Του Γιώργη Γιαννακέλλη
«Τα Τάγματα Ασφαλείας αποτελούν την τελευταία εφεδρεία του Ελληνικού Έθνους».
Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδας Χρύσανθος
Μια φράση που δεν είναι απλώς ιστορικό ντοκουμέντο. Είναι η συμπυκνωμένη ιδεολογία του ελληνικού δωσιλογισμού και του μετεμφυλιακού κράτους που οικοδομήθηκε πάνω στο αίμα του λαού.
Η ύπαρξη εκατοντάδων «εθνικώς σκεπτόμενων» σχολιαστών κάτω από αναρτήσεις μας στο f/b δεν αποτελεί καμιά έκπληξη. Έχουν πολιτική και κοινωνική καταγωγή. Κατάγονται από εκείνους τους συνεργάτες των ναζιστικών κατακτητών που, μετά την Απελευθέρωση, όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν, αλλά βαφτίστηκαν πυλώνες του έθνους. Από αυτούς που στελέχωσαν τον κρατικό μηχανισμό στην περίοδο της λυσσαλέας αντικομμουνιστικής υστερίας, όταν το σύνολο σχεδόν του αστικού πολιτικού προσωπικού είχε αναγορεύσει τον κομμουνισμό σε «εσωτερικό εχθρό».
Πάνω από 25.000 άνθρωποι στρατεύτηκαν στον ένοπλο δωσιλογισμό των Ταγμάτων Ασφαλείας – αρκετοί μάλιστα ντυμένοι με γερμανικές στολές. Ήταν αυτοί που διέπραξαν εγκλήματα απερίγραπτης αγριότητας σε βάρος του ελληνικού λαού. Μαζί τους, οι χαφιέδες και τα κτήνη της «Ειδικής Ασφάλειας», που βασάνιζαν και δολοφονούσαν πατριώτες, μεθυσμένοι από εξουσία και μίσος.
Μετά την Απελευθέρωση, τα ίδια αυτά καθάρματα ξεπλύθηκαν μέσα στο ποτάμι του αντικομμουνισμού. Χωρίς ντροπή και χωρίς τιμωρία, εντάχθηκαν στον εθνικό στρατό ή σε παραστρατιωτικούς μηχανισμούς. Από γερμανοντυμένοι ταγματασφαλίτες του κάθε Πούλου, «διακεκριμένοι» μέχρι την τελευταία μέρα της Κατοχής, φόρεσαν την αγγλική σκούφια τον Δεκέμβρη του ’44. Και αργότερα μετατράπηκαν σε πιστούς υπηρέτες των Αμερικανών ιμπεριαλιστών, μετά το Δόγμα Τρούμαν και τη γενναία χρηματοδότησή τους με τα δολάρια του Σχεδίου Μάρσαλ.
Οι επίγονοι αυτών των κοινωνικών παρασίτων υπηρέτησαν την Απριλιανή δικτατορία και στη συνέχεια ενσωματώθηκαν πλήρως στη «δημοκρατική ομαλότητα». Σήμερα στελεχώνουν τη μητσοτακική Δεξιά και κάθε απόχρωση της σύγχρονης δεξιάς παράταξης. Σε μια περίοδο βαθιάς αντιδραστικής πορείας του ντόπιου καπιταλισμού και των ξένων αφεντικών του, σε μια εποχή διεθνούς αντεπανάστασης, θεωρούν ότι μπορούν να ξαναγράψουν την Ιστορία.
Γι’ αυτό και έχουν λυσσάξει. Με τραμπουκισμούς, απειλές και θεσμικό αυταρχισμό. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η απαράδεκτη συμπεριφορά του κυβερνητικού εκπροσώπου απέναντι στον αγωνιστή δημοσιογράφο Χρήστος Αβραμίδης. Δεν πρόκειται για «μεμονωμένο περιστατικό», αλλά για πολιτική γραμμή.
Όσο κι αν λυσσάνε, όμως, ένα πράγμα δεν θα καταφέρουν: να σβήσουν την Ιστορία. Γιατί αυτή γράφτηκε με αίμα, και όχι με σχόλια στο Facebook.
Αφήστε μια απάντηση