Τα στοιχεία που δημοσιεύει σήμερα η ΕΣΤΙΑ έρχονται να επιβεβαιώσουν αυτό που βιώνουν καθημερινά τα λαϊκά στρώματα: η ακρίβεια έχει παγιωθεί και διαβρώνει μεθοδικά το εισόδημα και την ίδια την ποιότητα ζωής της κοινωνικής πλειοψηφίας.
Σύμφωνα με τα επίσημα δεδομένα της ΕΛΣΤΑΤ, ο πληθωρισμός τον Δεκέμβριο διαμορφώθηκε στο 2,6%, αυξημένος σε σχέση με το 2,4% του Νοεμβρίου, ενώ ειδικά στη διατροφή καταγράφεται εκρηκτική άνοδος 3,6%. Πρόκειται για αυξήσεις που πλήττουν άμεσα τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα, αφού αφορούν βασικά είδη πρώτης ανάγκης: ψωμί, κτηνοτροφικά προϊόντα, γαλακτοκομικά και φρούτα.
Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι και η εικόνα στο μέτωπο της στέγασης. Τα ενοίκια συνεχίζουν την ανοδική τους πορεία, επιβαρύνοντας δραματικά τα νοικοκυριά, την ώρα που οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι. Η κατοικία, από κοινωνικό δικαίωμα, μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο σε δυσβάσταχτο κόστος, με χιλιάδες εργαζόμενους να αναγκάζονται να διαθέτουν πάνω από το μισό εισόδημά τους μόνο για στέγη.
Στο ίδιο μοτίβο κινείται και η ενέργεια. Οι αυξήσεις σε ρεύμα και καύσιμα λειτουργούν πολλαπλασιαστικά, καθώς ανεβάζουν το κόστος σε ολόκληρη την αλυσίδα παραγωγής και διανομής, μετακυλίοντας το βάρος στον τελικό καταναλωτή. Έτσι, ακόμα και όταν καταγράφονται μικρές «επιβραδύνσεις» στον γενικό δείκτη, η πραγματική ακρίβεια στην καθημερινή ζωή παραμένει αμείλικτη.
Αξίζει να σημειωθεί ότι, όπως επισημαίνεται, η Ελλάδα εξακολουθεί να βρίσκεται πάνω από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ και της Ευρωζώνης ως προς τη σωρευτική ακρίβεια των τελευταίων ετών. Από το 2019 μέχρι σήμερα, οι τιμές στα τρόφιμα έχουν αυξηθεί κατά σχεδόν 19%, την ώρα που το διαθέσιμο εισόδημα των λαϊκών στρωμάτων δεν έχει ακολουθήσει αντίστοιχη πορεία.
Το αποτέλεσμα είναι ορατό παντού: μείωση κατανάλωσης ακόμα και στα απολύτως απαραίτητα, άδεια εμπορικά καταστήματα τις γιορτές, νοικοκυριά που «κόβουν» από το φαγητό για να πληρώσουν λογαριασμούς. Η ακρίβεια δεν πλήττει όλους το ίδιο· λειτουργεί ως μηχανισμός αναδιανομής σε βάρος των πολλών και υπέρ των ισχυρών.
Παρά τις κυβερνητικές εξαγγελίες και τα επικοινωνιακά μέτρα «ανακούφισης», τα στοιχεία αποκαλύπτουν ότι η κατάσταση όχι μόνο δεν αντιστρέφεται, αλλά τείνει να παγιωθεί. Για τα λαϊκά στρώματα, η καθημερινότητα γίνεται ένας διαρκής αγώνας επιβίωσης.
Η ακρίβεια δεν είναι ουδέτερη. Είναι ταξική. Και όσο τα νούμερα συνεχίζουν να ανεβαίνουν, τόσο μεγαλώνει και η κοινωνική ασφυξία – μαζί με την ανάγκη για συλλογική αντίδραση και πολιτική ανατροπή.
Αφήστε μια απάντηση