Γράφει ο mitsos175
Σκλάβοι! Χάρη σ αυτούς έγιναν τα περισσότερα «θαύματα» της Αρχαιότητας. Αμέτρητα τα θύματα της ματαιοδοξίας των αρχόντων.
Σήμερα, όπως χιλιάδες χρόνια πριν, θαυμάζουμε τη μεγαλοπρέπεια των μνημείων ξεχνώντας ποιοι τα έκτισαν και σε ποιες συνθήκες.
Οι συνθήκες που επικρατούσαν στο «σύγχρονο» εργοστάσιο της εταιρείας «Βιολάντα», όπου ουσιαστικά δολοφονήθηκαν πέντε εργάτριες, καταγγέλλονται από τους συγγενείς των θυμάτων.
Οι εργάτες κατήγγειλαν, αλλά τα αφεντικά σκοτίστηκαν, για τον πολύ απλό λόγο πως η ασφάλεια των εργαζομένων κοστίζει. Άλλωστε οι ιδιοκτήτες ήταν στο σπιτάκι τους ενώ θα πάρουν και αποζημίωση από την ασφάλεια.
Οι εργαζόμενοι πήραν φέρετρα, όπως πάρα πολλοί σκλάβοι που έχτισαν θαυμαστά κτήρια, τείχη, μεγαλοπρεπείς τάφους, ναούς και ένα σωρό άλλα.
Το χειρότερο είναι τα ζωντόβολα, τα τρολ. Έπιασαν πάλι δουλειά. Να δείξουν τη λύπη τους για τον κατακαημένο τον εργοστασιάρχη! Για τους εργάτες; Σκοτίστηκαν για τους σύγχρονους είλωτες.
Το τι μαλακίες λένε και τη αισχρή διαφήμιση κάνουν, δε λέγεται γιατί θα προκληθεί ναυτία. Καλέ είναι φτιαγμένα με αγάπη τα μπισκότα. Και αγνό αίμα εργάτριας να προσθέσω.
Δε λέω μόνο γι’ αυτή την εταιρεία. Όλες λίγο πολύ τα ίδια κάνουν. Έχουν τους εργαζόμενους να δουλεύουν από το πρωί ως το βράδυ σε πολύ επικίνδυνες συνθήκες.
Γιατί; Γιατί μπορούν! Βρίσκουν πάτημα. Είναι ο νόμος της αγοράς, του δουλεμπορίου δηλαδή. «Σου δίνω ένα πιάτο φαΐ και μου ανήκεις! Δούλευε μέχρι να ψοφήσεις από την εξάντληση! Δούλευε όπως θέλω εγώ. Δεν μπορείς; Ο επόμενος!»
Αυτά συμβαίνουν στα καπιταλιστικά κράτη. Όταν μάλιστα κυβερνά συμμορία σαν τη ΝΔ, ε τότε γίνεται πραγματικό όργιο εις βάρος των εργατών.
Ακριβώς γι’ αυτό πρέπει οι εργαζόμενοι να ψηφίζουν σωστά. Πως το είπε ο καπιταλιστής; «Αν εγώ κι ο εργάτης μου, (προσέξτε το κτητικό «μου») ψηφίζουμε το ίδιο κάποιος από τους δυο μας είναι ηλίθιος!» Ηλίθιοι: Η βάση του καπιταλισμού! Άρπαγες, η κορυφή.
Τι κάνουμε; Εκτός από το να δίνουμε συλλυπητήρια, να θρηνούμε τους δικούς μας στον ταξικό πόλεμο; Ή πολεμάμε ή πεθαίνουμε, μας θυσιάζουν στο βωμό του κέρδους.
Οι ηλίθιοι παίρνουν μπισκότα. Εμείς πρέπει να πάρουμε βρεγμένη σανίδα. Όχι μόνο για ένα στυγνό εκμεταλλευτή, είπαμε δεν είναι ένας – αυτό είναι το κακό, για όλους.
Τα είπε όλα μητέρα νεκρής εργάτριας του ταξικού πολέμου. Οπότε πρέπει να κάνουν κάτι οι εργάτες/ιες. Ή αγώνα, ή διαθήκη.
Αφήστε μια απάντηση