Πηγή: Παναγιώτης Σωτήρης – f/b

Σε πείσμα των όσων προπάγανδιστικών προσπάθησε να πει το ντοκιμαντέρ του Σκάι, η ΕΟ 17Ν δεν «εξαρθρώθηκε» από καμιά μεθοδικότητα των «διωκτικών αρχών», αλλά από το γεγονός ότι έγινε βραχυκύκλωμα σε μια βόμβα, αυτός που μπορούσε να «σιωπήσει» αυτόν που στα χέρια του έσκασε επέλεξε να μην το κάνει, ένας πολυτραυματίας, στις φλέβες του οποίου έτρεχαν κρουνηδόν φάρμακα που τέλος πάντων δεν ενίσχυαν την ακριβώς την αντίστασην στην ανάκριση, ανακρίθηκε κατά παράβαση κάθε πρωτοκόλλου ιατρικής δεοντολογίας, ο αδελφός του «έσπασε» σχετικά γρήγορα και άρχισε να απαγγέλλει τον…τηλεφωνικό κατάλογο and the rest is history.

Και εάν δεν είχε «εξαρθρωθεί» μέχρι τότε, δεν είχε να κάνει με το ότι δεν υπήρξαν καταδότες (παρότι έχει μια σημασια ότι όντως στη χώρα ένα ηθικό χνάρι ότι δεν καταδίδεις παρέμεινε ενεργό), ούτε με την ανικανότητα των αρχών μέχρι που ήρθαν οι Χρυσοχοΐδης και Νασιάκος ή ο εγνωσμένης μετέπειτα διαδρομής Φάνης Παπαγεωργίου (ας μην ξεχναμε ότι οι ελληνικές διωκτικές αρχές είχαν όλη την μετεμφυλιακή εκπαίδευση και στην αστυνομία «αποχουντοποίηση» δεν έγινε, άρα κάθε άλλο παρά ανίκανοι ήταν), αλλά στο απλό γεγονός ότι απλές αλλά μεθοδικές δεξιότητες, υπομονή και επιμονή αρκούν κάποιες φορές ώστε να αποφεύγεται η σύλληψη.

Και βέβαια το ντοκιμαντέρ δεν αναφέρθηκε καθόλου στην παράλληλη αθλιότητα της εποχής Σημίτη που ήταν η δήθεν εξάρθρωση του ΕΛΑ, παρότι ο κύκλος εκεί είχε κλείσει επισήμως και ρητά, απλώς και μόνο για να κανιβαλίσουν ανθρώπους και να στείλουν τον Κ. Αγαπίου μια ώρα αρχύτερα στον τάφο.
[ότι όλα αυτά έγιναν επί Σημίτη, απλώς δείχνει γιατί ο βαθμός μηδέν της πολιτικής ηθικής στη χώρα ήταν πάντα οι «εκσυγχρονιστές»]