφτων του ΟΧΙ.
Ας τελειώνουμε με τα ψέματα. Αυτό δεν είναι «άνοιγμα», δεν είναι «υπέρβαση», δεν είναι «πλουραλισμός». Είναι δήλωση πλήρους πολιτικής μετάλλαξης. Είναι η παραδοχή ότι το ΟΧΙ ήταν εξαρχής «λάθος», ότι ο λαός «δεν κατάλαβε», ότι όσοι αντιστάθηκαν έπρεπε να ηττηθούν – και τελικά δικαιώθηκαν όσοι έλεγαν ΝΑΙ.
Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο και βρώμικο: το ΟΧΙ όχι μόνο προδόθηκε, αλλά σήμερα παραδίδεται δεμένο χεροπόδαρα στους ιδεολογικούς του αντιπάλους. Όποιος ακόμα μιλά για «επιστροφή Τσίπρα», ας ξέρει: δεν επιστρέφει η Αριστερά – επιστρέφει η ήττα, βαφτισμένη σοφία.
Αφήστε μια απάντηση