Υπάρχουν ειδήσεις που δεν προκαλούν έκπληξη· απλώς επιβεβαιώνουν αυτό που χρόνια τώρα υποστηρίζουμε. Από τη σοσιαλδημοκρατία στη νεοφιλελεύθερη δεξιά ή και στην ακροδεξιά, η απόσταση δεν είναι ιδεολογικό χάσμα· είναι ζήτημα πολιτικής συγκυρίας και προσωπικής στρατηγικής. Η περίπτωση του μέχρι προχτές βουλευτή Λέσβου του Παναγιώτης Παρασκευαΐδης είναι ακριβώς μια τέτοια περίπτωση.

Μέχρι τώρα είχαμε συνηθίσει το ΠΑΣΟΚ να λειτουργεί ως «δεξαμενή» στελεχών για τη Νέα Δημοκρατία. Υπουργοί, βουλευτές και κομματικά στελέχη έκαναν το άλμα χωρίς ιδιαίτερους ιδεολογικούς ενδοιασμούς, αποδεικνύοντας στην πράξη ότι οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των δύο κομμάτων ήταν περισσότερο επικοινωνιακές παρά ουσιαστικές.

Τώρα, σύμφωνα με σημερινό δημοσίευμα της Καθημερινή, μαθαίνουμε ότι ο κ. Παρασκευαΐδης βάζει πλώρη προς την Ελληνική Λύση του Κυριάκος Βελόπουλος. Δηλαδή, όχι απλώς προς τη «φιλελεύθερη» δεξιά, αλλά προς έναν χώρο που επενδύει συστηματικά στον εθνικισμό, στον σκοταδισμό και στη χυδαία εκμετάλλευση της λαϊκής ανασφάλειας.

Αφορμή για τη διαγραφή του στάθηκαν οι δημόσιες τοποθετήσεις του για τις μετεκλογικές συνεργασίες. Παρά τις διαβεβαιώσεις της Χαριλάου Τρικούπη ότι μετεκλογικά δεν πρόκειται να συνεργαστεί με την Ν.Δ, ο Παρασκευαϊδης σε τηλεοπτική του συνέντευξη δήλωσε: «εάν κινδυνεύει η Ελλάδα θα συνεργαζόμασταν ακόμη και με τον διάβολο, ακόμη και με δικτατορικά καθεστώτα». Πρόκειται για δήλωση που δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών.

Το περιστατικό αυτό έρχεται να επιβεβαιώσει ότι οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των αστικών κομμάτων καταρρέουν.

Όταν το κοινό υπόβαθρο είναι η διαχείριση του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, η αποδοχή των δεσμεύσεων της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, η προτεραιότητα στην «σταθερότητα των αγορών» έναντι των κοινωνικών αναγκών, τότε οι μετακινήσεις στελεχών δεν είναι «ατυχήματα». Είναι φυσιολογική ροή μέσα σε έναν ενιαίο πολιτικό χώρο.

Ας σταματήσουν λοιπόν τα περί «ιδεολογικής καθαρότητας» και «προοδευτικών μετώπων». Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη: το σύστημα έχει πολλές εκδοχές, αλλά μία στρατηγική. Και όποιος υπηρετεί αυτή τη στρατηγική μπορεί αύριο να βρεθεί οπουδήποτε μέσα στο φάσμα της αστικής πολιτικής, χωρίς να χρειαστεί να απολογηθεί για τίποτα.